Dagboek Senegal – Avonturen op de boot (februari-maart)

knus en enorm

Het was de eerste keer dat ik met de boot reisde en ik was benieuwd hoe alles er vanbinnen uit zou zien. De slaapcabines waren klein en knus: 8 mini stapelbedjes met gordijntjes en dekentjes. Na de cabines bezochten we ook het dek, de bar, het restaurant en de cinemazaal. Het schip is enorm. Ik had het geluk samen met Prosper (opvoeder Perspective) en Jean-Pierre (directeur Perspective) te reizen, en profiteerde van de uren op het dek om naar hun inspirerende verhalen te luisteren.

   

verrassing

Het mooiste moment was echter de volgende ochtend, toen ze plots uit het water sprongen: een heleboel prachtige dolfijnen! Ik was zoooo verrast dat ik haast tranen in m’n ogen kreeg. Helaas heb ik enkel foto’s van de vogels die ons volgden en van de kleine bootjes die we onderweg tegenkwamen. De dolfijnen waren namelijk zo prachtig dat ik zelfs m’n fototoestel niet wilde nemen…

   

let is op je kind

Terwijl ik met (Senegalees) Jean-Pierre op het dek zat te babbelen, kwam een blanke moeder met haar (halfbloed) zoontje langsgelopen. Toen ze even later wat onoplettend was, ging het kindje op de grond in het vuil liggen. Een man die voorbijkwam keek m’n gesprekspartner en mij geërgerd aan met een blik van ‘let is wat op jullie kind zeg’. Jean-Pierre wees verontschuldigend naar de echte moeder van het kind. Een conclusie kan nog zo vanzelfsprekend lijken, maar soms kun je er toch zo naast zitten!

   

aankomst in Ziguinchor

garnalendief

Na twee weken in Ziguinchor reisden we weer terug naar Dakar. De dag van de terugreis kocht Jean-Pierre nog snel een kilo garnalen en wat oesters voor me. Die mocht ik in Burkina aan de familie geven. ’s Nachts op de boot lag het zakje garnalen aan m’n voeten. Ik wilde ze zeker niet kwijtgeraken, hoewel de geur van gedroogde garnalen me de hele nacht volgde. Ondanks mijn innige affectie voor de garnalen slaagde een onbekende garnalendief er toch in er met mijn vriendjes vandoor te gaan. Ik zag ze nooit meer terug…

Kuifje

De boot begon stilaan meer en meer te schudden. Ik liep schommelend door de gangen naar het dek, waar ik m’n evenwicht probeerde bewaren door me zowat overal vast te grijpen. Ik begreep nu waarom iedereen om 17 uur al gegeten had; ik had ook opslag geen honger meer. De overgevende reizigers zowat overal in de boot inspireerden me ook niet echt om m’n boterhammen te nemen. De platte broodjes zouden de volgende dag nog wel dienen. Anderzijds vond ik het best stoer,… dat iedereen overgaf. Ik dacht dat dat enkel gebeurde op de boot in de stripverhalen van Kuifje.

waterspelletjes

Sandra (Limburgse!) en haar zoontje Samuel waren er ook bij op de boot. Kleine Sam vond het heerlijk op het dek. Hij speelde met een vod over z’n hoofd en sprong rondjes tot hij er draaierig van werd, en niet vreemd op een boot! Toen hij stil hield gaf hij plots wat over. Sandra haalde een bekertje water om het plasje weg te spoelen. Samuel keek gefascineerd naar het bekertje met water, en deed teken dat hij ook met water wilde spelen. Beteuterd zag hij hoe mama het lege bekertje ondersteboven hield. Smekend keek hij naar de fles die Jean-Pierre vasthield, maar ook de fles was leeg. “AL het water is op!” zei mama Sandra. Samuel zal vast gedacht hebben dat grote mensen niet verder dan hun neus kijken, want kreunend maakte hij ons duidelijk dat er water genoeg was, wijzend naar de grote zee.

 

Karate-garibous

'k Dacht dat m'n Senegalese karatevriendjes toch ook wel een filmpje waard waren (zie vorig bericht).

