Te koop: dikke billen

Het was een moment zoals er velen zijn in Burkina Faso, behalve dan dat ik deze keer mijn dagboek niet bijhad om de tijd de doden. Jemimah en ik moesten op iets of iemand wachten en krampachtig zochten we naar iets dat ons voor even zoet zou houden. Gelukkig had schoonzus Irène wat krantjes mee uit Ivoorkust. Mijn racistische, bevooroordeelde ik (die best houdt van de clichés) vergelijkt Burkinezen wel eens met Belgen, en Ivorianen met Nederlanders, in die zin dat alles wat Burkinezen na veel omzeilen schuchter durven doorfluisteren bij volle maan, door Ivorianen zonder schroom van de daken wordt geroepen. De krantjes bevestigden netjes de clichés. In Burkina hoorde ik er wel eens over vertellen, maar in deze krantjes stond het zwart op wit. De feticheurs (traditionele genezers, tovenaars) hadden zowaar een eigen pagina voor hun knettergekke “annonces”. Voor een vooraf aangegeven aantal geofferde kippen (pas op, soms werkt het alleen met witte kippen!), hebben deze mannen een oplossing voor AL JULLIE VERLANGENS:

- mannen die (snel) rijk willen worden
- meisjes die een blanke man zoeken
- vrouwen die dikkere billen willen
Contacteer de Voodo-man die alles kan!

Om jullie te helpen een goede keuze te maken, zijn de telefoonnummers op onderstaande annonces uiteraard niet voldoende. Wie niet zo vlot zijn weg vindt in het Frans, heeft misschien wel iets aan mijn aantekeningen:

Cheick Sanogo: Vergis je niet, offer geen zwarte kip als het een witte moet zijn, en geen wit schaap als het een zwarte bok moet zijn! Stel je voor op zoek te zijn naar een blanke echtgenoot, en in de plaats plots “pro-footballeur” te worden.

Ouattara Ardjoumani: Deze bescheiden genezer belooft je een lang leven, behalve als “het moment door God gekozen gearriveerd is”.

Waridjou Kobieban: Hier kost een consultatie slechts 200f  (0,30 euro) + 1 ei! Niet alleen voor meiden die een blanke man zoeken of voor wie snel rijk wilt worden. Deze mystieke genezer kan je zélfs van de hik afhelpen!

Mohamed 1er: Wil je zo snel mogelijk een relatie met een rijke vent, of heb je dringend dikkere billen nodig? Deze “dokter” belooft je “satisfaction” in minder dan 15 dagen tijd!

Le voudoun : belooft – behalve geslaagde verkiezingen als je president wilt worden – niet veel meer dan andere feticheurs, maar ziet er dan weer zeer impressionant uit, dus alleen daarvoor al ten zeerste aan te raden.

Docteur Nana : Ben je een leerling die wil slagen op school? Docteur Nana bezorgt je een magische stylo! Doe je pipi in bed, wil je opnieuw die blanke man en hoop je rijk te zijn voor de rest van je leven? Dankzij docteur Nana ben je slechts 1 kippenoffer (wit!) en 41 dagen wachttijd van je droom verwijderd!

Welke feticheur geniet jullie voorkeur?
En voor wiens charme of beloftes zouden Jemimah en ik zijn gevallen?
Laat het ons weten!

Oude dagboekfragmenten (2015!)

Als we maar… verkopen!

Magisch tasje

Het heuptasje waar ik van hield, had ik in Ouagadougou gekocht, samen met Theo’s neef Sosthen. Het was oud en versleten en, conservatief als ik soms (?) ben, wilde ik precies hetzelfde tasje vinden als het vorige. Voor dezelfde prijs. Met dezelfde Sosthen. De verkopers boden ons allerlei rode, zwarte, grijze en bruine tasjes aan en meermaals moest ik herhalen dat ik geen rood, maar een beige tasje zocht. Dat kwam goed uit, zei de verkoper zonder beige tasje, om me er vervolgens van te overtuigen dat “de rode verf op dit tasje er snel afgaat en het tasje vervolgens beige wordt”.
Geniaal, zo’n tasje. En waarlijk de beste verkooptruc die ik ooit gehoord heb.

