Op 26 december was het zover. Er werd een groot feest gehouden en Missy werd de vreugde van velen. Mijn eerste brochetje at ik terwijl er zes of meer zwarte handen in m’n haren zaten voor het trouwkapsel. De rest was voor na de kerkdienst. Zelfs diegenen die vol afschuw waren weggedoken tijdens de gruwelijkste momenten, smulden nu zonder schroom of schuldgevoel van ons beestje.
Missy volbracht.
(niet boos zijn Christel, vegetariërs of andere geshockeerde lezers, we hopen gauw weer'n nieuw beestje te kopen, deze keer voor langer!)