Eéntje gefilmd in het kindercentrum en ééntje buiten, maar 't zijn ongeveer dezelfde indrukwekkende karatemoves!

Dagboek Senegal – Dakar (februari)

Vlamingen

Woensdag 20 februari bezocht ik een Belgisch talibé-dagcentrum (ondertussen weet iedereen dat talibé en garibou hetzelfde is?). De directeur is een moslim-Senegalees met een doctoraat in de sociologie. Lieve sympathieke man met een hart voor kinderen. Interessant dat niet alleen christenen vechten voor een verbetering van de omstandigheden waarin garibous leven!
Ik kwam in een team Vlamingen terecht die juist een feestje organiseerden ter afscheid van een vrijwilligster. Nadat de kinderen uit alle macht piñata’s kapotsloegen met baseballbats, werd er door iedereen zwaar gedanst, ook door de directeur. Vrolijke bedoening!

zoek de garibou

Op mijn verkenning door het kindercentrum zag ik - pas nadat ik de foto trok - dat er een gariboujongen lag te slapen! Deze jongens hebben dikwijls vreselijk korte rusteloze nachten, en zijn blij ergens een plek te vinden waar ze tijdens hun dutje met rust worden gelaten.

kind te koop

De volgende dag bezocht ik weer een ander centrum. De verantwoordelijke is een katholieke man die erg graag vertelde. Bij één van de verhalen kreeg ik tranen in m’n ogen:

Hij vertelde hoe hij er alles aan gedaan had om een jongetje te beschermen die zwaar mishandeld was door z’n meester*. De jongen verbleef een jaar in het kindercentrum en ging alle dagen naar school, tot hij zijn meester* tegenkwam op straat. Deze achtervolgde hem tot in het centrum, en eiste daar 'zijn garibou' terug. Toen de katholieke man als laatste reddingspoging de jongen terug bij z’n ouders wou brengen, wouden deze hem (in het bijzijn van de jongen!) voor wat geld verkopen!!! De jongen huilde en smeekte om het geld te geven, zodat hij mee kon met de katholieke man, maar deze kon zich niet in kinderhandel mengen en was verplicht de strijd op te geven.
Niet alle verhalen kunnen bemoedigend zijn...

pinkveeg

Tijdens mijn laatste dagen in Dakar, bezocht ik nog een centrum van een Canadese vrouw. Ze werkt niet alleen met garibous, maar heeft ook een school voor dove kinderen. Ik werd aan de kinderen voorgesteld in gebarentaal, en m’n naam ‘irene’ was een pinkveeg over de wang! Schitterend.

karate

Na m’n bezoekje amuseerde ik me nog even met drie knettergekke garibous die karate deden voor de camera.

knikkeren

Ik bezocht nog een laatste dagcentrum voor garibous in Dakar (mijn favoriet!). Het personeel knikkerde met de kinderen, en elke garibou had z’n eigen tandenborstel.
Hoewel de meeste dagcentra enkel zorgen voor voeding en medische zorg (basisnoden), werden in dit centrum ook lessen lezen en schrijven georganiseerd.Hoewel de kinderen in dit centrum echt aandachtig luisterden, blijft het moeilijk om hen echt iets bij te brengen dat hen op lange termijn zal helpen. De jongens zijn namelijk gewend te komen en te gaan wanneer ze willen (of van hun meester* moeten), en dit gebrek aan stabiliteit is één van de grootste uitdagingen in het werken met garibous.

Dagboek Senegal – Thiès (februari)

In februari bracht ik één dag door in Thiès, een stadje in Senegal. Niet om een gariboucentrum te bezoeken en zeker niet om de toerist uit te hangen, wel om een ander bijzonder bezoekje:

   

slaag en geen eten 

Op een vrije maandagochtend reden we naar Thiès om pastor José te bezoeken. De man woont niet in Thiès maar wel tijdelijk ik de gevangenis. José, Braziliaan en verantwoordelijke van een (ex)gariboucentrum, zit al maanden vast omdat hij met de jongens openlijk over Jezus spreekt en verschillenden onder hen hun moslimachtergrond de rug toekeerden. Om José tot gevangenisstraf te kunnen veroordelen werden ook de ex-garibous ondervraagd. “Worden jullie wel is geslagen in het kindercentrum? Krijgen jullie soms geen eten als jullie stout zijn?” Het enige dat de jongens konden antwoorden was: “Nooit. Slaag en geen eten… dat was vroeger bij de marabout!”