Airco-slip

In de heetste maand van het jaar, als heel Banfora ondanks de broeierige temperaturen puffend van het zweet toch op de jaarlijkse markt rondloopt, weten de verkopers de aandacht te vangen door het woord “climatisé” (airco) toe te voegen aan alles wat ze roepend staan te verkopen. “Sandaaaaallles…climatisé!” “Lunettes solaires… climatisé!” “Sliiiippp… climatisé!”Alles is toegestaan om maar belangstelling te krijgen voor hun ordinaire koopwaren.
Andere verkopers trekken de aandacht door er zo belachelijk mogelijk bij te lopen. Zo had een verkoper van tweedehands zwempakken en bikini’s enkele zwemtopjes en onderstuks boven zijn kleren aangedaan. Mogelijk had hij ook nog een slip over zijn hoofd getrokken, ofwel heb ik dat er achteraf zelf bij verzonnen. Alleszins… Ik was op zoek naar een zwemshortje en kon er in die enorme, rommelige hoop bikini’s geen enkel vinden, dus vroeg ik aan de verkoper of hij niets gepast voor mij had. “Hmmmm” zei hij peinzend, “ik was er nochtans zeker van dat ik iets dergelijks te koop had!” Na even wriemelen in de berg kleren, bleek er een licht op te gaan. “Aaaah juist!” riep hij uit, waarna hij triomfantelijk een shortje uit zijn “decolleté” zwierde, “hier zat het!” Dat hij achteraf een borst miste, leek hij niet zo’n probleem te vinden. Als we maar verkopen!

Als we maar… niets betalen!

Hoe duur is eerlijk

“Je kunt best ’s nachts die palmbomen vervoeren” wordt mij aangeraden. “Anders moet je een vergunning betalen!” In afwachting van de opening van ons gariboucentrum, was ik druk bezig met de bouw van het overdekt terras. “Liever eerlijk”, leg ik uit, “hoe duur dat ook is”. Gods zegen is onbetaalbaar en verliezen we niet graag. Wanneer ik even later met Mr. Laurent naar “l’environnement” ga om een vergunning aan te vragen, zijn we verbaasd om de vlotte verloop. Plots dringt het tot me door hoeveel eerlijk zijn ons echt gekost heeft: 3 minuten van onze tijd en 300 fCFA (0,50 euro!!!). Gek dat velen liever een onbetaalbare boete wagen…

Traktatie

Joël en Benoit waren ook gekomen om ons te helpen met het terras. Als enig werkmateriaal hadden ze elk een tandenstokje meegebracht. Ik wees naar Benoit zijn hoofd, waar hij het prikkertje zorgvuldig had vastgestoken in zijn kroezelhaar, en vroeg nieuwsgierig waar dat voor diende. “Ha, dat!” antwoordde hij nonchalant. “Je weet nooit dat iemand me plots trakteert om vlees te komen eten… Dat is ons vandaag nu al twee keer overkomen.” Wie zei weer dat Afrikanen niet vooruitkijkend zijn??

Over het garibouterras gesproken, hier het filmpje over de bouw!

Zakwoordenboekje Burkina Faso

Na een (jaren)lange stilte, even checken of deze blog hier "het nog doet".

Zakwoordenboekje uit Burkina Faso:

* Exotisch fruit: appels en peren.

* Een krukje: De meer comfortabele versie van een stoel. Je hoeft de baby op je rug niet te pletten of los te maken voor die storende rugleuning.

* “Je bent verdikt zeg!”: Wat zie je er goed uit. Je mag nog zo vermagerd zijn, als je er vrolijk uit durft zien, ben je verdikt.

* Diëten: Iets voor rijkaards die de luxe hebben kieskeurig te zijn. Ofwel heeft de feticheur (tovenaar) je verboden bepaalde voeding nog te eten, in ruil voor de rijkdom (of andere gunst) die je hem gevraagd hebt.

* Eten als een blanke: Slecht (lees: weinig) eten. Terwijl grootmoeders in het Westen hun kleinkinderen wijs maken dat de “kindjes in Afrika geen eten hebben” en je dus maar beter je bord leeg eet, doet hier in Burkina een ander verhaal de ronde. De huizen van blanken moet je te allen tijde vermijden rond etenstijd, want je krijgt er niet meer dan drie happen op je bord. En dan heb je al veel geluk gehad. Meer waarschijnlijk wordt je een krantje toegeschoven en mag je geduldig wachten tot de familie klaar is met tafelen.

