de meeste fotootjes zagen jullie al in één van m'n nieuwsbrieven, maar hier wat groter en duidelijker.
de jongens van Maison Esperançe
de jongens van Maison Refuge
vrijdag 30 december 2011
fotootjes
...
de meeste fotootjes zagen jullie al in één van m'n nieuwsbrieven, maar hier wat groter en duidelijker.
de jongens van Maison Esperançe
de jongens van Maison Refuge
de meeste fotootjes zagen jullie al in één van m'n nieuwsbrieven, maar hier wat groter en duidelijker.
de jongens van Maison Esperançe
de jongens van Maison Refuge
dinsdag 20 december 2011
Dagboek Bobo (juli-augustus)
sandalen
Ik leef al twee dagen op blote voeten. Mijn teenslippers zijn kapot, maar ik vind mijn smaak niet op de markt. Gewone, onopvallende sandalen… hopeloos. Waarom is alles fluo roze of geel blinkend plastiek. M’n voeten hoeven toch geen licht te geven!
meisjes van Bobo
De Bobolese meisjes hebben absoluut geen goeie reputatie. Blijkbaar zou de meerderheid steeds met drie mannen tegelijk uitgaan: Chic, Choc en Chec! Chic is die jongeman die ‘chique’ is, net gekleed, iemand waar je mee gezien kunt worden op dure feestjes, directeur van één of ander bedrijf. Chec heeft de ‘cheques’. Iemand uit een rijke familie die je kleren en kapbeurten betaalt. Choc is de ‘choco’ zoals ze hier de knappe jongens noemen. Iemand die er goed uitziet, de jongen waar je je mee kunt amuseren, waar je mee kunt gaan dansen. Vreemd genoeg slagen de meisjes erin drie relaties tegelijk aan te gaan, zonder dat de jongemannen het van elkaar weten!
bloemen
Ik bezocht met een broer één van zijn vrienden die werkt in een ‘broderie’ (borduur-atelier ?). Ik heb nooit van zo dichtbij kunnen observeren hoe die prachtige gekleurde bloemen of versiersels op lakens, gordijnen of kleding terechtkomen. Met en ongelooflijke soepele handigheid maakt hij door middel van kleine bewegingen en en naaimachine – volledig uit het hoofd – de prachtigste vrolijke kunstwerken. Ik was onder de indruk. Het deed me aan God denken: creëren wat mooi is. De jongeman liet mij de kleurencombinaties kiezen en suggesties doen voor bloemen en versiersels. Ik leerde hem oranje en roze nooit te mengen en dikwijls donkerrood te gebruiken.
broertje - deel 2
Afgelopen week met A. zijn papa bezocht. Ze hadden afgesproken aan het huis van de marabout. Heel interessant om te zien waar de garibous slapen en leven. De papa was zalig. Hij had een knappe hoed op (die prachtige hoed die jullie allemaal op mijn spaghettidag hebben gezien) en zei tegen zijn zoon dat hij van hem hield…
Ik profiteerde gelijk van de gelegenheid om de papa te vragen hoe oud zijn zoon precies was, om eindelijk een einde te maken aan onze discussies over wie de oudste is. “Mijn zoon is geboren 24 maart 1987… om 9 uur ‘s morgens!” zei de papa fier. Ik had beter niets gevraagd, want vanaf nu ben ik z’n kleine zus geworden!
agressief lammetje
H. is een jongeman van 22 die zowat de hele Koran in het Arabisch kan citeren, maar nooit zijn naam heeft leren schrijven. Ik leerde hem reeds de letters e, l, a, o, r, en i en het begin van zijn naam. Heel trots schreef hij overal ‘ela’ of ‘ori’ op… Vorige maandag is hij vertrokken. Ik voel met echt triestig. Hij’s zo één van die broers die me echt fascineert. Soms is hij plots zo woedend dat hij in zijn agressie de tafel omver gooit of zijn vuist verwondt tegen de muur, op andere momenten is hij zo zacht en zo kwetsbaar. We kunnen enkel in het Dioula met elkaar praten. Meestal vertelt hij zeer weinig over wat hij meegemaakt heeft en wat hij denkt, maar onlangs vertelde hij plots dat hij anderhalf jaar in de gevangenis heft doorgebracht, omwille van zijn agressiviteit en vechtlust. “Weet je Irena, ik ben altijd een onhandelbaar kind geweest. Mijn hart warmt veel te snel op (ik ben te opvliegend), en ik weet dat het niet goed is… wil je voor me bidden?”
Een andere dag vertrouwde hij me plots toe dat hij de hele nacht niet geslapen had en enkel gehuild. Hij dacht aan alles dat gebeurd is… en aan zijn mama. M’n hart brak.