puzzelen in de gevangenis 

Eenmaal in de gevangenis wachtten we op bankjes tot de gevangenen bij ons gebracht werden. Pastor Joé was netjes in kostuum gekleed. Z’n vrouw wast telkens z’n kleren en brengt hem ook te eten (want in de gevangenis krijgt hij niks). José was heel hartelijk en groette me alsof hij me al jaren kende. Hij vertelde hoe ze in de kamer in mekaar gepuzzeld moesten slapen, elk van de 40 gevangenen in zijn kamer heeft zo’n 30 cm en slaapt met hoofd aan de voeten van de buurman, zodat ze beter in mekaar passen. En dan is hij nog beter af dan de armere gevangenen, die met 120 in een kamer slapen en mekaar moeten betalen als ze tijdelijk een slaapplekje willen.

respect 

Zijn aanwezigheid in de gevangenis heeft al heel wat teweeggebracht. In het begin was het ontzettend zwaar. De andere gevangenen waren heel vijandig omdat de pastor ‘kinderen tot het christendom bekeerde’. Nu hebben zowel de gevangenen als de bewakers ontzettend veel respect voor hem en iemand is zelfs vergeving komen vragen omdat hij hem in het begin verkeerd geoordeeld had.

tranen 

In Brazilië is er een heuse geloofsopwekking, want heel wat landgenoten zijn voor pastor José beginnen bidden. Maar als God de pastor de keus zou geven tussen ‘opwekking in Brazilië’ en ‘uit de gevangenis’… dan zou hij snel de vrijheid kiezen. José lachtte hartelijk terwijl hij dat zei, maar kreeg daarna plots tranen in z’n ogen. Hij zit al 4 maanden vast!

marabout 

José heeft met een aantal andere christenen in de gevangenis (Senegal is niet erg christenvriendelijk) een gebedsgroepje opgericht, en sindsdien zijn verschillende christenen zeer onverwacht vrijgelaten. Onder de andere gevangenen zit ook een marabout, die opmerkte dat steeds meer mensen vrijgelaten werden. “Blijf aub bidden pastor” had hij gezegd “we gaan hier allemaal vrijkomen!”

(Na 5 maand werd pastor José vrijgelaten)



     

Dagboek Senegal – Dakar, Dène (februari)

dessertje 

Juist opgestegen… onderweg naar Senegal. Naast me in het vliegtuig - met 1 lege plaats tusen – zit een Amerikaanse jongeman. Ik gaf hem net mijn dessertje omdat ik zelf niet van suiker hou, maar hij at enkel het zijne. Hij liet ook zijn heerlijke couscous met vis staan. Ik riep zojuist al mijn moed bij mekaar om te vragen of ik zijn couscous niet kreeg. ‘Oja, wil je dat?’ zei hij vriendelijk, en nu biedt hij me ook mijn eigen dessertje weer aan, haha!

roze dochtertjes 

’s Nachts kwam ik aan in Senegal. Buiten aan de uitgang van de luchthaven stonden twee Braziliaanse vrouwen enthousiast naar me te zwaaien. Ik zou twee weken logeren bij Jessimayre, een vriendin van Rejane (Braziliaanse vrouw waar ik in 2011 bij logeerde in Bobo). Jessi’s man, Frank, is Senegalees-Beninees… Hij is zonder overdrijven bijna 2 meter groot (1m98!). Samen hebben ze drie schattige dochtertjes, altijd in het roze gekleed…



stiekem wat… 

…toerisme. In Dakar is heel wat te doen en te bezichtigen. Dinsdag werd ik meegenomen naar een enorm park vol attracties: een groot meer, verhuur van bootjes, trampolines, springkastelen, een dierentuin, een restaurant, een bar enzovoort. In de namiddag bezochten we het ‘monument van de Afrikaanse Renaissance’, blijkbaar één van de grootste standbeelden ter wereld. Erg mooi en indrukwekkend en niet zo voos abstract als veel ‘kunst’ in Europa. Een man met een vrouw en een kind…