* Vegetarisch eten: Je bent armer dan de straat, en kunt je zelfs geen stukje vlees in je saus veroorloven. OF, net als diëten, iets voor rijkaards die de luxe hebben te kunnen kiezen uit een overaanbod aan alternatieven…

* “Deux jours” of twee dagen: een onbepaalde tijd. “Het is al twee dagen geleden” betekent dan “het is al een tijdje geleden”. “Ik kom twee dagen bij jou doorbrengen”:  “Ik kom voor onbepaalde tijd bij jou wonen”.

dagboek - Panneverhalen

Omdat het er gewoon bijhoort in Afrika, heb ik enkele panneverhalen verzameld...

Spijker

Inpakken en weg naar Bobo. Op de moto deze keer. 85 km is nog net een haalbare afstand om te overbruggen en zou maar anderhalf uur mogen duren. Zolang de moto blijft rijden natuurlijk, niet als die op 30 km van de eindbestemming plots een dikke spijker slikt. Panne in volle brousse. In de verste verte was er geen stad of dorp te bespeuren, laat staan een mecanieker. We wachten meer dan een uur aan de kant van de weg op een oplossing, tot er eindelijk een busje langsrijdt dat nog plaats heeft voor ons en de moto. “Plaats” moet je niet te letterlijk nemen dan, want de moto werd op het dak gebonden, en wij knelden ons na wat geklim over hoofden en zakken tussen veel te veel ellebogen van onbekenden.
Het leukste was echter dat we na vier uur eindelijk – vuil en bezweet (en reken daarbij ook het zweet van onze buskameraden) – in Bobo aankwamen, en dat ons daar een elektriciteits- en waterpanne te wachten stond. Gezellig nog lekker even niet douchen tot ’s avonds laat…

Brand

Slechts enkele dagen later haalden we onze kersverse gasten Jemimah en Jecuthiel op en waren we hup… weer onderweg naar Banfora. De mannen gingen stoer met de moto (denkende dat dit de dapperste optie was?) en Jemimah en ik met de bagage op de bus. Min of meer gezellig ritje, tot we nog zo’n 10km van Banfora waren en plots een aantal vrouwen gillend rechtsprongen en in alle richtingen begonnen te dringen. We keken mekaar vragend aan want we hadden nog niet opgemerkt hoe de bus zich met rook begon te vullen. Angstig begon nu iedereen te duwen en te trekken om zo snel mogelijk het voertuig te verlaten. We lieten ons door de stroom meevoeren tot ik na enkele brutale stoten de bus werd uitgegooid. M’n linkerschoen overleefde de afdaling niet, maar ik was uiteraard beter af dan diegenen die in paniek uit het raam waren gesprongen. Iedereen leek te verwachten dat de bus zo zou ontploffen. De hongerigen naar sensatie bleven op hun honger zitten.
Zelf hadden we ook wel honger trouwens. Gelukkig waren onze dappere mannen al lang in Banfora aangekomen, en konden ze alvast een lekker broodje voor ons kopen. Een uur later raakten we dankzij een voorbijkomende weldoenersbus alsnog in Banfora, en verorberden we genietend een heerlijk broodje, bij wilde verhalen over rook en vuur en vluchten en dood natuurlijk… :) Wat wilt een mens meer.

Dorpsruzie

Na een impulsief weekendje in Mangodara bij Nederlandse vrienden, waren Jemimah en ik weer op de terugweg naar huis. We klaagden niet over het minibusje waar we lekker gezellig op elkaar geplakt zaten, zelfs niet toen we na amper 50 meter vooruit alweer stilstonden. Het uitgestelde vertrek kon ons niet deren, maar enkele kilometers laten stond alles plots opnieuw stil in een dorpje. De dorpsbewoners hadden handmatig voor “drempels” gezorgd, die meer leken op muren dan op bermen. De bus bleef rotsvast zitten in de aarde en even later brak er een hevige ruzie los tussen de dorpelingen en een aantal mensen uit de bus. Blijkbaar had een gelijkaardig busje eerder die dag twee van hun schapen overreden, en was dit de wraak van het dorp. Een vrouw uit de bus kreeg het aan de stok met een vrouw buiten en bleef maar roepen: “Aw yere ye sagaw ye!” (jullie zijn zelf schapen!) tot ze bij gebrek aan overtuigingskracht even later schapen veranderde in honden. En op zo’n momenten geniet ik dan stilletjes van het feit dat ik Dioula kan. Stel je voor dat ik deze sappige ruzie zou missen…

 

Fructosemietje - november 2014 (oeps)

...omdat ik dat deeltje van mezelf na al die jaren eindelijk begrijp.


