Omdat het er gewoon bijhoort in Afrika, heb ik enkele panneverhalen verzameld...
Spijker
Inpakken en weg naar Bobo. Op de moto deze keer. 85 km is nog net een haalbare afstand om te overbruggen en zou maar anderhalf uur mogen duren. Zolang de moto blijft rijden natuurlijk, niet als die op 30 km van de eindbestemming plots een dikke spijker slikt. Panne in volle brousse. In de verste verte was er geen stad of dorp te bespeuren, laat staan een mecanieker. We wachten meer dan een uur aan de kant van de weg op een oplossing, tot er eindelijk een busje langsrijdt dat nog plaats heeft voor ons en de moto. “Plaats” moet je niet te letterlijk nemen dan, want de moto werd op het dak gebonden, en wij knelden ons na wat geklim over hoofden en zakken tussen veel te veel ellebogen van onbekenden.
Het leukste was echter dat we na vier uur eindelijk – vuil en bezweet (en reken daarbij ook het zweet van onze buskameraden) – in Bobo aankwamen, en dat ons daar een elektriciteits- en waterpanne te wachten stond. Gezellig nog lekker even niet douchen tot ’s avonds laat…
Slechts enkele dagen later haalden we onze kersverse gasten Jemimah en Jecuthiel op en waren we hup… weer onderweg naar Banfora. De mannen gingen stoer met de moto (denkende dat dit de dapperste optie was?) en Jemimah en ik met de bagage op de bus. Min of meer gezellig ritje, tot we nog zo’n 10km van Banfora waren en plots een aantal vrouwen gillend rechtsprongen en in alle richtingen begonnen te dringen. We keken mekaar vragend aan want we hadden nog niet opgemerkt hoe de bus zich met rook begon te vullen. Angstig begon nu iedereen te duwen en te trekken om zo snel mogelijk het voertuig te verlaten. We lieten ons door de stroom meevoeren tot ik na enkele brutale stoten de bus werd uitgegooid. M’n linkerschoen overleefde de afdaling niet, maar ik was uiteraard beter af dan diegenen die in paniek uit het raam waren gesprongen. Iedereen leek te verwachten dat de bus zo zou ontploffen. De hongerigen naar sensatie bleven op hun honger zitten.
Zelf hadden we ook wel honger trouwens. Gelukkig waren onze dappere mannen al lang in Banfora aangekomen, en konden ze alvast een lekker broodje voor ons kopen. Een uur later raakten we dankzij een voorbijkomende weldoenersbus alsnog in Banfora, en verorberden we genietend een heerlijk broodje, bij wilde verhalen over rook en vuur en vluchten en dood natuurlijk… :) Wat wilt een mens meer.
Dorpsruzie
Na een impulsief weekendje in Mangodara bij Nederlandse vrienden, waren Jemimah en ik weer op de terugweg naar huis. We klaagden niet over het minibusje waar we lekker gezellig op elkaar geplakt zaten, zelfs niet toen we na amper 50 meter vooruit alweer stilstonden. Het uitgestelde vertrek kon ons niet deren, maar enkele kilometers laten stond alles plots opnieuw stil in een dorpje. De dorpsbewoners hadden handmatig voor “drempels” gezorgd, die meer leken op muren dan op bermen. De bus bleef rotsvast zitten in de aarde en even later brak er een hevige ruzie los tussen de dorpelingen en een aantal mensen uit de bus. Blijkbaar had een gelijkaardig busje eerder die dag twee van hun schapen overreden, en was dit de wraak van het dorp. Een vrouw uit de bus kreeg het aan de stok met een vrouw buiten en bleef maar roepen: “Aw yere ye sagaw ye!” (jullie zijn zelf schapen!) tot ze bij gebrek aan overtuigingskracht even later schapen veranderde in honden. En op zo’n momenten geniet ik dan stilletjes van het feit dat ik Dioula kan. Stel je voor dat ik deze sappige ruzie zou missen…