   

perspectief 

Een weekje observatie in project ‘Perspective Sénégal’, een kindercentrum met een duidelijke visie, zoals je uit de naam wel kunt afleiden. Alle kinderen gaan er naar school of leren een beroep (schoenmaker, timmerman,…). Prosper, de plaatselijke opvoeder – hij studeerde orthopedagogie in Dakar! - nam álle tijd voor me. Niet het Westerse begrip van ‘alle tijd’ maar echt álle tijd… op z’n Afrikaans dus. Twee dagen lang stelde ik m’n vragen, tot ik er zelf geen meer kon vinden. Zowel ’s morgen al ’s namiddags na de maaltijd, was hij het die me aanmoedigde door te gaan: “Zullen we weer verder gaan met je vragen?”.

   

het roze meer 

Zaterdag vroeg ik Ibou, één van de jongens, of hij met enkele anderen me de weg naar het “roze meer” (Lac Rose) kon tonen. Dat is een meer op 30 minuutjes wandelen en als de zon goed schijnt, zou het water roze zijn. Niet érg indrukwekkend, maar toch wel een beetje roze…

   

jongleren met zout 

In het meer is een enorme hoeveelheid zout aanwezig, dat proef je bij de eerste druppel. Er omheen liggen enorme bergen verhard grijs zout. We konden erop klimmen alsof het cement was. Samba toonde me dan weer z’n jongleeskunstjes met balletjes zout!

   

Jean-Pierre 

Na alle gesprekken met opvoeder Prosper, wilde ik ook wel is met directeur Jean-Pierre babbelen. Die had gezegd dat ik maar aan z’n mouw moest trekken, want dat hij zelf niet naar me toe zou komen, maar er wel voor me was. En inderdaad…wauw. Ik vroeg of hij na het middageten ‘even’ tijd voor me had. Ik stelde hem gerust dat we snel door m’n vragen heen zouden zijn want Prosper had al zoveel uitgelegd, maar blijkbaar kende ik Jean-Pierre nog niet. Die bleef maar vertellen en vertellen terwijl ik vlijtig de kernwoorden neertypte. Zelfs toen ik al lang geen vragen meer had, wist hij precies wat ik nog moest weten. Vijf (!!!) razend interessante uren later was de batterij van m’n laptop plat en toen ik voorstelde Jean-Pierre nu met rust te laten, vroeg hij of ik moe was, want hij alleszins niet! Ik had nooit eerder een man ontmoet die meer hield van praten dan ik…


(Photo: Jean-Pierre en z'n jongste dochter)

afscheid van Irina 

De laatste avond in centrum Perspective begonnen de jongens me afscheidskadootjes te geven. Ik was nochtans maar één week bij hen geweest en had m’n best gedaan me aan niemand te hechten (want daar ben ik zo slecht in). Eén van de jongens gaf me een ‘garibou-stripverhaal’ en een zelfgesmeden Afrika met de namen van alle jongens op. Van Samba kreeg ik een afscheidsbrief en een prachtige houten Afrika met m’n naam in gegrift. Verder kreeg ik nog een aantal zelfgemaakte sleutelhangers, en een armbandje met ‘Irina’ op.

sandalen 

Ik had een week lang de schoenmaker-jongens geobserveerd tijdens hun werk en ze hadden me zelfs getoond hoe ik kon helpen. Pas de laatste dag besliste ik dat ik eigenlijk wel een paar sandalen wilde kopen. Het mooiste paar dat ik zag staan was nog niet afgewerkt, maar daar maakten de jongens speciaal voor mij snel werk van. Terwijl ik er bijzat werd er nog netjes al het nodige aan geplakt en genaaid, en even later waren m’n sandalen klaar. Toen ik de schoentjes beter bekeek, herkende ik het paar schoenen waar ik zelf aan mee had geholpen een week eerder! Hoewel ik hun degelijk werk absoluut het steunen waard vonden, wilden de jongens m’n geld niet aannemen. De sandalen waren een kadootje!