“Mag ik eens zien wat je in je handen hebt?” klonk het streng. Ik herinner me hoe ik er zoveel mogelijk met hun rode kant naar boven had gedraaid voordat ik m’n handen opende, zodat papa niet door zou hebben dat ik weer onrijpe bosaardbeitjes had geplukt. Volgens hem was het niet eerlijk dat de “normale” familieleden steeds op hun honger bleven zitten omdat er nooit wat rijps te vinden was. Hij vond dat ik een pak op m’n broek verdiende (want ik deed het telkens opnieuw), terwijl ik m’n grote jeugdzonde dan weer verantwoordbaar vond. De rest van de familie mocht al het andere fruit ter wereld hebben, rijp of onrijp. EN alle dessertjes ter wereld. Om coca cola of fruitsap heb ik nooit gevraagd, dessertjes konden me gestolen worden. Alleen die rode kleine dingetjes, liefst niet helemaal rood, zo veeleisend was ik toch niet?

Hoewel ik het zelf jarenlang niet begrepen heb, heb ik al honderden keren mogen uitleggen waarom ik zoetigheden weiger. En waarom dat niet zielig is en geen medelijden moet opwekken. Ik ben niet jaloers op andermans sinterklaaschocolaatjes en verjaardagstaarten. Dat ik van moemoe met Pasen steeds zoutkoekjes kreeg vond ik attent en prima, maar niet nodig. Het zoeken naar eieren vond ik meer dan plezierig genoeg, zelfs al at ik er geen.

Andere mensen lijken meer tijd nodig te hebben dan moemoe om mijn afkeer van zoet een plaats te geven. Hoe vaak heb ik gezegd dat ik géén suikerziekte heb en ook geen diabetes? En dat ik niet op regime zit, maar ‘gewoon zomaar’ van de dessertjes blijf. Dan zeg ik duidelijk “ik hou niet van zoet” (alleen van mijn zoetje), en proberen ze me vervolgens coca-cola zéro aan te praten of zoetigheden met nepsuikers!? En ik hou niet van fruit, ook niet van bananen en peren. Fruit is zoet. Nee ook niet van meloenen of appelsienen. En ook geen sapjes of confituur van die zaken gemaakt. Dat heeft niets te maken met rebels weigeren gezonde dingen te eten, al zou ik in staat zijn iets dergelijks af en toe te overwegen. Maar als mensen nu eens eindelijk konden geloven dat het niet tussen m’n oren zit, en dat fruit – sorry, laat de wereld niet instorten - niet goed is voor iedereen.*

Ik herinner me ooit gesponsord te zijn per mandarijnenbilletje dat ik binnenkreeg. Ik werd niet goed na 4 billetjes en kreeg uit medelijden toch al het geld :). Niet dat het te maken heeft met mijn aangeboren drang te willen overdrijven of aandacht te trekken! Daar heeft het net zo weinig mee te maken als met mijn gespleten huig…die trouwens nergens iets mee te maken heeft. Maar waarmee wel dan?

Voor een zeer lange tijd was het voor ons allemaal in realiteit één groot vraagteken... vooral omwille van enkele vreemde constataties:

* Snoepkettingen, druivensuiker of (super)kleine hoeveelheden pure suiker vind ik écht lekker
* Rode kleine vruchtjes als rode bessen, frambozen en halfrijpe aardbeitjes vond ik smullen
* De eerste helft van mijn vanille-ijsje vond ik heerlijk, en de tweede helft was degoutant
* Soms vind ik tomaten of wortels heerlijk, op een andere moment zijn ze "te zoet" en krijg ik ze niet binnen

Na een verhelderende ontdekking van mijn oudste broer deze maand (die samen met mij en de jongste in hetzelfde confituurloze beschuitje zit), werd alles duidelijk:

We zijn niet raar, maar gewoon, mietjes.
Fructosemietjes.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Fructose-intolerantie