   

Verlovingsrituelen

‘organiseren’

“Zullen we binnenkort een verlovingsfeestje organiseren?” vroeg Théodore. “Gewoon klein, met enkel wat beste vrienden en familie…” Ik vond het allemaal wel oké, als hij me op voorhand ook maar persoonlijk ten huwelijk vroeg. En als ik ja zou zeggen uiteraard. En dat was de eerste culturele botsing. Hier is verloving iets georganiseerds, in verschillende stappen met verschillende rituelen. Niets als bij ons, waar het eerder verrassend hoort te zijn. Moeilijk te combineren natuurlijk… want nu zat ik wel te wachten.

feestje

Maar een feestje dus. Stilaan begon ik te beseffen dat het geen ‘gewoon feestje’ werd, maar een enorm evenement vol tradities en voorwaarden. Als ik beter informeer blijkt dat Théodore aan ‘maximum 100 man’ denkt, waarvan meer dan de helft familie. Een feest werkt hier ook niet echt met uitnodigingen, want er komt telkens dubbel zoveel volk als je hebt uitgenodigd. Blijkbaar is Théo’s grootvader alom bekend, en dat betekent hogere eisen voor zijn kleinzonen en véééél mensen die zich ‘uitgenodigd voelen’.

vertegenwoordiger papa Vleugels

Normaalgezien moet je netjes de tradities volgen, volgens de richtlijnen van de oudsten in de familie. Dat werd gelijk al redelijk moeilijk, gegeven dat mijn ouders niet in de buurt wonen. Théo’s nonkels (vaders kant) zouden daar namelijk om mijn hand moeten gaan vragen. Ook tijdens het verlovingsritueel moeten beide families aanwezig zijn, of toch alleszins een vertegenwoordiger van elke familie.
En zo werden pastor Mamadou en zijn vrouw Rejane aangesteld tot de vertegenwoordigers van mijn ouders in België. Dat werd snel geregeld via een telefoontje tussen papa en Mamadou, die nu dus officieel vertegenwoordiger is.

rol van de nonkels

Voor alle rituelen en tradities moeten de nonkels dus aanwezig zijn. Normaal zijn dat de oudere broers van Théo’s papa, maar die wonen in Ivoorkust. Dus werd de jongere nonkel hiervoor bevoegd. Théo’s papa is zelf slecht op de hoogte van alle traditionele eisen, dus we hebben samen heel wat fouten gemaakt. Théo en ik door alles zelf te willen regelen, en Théo’s papa door niet op tijd de nonkels op de hoogte te brengen. Omdat ik blank ben, zagen ze heel wat foutjes door de vingers, maar één nonkel was blijkbaar toch wel wat gekwetst toen hij pas twee dagen voor het feest op de hoogte werd gebracht. Hij is nochtans de ‘grote nonkel’ die alle beslissingen voor de familie moet maken…

uitgesloten

Twee dagen voor het feest werd alles dan ook plots in de war gestuurd. Ik hoorde overal geruchten, dat ik bijvoorbeeld als meisje mezelf niet mocht tonen op het feest e.d. Dat het iets tussen de families was, waar ik niet eens mocht bijzijn, en dat ik binnen met de vrouwen in een kamertje moet blijven. Dat ik misschien op het einde erbij zou worden gehaald om te bevestigen dat ik ‘deze jongeman ken’ en dat er ook ‘iets meer’ is… Ik zag de nonkels ook telkens samen zitten discussiëren, alsof er problemen waren. Ik wist helemaal niet meer wat me te wachten stond en had niet het recht dit rechtstreeks aan de nonkels te vragen.

ongeldige verloving

Achteraf legde Théodore me uit dat een verlovingsfeest blijkbaar niet mag doorgaan bij de jongen thuis…! Dat moet bij het meisje gebeuren. We konden de plannen niet meer annuleren, en uiteindelijk hadden de nonkels dus beslist dat het geen ‘verloving’ zou heten maar een ‘presentatie’. Dat is blijkbaar een andere etappe,  waarbij het meisje voor het eerst aan de familie van de jongen wordt voorgesteld… Zelf begrijp ik er tot vandaag niet veel van, maar volgens de tradities zijn we dus niet helemaal echt verloofd. Maar goed… al bij al was iedereen blij met het (verlovings)nieuws, en door de grote meerderheid wordt onze verloving wel erkend. Een veel voorkomende reactie was: ”Aah Théodore, dus jij gaat de kleur van onze familie veranderen!”.

voorbereidingen



 

Eén dag voor het feest waren er plots een heleboel vrouwen thuis, zonder ons medeweten opgetrommeld door mama! Ze maakten to (maismeel met water) klaar in een enorme kookpot en ik moest ook is roeren: superzwaar alsof je in een container puree moet roeren. Nadien werd de to in plastiekzakjes gedaan, strak dichtgebonden.



Zondagochtend werden er allerlei soorten bladeren gewassen, gesneden en gekookt voor de bladersaus. We bakten brochettes  sneden groentjes en frituurden kroepoek. We kochten ijsblokken om de drank koel te houden, vervoerden stoelen in een karretje, hingen gekleurde kerstlichtjes op en speelden alvast vrolijke muziek (geen trommels maar een moderne stereo-installatie). Enkele uren later zouden zo’n 120 mensen vanuit alle hoeken van Burkina komen…

ceremonie

 



Vanaf 17 uur mocht ik me niet meer laten zien. Wel werd ik gerustgesteld dat het maar voor even was, en dat ze me daarna zouden komen halen… En inderdaad, na het welkomstwoordje van nonkel Jonas werd ik door zijn vrouw erbij gehaald en aan Théodore 'overhandigd?'. Ik werd aan de mensen voorgesteld alsof ze mij nog nooit gezien hadden, en ook pastor Mamadou nam even het woord om te vertellen wie ik was. Théo’s ouders werden voorgesteld en er werd voor ons gebeden. Al bij al duurde de ceremonie geen 30 minuten. Wel vertelden Théodore en ik kort hoe we mekaar leren kennen hadden (wat ook niet mag tijdens een ‘presentatie’) en daarna kreeg iedereen te eten. Op z’n Afrikaans, dus niet rond tafels…

 

verrassing

Nadat we met iedereen wat gebabbeld hadden en de mensen weer naar huis waren vertrokken, hadden we nog genoeg tijd om uit te gaan. Théo’s beste vriend Achille belde ons op, dat we dringend naar de muziekschool moesten komen, want dat ze ter ere van onze verloving een verrassings jazzconcertje hadden georganiseerd!!! En zo gleden we al vierend en jazzend de laatste dag van het jaar binnen.

Dagboek Banfora (december)

Laatste fragmentjes over mijn Dioula-maand in Banfora...

tienermoeder

Buurmeisje F. (15 jaar) is al 9 maand zwanger. Normaal wordt een zwanger tienermeisje door haar familie verstoten of mag ze alleszins niet meer bij haar moeder blijven wonen, maar F. woont nog steeds thuis. Ze gaat nog alle dagen naar school en heeft een mooi rond buikje. ‘s Avonds na school verkoopt ze de groentjes van m’n groentjestante, haar mama. Maandag ging F. te voet naar het ziekenhuis en werd een prachtig kindje geboren. F. heeft niet gehuild of geschreeuwd tijdens de bevalling, want dat zou ongeluk brengen voor een volgende bevalling. Vandaag ziet ze er nog even jong en mooi uit, moe is ze niet. Het kindje wordt al geshminkt, nog voor ze een naam heeft. Die krijgt ze pas na een week. En dan gaat F. ook weer naar school.

koeiensoep 

Tanti groentjes (foto) maakt koeienmaagsoep klaar voor de jonge mama. Dat zou herstel- en genezingsprocessen bevorderen. Awa zat dan weer ‘koeienkopsoep’ te slurpen. Het zat vol zeer onaantrekkelijke brokken… maar naar het schijnt waren het geen hersenen. Koeienhersenen horen namelijk niet in de soep, maar op de sandwich!