* In't kort omdat bij fructosemie fructose en de meeste andere suikers (en enkel vanaf een aantal gram, en dextrose is ok!) gewoon geblokkeerd worden in de lever en nieren, en niet omgezet naar glucose, wat zoetigheden als fruit eten levensbedreigend maakt! (Hereditaire fructose-intolerantie of Fructosemie)

dagboek - Banfora (oktober 2014)

Het verhaal achter ons paradijslijk Samaria-plekje

Onze tuinman (lees plantenleveraar) kent zowat alle binnenkoertjes en tuinen in Banfora. En hun eigenaars. Hij weet wie glazen klapdeuren heeft thuis, wiens vrouw onlangs vertrokken is omdat een aanbidder haar een nieuwe moto aanbood of wie “bank-angst” heeft en zijn miljoenen liever onder een houten plank bewaart. Hij weet ook welke huizen leeg staan en wachten op een nieuwe eigenaar of op mensen zoals wij die op zoek waren naar een plekje voor het gariboucentrum.

Toen hij ons een enorme, paradijslijke koer in een rustige wijk dichtbij het stadscentrum liet zien en beweerde dat de huurbaas niet meer dan 75 euro per maand vroeg, was het moeilijk koel te blijven en ons enthousiasme te verbergen. Er bleken verschillende geïnteresseerden te zijn, maar uit principe besloten we niet té impuslief te zijn en er minstens één nacht over te slapen om er ook met God over te praten.

We waren amper klaar met bidden toen we via een telefoontje te horen kregen dat het gebouw al verhuurd was aan een man die al voor drie maanden huur betaald had. Menselijk gesproken was het dus verloren. Menselijk gesproken een grote teleurstelling...

"Geen probleem hoor God..." klonk het ongeveer "Zorg nu maar voor een alternatief. Of een wonder..." Daarna sliepen we op beide oren. Als het Zijn project is en de garibous waar Hij zo van houdt, is het ook Zijn zorg om een degelijk plekje voor hen te vinden.

Die nacht kon de huurbaas de slaap niet vatten, zei hij de volgende dag tegen Théodore. Hij had overal naar Théo’s nummer gezocht, maar kon alleen dat van de tuinman vinden die ons uiteindelijk op de hoogte bracht en een nieuwe ontmoeting met de huisbaas regelde.
“Het huis is voor jullie” zei de man. “Ik wil het aan niemand anders verhuren”. Hoewel het geen verrassing had mogen zijn, konden onze oren het amper geloven, en kon vooral ons verstand het niet vatten.

...“Voor de pastor vind ik wel een ander huis” voegde de man eraan toe. Pastor? Had God de opening van een nieuwe kerk verhinderd in het voordeel van de verdrukte uitgesloten gariboujongens van Banfora? We voelden ons opgetogen en ongemakkelijk tegelijk. Uiteraard wilden we geen problemen met een pastor nog voordat ons project zou starten. Slechts één gebed later had de huurbaas een ander huis gevonden voor de zéééér tevreden pastor. Het leek te onwerkelijk allemaal, maar twee dagen later – op Théo’s verjaardag – vierden we meer dan enkel een jaartje extra voor Théo. Het contract voor ons Oasis-gebouw was werkelijheid en de huur was al betaald voor twee jaar! Alles inclusief papayaboom, twee enorme mangobomen, kokosnotenbomen, palmboom en appelsienenboom. Zo'n start, dat belooft.

En dat was ongeveer een jaar geleden nu. Vandaag is dit een tweede thuis voor een 20tal gariboujongens:

dagboek – Banfora (oktober)

Oost West

Na een supervermoeiende reis van verschillende dagen terug van Brussel naar Tunesië, van Tunesië naar Ouagadougou, van Ouagadougou naar Bobo-Dioulasso, van Bobo-Dioulasso naar Banfora,… kwamen we stikkapot op bestemming aan. Thuis. Ik had alle vorige nachten slecht geslapen op vliegvelden of vliegtuigen, bij mensen thuis met het licht aan heel de nacht of ergens in de hitte zonder ventilator, en verlangde ernaar bij aankomst neer te ploffen in m’n eigen gezellig bedje om daar even niet meer uit te komen.
Van neerploffen was absoluut geen sprake, tot ons afgrijzen bleek álles vol schimmel te zitten: lakens, kussens, matras, kastjes, muren, kleren en zelfs het hout van ons bed! We hadden duidelijk de hitte en de vochtigheid van het regenseizoen in combinatie met een potdicht huis onderschat. …en over de verstikte kakkerlakken heb ik het dan nog niet eens gehad.

 

peace

Rust zat er niet gelijk in, en we begonnen ’s avonds een grote opkuis. Ik waste alle schimmel van de lattenboden en de nachtkastjes af (waar haalde ik de energie?), terwijl Théo de ontelbare kakkerlakken aanpakte. Alle andere, verse beddenlakens bleken ook beschimmeld te zijn. Gelukkig vonden we een laken dat we voor de trouw hadden gekregen, en dat zo afschuwelijk lelijk was dat we het nooit uit de verpakking hadden gehaald. Nooit gedacht dat dat ooit van pas zou komen! Na kuisdag 1 konden we eindelijk in bed kruipen… maar de hele opkuis, reparatietijd en klerenwas duurde samen meer dan 6 dagen. Als mensen uit de buurt ons dan groeten en vragen hoe het met ons, de familie, de reis, het werk gaat, heb je niet meer energie dan te zeggen.... “peace!” (maar in het Dioula dan, met een even coole, zorgeloze blik natuurlijk).

Het regenseizoen had ook heel wat moois achtergelaten. Onze wijk was mooier en plantrijker dan ooit en twee prachtige boompjes, één frisgroen en één leuk scheef, hadden ons verwelkomd aan de poort van het huis. Zucht. Kun je toch niet boos meer zijn? Daar heb ik best wat schimmel voor over.

 

dagboek - België (augustus-september 2014)

Een aantal hoogtepunten uit onze tijd in België - Frankrijk - Nederland:

- Een bezoekje aan boer Remy die ons koffie aanbood en er ongevraagd melk bijspoot,trekkend aan een willekeurige geitenuier!

- Het Engels koppel dat hun trouw-fotoshoot in het mooiste dorpje van Frankrijk had georganiseerd toen wij daar net op vakantie waren. Zij heel schattig en mooi, hij heel cool op sandalen en in korte broek.

 

 - Théo’s eerste ritje op een paard ooit!





- Getrakteerd worden op het duurste feest ooit en nadien met honger naar huis gaan (toch de niet-zoete kant van de familie).

- Een superbezoekje aan Amsterdam met onze vriendin Annegreet, en de politiehonden die bij thuiskomst in België onze canabislekstokken niet hebben gevonden.

dagboek - Banfora (eind juli 2014)

Zoals bijna overal en bijna altijd gebeurt het voorbereiden van een reis in verschillende stapjes. Dan denk je aan: knoop doorhakken, vliegmaatschappij kiezen, ijskast leegmaken, rustig inpakken en vervolgens van iedereen 'goede reis!' horen.
Bij ons ging het nét zo, of ook net weer niet...

Knoop doorhakken

Pas vijf dagen voor vertrek hakten we de knoop door en kochten we een vliegticket naar België. Normaalgezien zou er diezelfde week nog een examen geprogrammeerd worden, maar aangezien op Théo’s universiteit nooit gebeurt wat ‘normaalgezien’ moet gebeuren en er nog reden tot twijfel waren, namen we het risico. We hadden duidelijk meer zin in België dan in examens.

Vliegmaatschappij kiezen

Er bleek enkel een vlucht beschikbaar te zijn bij Tunisair, terwijl we lazen dat de kilo’s bagage te beperkt waren… We probeerden een vlucht te boeken bij Air Algérie, maar dat leek vreemd genoeg niet te werken. Enkele dagen later zouden we te horen krijgen dat het vliegtuig van Air Algerié boven Mali zou neerstorten…

IJskast leegmaken

Ik had even een rustig weekend nodig om alles voor te bereiden, opkuisen en inpakken, toen we plots telefoon kregen dat Pasgo eraan kwam, met een tiental anderen (!) en of ze ’s middags bij ons konden eten. We liepen voor het einde van de kerkdienst naar huis, konden dus niemand van onze vrienden daar op de hoogte brengen van onze reis - en kochten massa's eten om onze gasten gastvrij te kunnen ontvangen, ...toen het plots toch niet doorging. En zo kwam het dat we één dag voor ons vertrek kilo's attiéké en rauwkost hadden liggen.