8 dagen 

Een week later kreeg onze baby haar vader op bezoek. De naam werd gekozen: Sakinatou. Dezelfde dag werd ze ook kaalgeschoren, zodat stevigere haren konden groeien. Terwijl ze op m’n schoot lag en ik de armpjes vasthield, prikte tante met haar vingers zonder moeite en gehuil 2 oorbelletjes door de oorlelletjes.
Naar het schijnt zijn mensen het minst gevoelig voor pijn op de 8ste dag van hun leven. Ik vroeg me af of ze daarom zo rustig bleef?

gebed 

Toen Yabouba, één van de (moslim)vrienden in Banfora, weg moest omdat hij wou gaan bidden riep ik hem na “zeg God dat ik Hem ook groet, en dat ik van Hem hou”. Achteraf kwam Yacouba terug… Hij had m’n boodschap overgebracht en God had gezegd dat Hij m’n groet ontvangen had (niet dat Hij ook van me hield), maar dat Hij wel wou dat ik moslim werd =)

(fotootjes marktje in Banfora)

gek 

Maandag had ik een vreemde interactie met een vreemde man op de markt. Hij is denk ik niet 100% in orde en vraagt me altijd om geld of cadeaus. Deze keer vroeg hij me of ik een flesje (parfum?) zou kopen voor hem. Om hem te plagen zei ik dat ik wel een flesje nagellak kon kopen, als hij dat wou… Tot m’n grote verbazing accepteerde hij m’n voorstel en moest ik dus m’n geld bovenhalen. Tot m’n nog grotere verbazing lakte hij al z’n nagels slordig rood.

Een andere vreemde man (hier wordt hij ongenuanceerd 'fou' genoemd), vroeg me trouwens ook elke dag geld. Hij vond zichzelf helemaal niet veeleisend. “Gewoon wat geld” zei hij “zelfs al is het maar 3 miljoen…”

Dagboek dorpsbezoek (december)

hippe opa

Begin december bezochten Awa en ik samen haar familie in Péni, het dorpje waar ik normaalgezien een maand zou doorbrengen. We ontmoeten een oud mannetje met een zeer bijzondere kledingsstijl. Volgens mij moest het een groot- of overgrootvader van Awa zijn, maar blijkbaar was het gewoon een nonkel. Ik vond het een leuk mannetje, en toch zeker een foto waard…



offers 

In het midden van een 15-tal hutjes stond hun fetisj  Een soort altaar waar blijkbaar regelmatig offers gebracht worden, want de twee kruiken kleefden vol met vogelpluimen. Awa’s nonkel was de man van de grigri… bij hem moest je zijn als je wat van de geesten wilt.

douche

Na een nacht in de kamer van de geesten-man, mocht ik me weer lekker wassen in een douche die elke voorbijganger gratis televisie bood. Het was gewoon een hoek naast een hutje… steentjes op de grond en een rieten ‘scherm’ vol enorme gaten. Een wc was er niet… dat was hetzelfde plekje. Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou verlangen naar een ‘gewoon, Afrikaans gat in de grond’, al was het met slechts twee muren er rond.

la bouffe

Ondanks de armoede van de meeste dorpelingen, is de gastvrijheid dan weer enorm. Vóór 12 uur kregen we – zonder overdrijven 6 (!!!!) maaltijden aangeboden en in totaal de hele dag 10 gerechten! Voor de geïnteresseerden in detail:
- to met té pikante saus als ontbijt
- rijst met spaghettisaus (saus met spaghetti door gemengd) als ontbijt bij andere mensen
- fonyo/basi (couscous-achtig)
- foutou met pindasaus
- to (geweigerd)
- zoete patat gefrituurd
- rijst met vis en koolsaus
- ché (geen idee wat dat is, iets to-achtig pureeërig)
- spaghetti met vlees
- to
Van de tien keer heb ik vier keer m’n buik volgegeten, de rest was eerder proefjes of beleefd proberen weigeren.

keukentje 

Niet gek dat ook de dorpskindjes graag keukentje spelen. Twee fotootjes van een vriendinnetje dat water aan de kook brengt in een lege lontarpalmvrucht, op een vuurtje!

 

En nog twee mooie vriendinnetjes...