Rustig inpakken

“Gelukkig” kregen we een ander telefoontje, van Théo’s mama en zus, dat ze diezelfde dag nog op bezoek zouden komen, en dat ze zouden blijven slapen! Het werd een ‘feest’ met attiéké en vis ’s middags en een gebraden kip ’s avonds, want broodmaaltijden zijn 'not done' in Afrika. Alles moest op, dus we nodigden gelijk ook onze buurvrouw en zoontje maar uit. Ik was zowat gek aan het worden van de drukte, en smachtte naar enkele uren rustig alleen om heel het huis schoon te maken en alles in te pakken, toen ook tonton Ernest en tuinman Sawadogo plots voor de deur stonden. Koffie en koekjes dan maar…
Rond middernacht was ik nog steeds niet klaar met inpakken. De volgende ochtend vroeg zouden we met z’n allen vertrekken. Stikkapot was ik, nog voor de reis begon. Zoiets kan je ook alleen hier meemaken…

 

(foto's: Théo's mama en zus Irene... geen typfout, ze heet echt Irene,
lees 'Irèn')

Goede reis!

Op de dag van ons vertrek kregen we heel wat paniekerige telefoontjes. “Ik heb zeker al 10 keer proberen bellen, ik dacht dat jullie dood waren!” zei een vriend. Iedereen had het nieuws gehoord over het vliegtuig van Air Algérie. Blijkbaar zat er één Belgische vrouw aan boord.
Wij vertrokken pas enkele uren later met Tunisair. Denkende aan het vliegtuig van Air Algérie durfden we amper klagen dat onze bagage niet op tijd in België was. Het had veel erger kunnen zijn…

dagboek - Banfora (juli)

geen kado

Onze benzine was plots op dus duwden Adjara en ik de moto naar het tankstation. “I te na i terimuso di n ma? (Die vriendin van je mag je mij wel kado geven)” zei de man aan het tankstation tegen Adjara. Ik antwoordde in het Dioula dat mensen niet 'kado worden gegeven’, en Adjara voegde eraan toe dat ik al getrouwd ben. Hij grijnsde en zei dat hij het eigenlijk wel wist, want toen ik aankwam had hij gelijk gekeken of ik een ring aanhad. Er kwam een andere man bijstaan die zei dat hij me ook wel ‘wilde’, waarop de eerste man hem corrigend toesnauwde: “Zie je niet dat ze getrouwd is misschien!”

geen tweeling

Ik stopte bij een schoenmaker om m’n sandalen te laten maken. Hij herkende me blijkbaar als een vriendin van Awa (die zelf ondertussen al een jaar niet meer in Banfora woont) en wist mij te vertellen dat Awa bevallen was van een tweeling. Ik had blijkbaar ergens een stapje gemist, en belde ’s avonds Awa op. “Eh Irena, sorry dat ik nog niet gebeld heb om te zeggen dat ik zwanger ben!” “Zwanger Ben?” Geen tweeling dus? Ze zou pas enkele maanden later bevallen van een gezonde jongeman “Rachid”.
De schoenmaker had die versie blijkbaar niet interessant genoeg gevonden. Of was het al langs de kleermaker, de bakker en de verkoopster gepasseerd en was daar ergens iets misgegaan?

(foto: Awa een jaar eerder, opgemaakt voor het Tabasci-feest)

geen coq-au-vin

Théo was op stap met de tuinman, op zoek naar een haan voor papa. Het zoeken naar de haan ging er blijkbaar erg vriendschappelijk aan toe, en even later zaten ze samen een biertje te drinken op’n terrasje. “Snij jij alvast twee ajuintjes en 4 of 5 tomaten?” vroeg Théo me aan de telefoon. Hij wilde met de tuinman en de haan nog even z’n biertje leegdrinken, hoewel hij had beloofd te koken vanavond. Ik had best zin in een lekkere coq-au-vin. Jammer dat de haan voor papa was...

(foto; onze nieuwste vriend de tuinman, en de eerste twee pareltjes die hij ons bracht)

geen drama

Toen we onze nieuwe Belgische vriend (toffe man die zelf al sinds 1967 in Afrika zit) per toeval tegenkwamen in de stad, vroeg hij ons gelijk of we niet bij hem langs kwamen. Hij zette koffie voor ons en bood ons suiker aan met mieren in. Geen drama volgens hem, gewoon even schudden en dan suiker nemen waar er minder zijn. Jammer dat ik geen suiker lust, want ik vond het best een cool idee.
Duidelijk een man die al langer in Afrika zit…