Ik leef al twee dagen op blote voeten. Mijn teenslippers zijn kapot, maar ik vind mijn smaak niet op de markt. Gewone, onopvallende sandalen… hopeloos. Waarom is alles fluo roze of geel blinkend plastiek. M’n voeten hoeven toch geen licht te geven!
meisjes van Bobo
De Bobolese meisjes hebben absoluut geen goeie reputatie. Blijkbaar zou de meerderheid steeds met drie mannen tegelijk uitgaan: Chic, Choc en Chec! Chic is die jongeman die ‘chique’ is, net gekleed, iemand waar je mee gezien kunt worden op dure feestjes, directeur van één of ander bedrijf. Chec heeft de ‘cheques’. Iemand uit een rijke familie die je kleren en kapbeurten betaalt. Choc is de ‘choco’ zoals ze hier de knappe jongens noemen. Iemand die er goed uitziet, de jongen waar je je mee kunt amuseren, waar je mee kunt gaan dansen. Vreemd genoeg slagen de meisjes erin drie relaties tegelijk aan te gaan, zonder dat de jongemannen het van elkaar weten!
bloemen
Ik bezocht met een broer één van zijn vrienden die werkt in een ‘broderie’ (borduur-atelier ?). Ik heb nooit van zo dichtbij kunnen observeren hoe die prachtige gekleurde bloemen of versiersels op lakens, gordijnen of kleding terechtkomen. Met en ongelooflijke soepele handigheid maakt hij door middel van kleine bewegingen en en naaimachine – volledig uit het hoofd – de prachtigste vrolijke kunstwerken. Ik was onder de indruk. Het deed me aan God denken: creëren wat mooi is. De jongeman liet mij de kleurencombinaties kiezen en suggesties doen voor bloemen en versiersels. Ik leerde hem oranje en roze nooit te mengen en dikwijls donkerrood te gebruiken.
broertje - deel 2
Afgelopen week met A. zijn papa bezocht. Ze hadden afgesproken aan het huis van de marabout. Heel interessant om te zien waar de garibous slapen en leven. De papa was zalig. Hij had een knappe hoed op (die prachtige hoed die jullie allemaal op mijn spaghettidag hebben gezien) en zei tegen zijn zoon dat hij van hem hield…
Ik profiteerde gelijk van de gelegenheid om de papa te vragen hoe oud zijn zoon precies was, om eindelijk een einde te maken aan onze discussies over wie de oudste is. “Mijn zoon is geboren 24 maart 1987… om 9 uur ‘s morgens!” zei de papa fier. Ik had beter niets gevraagd, want vanaf nu ben ik z’n kleine zus geworden!
agressief lammetje
H. is een jongeman van 22 die zowat de hele Koran in het Arabisch kan citeren, maar nooit zijn naam heeft leren schrijven. Ik leerde hem reeds de letters e, l, a, o, r, en i en het begin van zijn naam. Heel trots schreef hij overal ‘ela’ of ‘ori’ op… Vorige maandag is hij vertrokken. Ik voel met echt triestig. Hij’s zo één van die broers die me echt fascineert. Soms is hij plots zo woedend dat hij in zijn agressie de tafel omver gooit of zijn vuist verwondt tegen de muur, op andere momenten is hij zo zacht en zo kwetsbaar. We kunnen enkel in het Dioula met elkaar praten. Meestal vertelt hij zeer weinig over wat hij meegemaakt heeft en wat hij denkt, maar onlangs vertelde hij plots dat hij anderhalf jaar in de gevangenis heft doorgebracht, omwille van zijn agressiviteit en vechtlust. “Weet je Irena, ik ben altijd een onhandelbaar kind geweest. Mijn hart warmt veel te snel op (ik ben te opvliegend), en ik weet dat het niet goed is… wil je voor me bidden?”
Een andere dag vertrouwde hij me plots toe dat hij de hele nacht niet geslapen had en enkel gehuild. Hij dacht aan alles dat gebeurd is… en aan zijn mama. M’n hart brak.
maandag 12 december 2011
Dagboek Bobo: een doorsneedinsdag in augustus
Aangezien mijn nieuwsbrief er binnen een week of twee aankomt, maar ik sinds augustus amper nog geschreven heb, doe ik even een inhaalmanoeuvre. Het leven is hier alweer veel veranderd, maar hieronder even een voorbeeld van een doorsneedinsdag in augustus:
Het Bobolese leventje van Irene:
6u45
Ik word wakker in m’n kamertje in Maison Refuge: tijd om aan de dag te beginnen. Snel een koude douche, een kort wandelingetje om broers, ouders en God goeie morgen te zeggen en dan een omeletje met tomaat bakken, om toch wat vitaminen binnen te krijgen. Ik krijg als ontbijt meestal een droog stokbrood met warme (poeder)melk, of gierstpap. Als ik geen tijd heb om omelet te maken, dop ik m’n droog brood in de melk om er toch wat smaak aan te geven.
7u45
Ik wens iedereen één voor één een fijne dag en vertrek achterop de moto naar m’n werk: soms met tonton C., soms met J. (ik rij, hij ‘stuurt’) of soms neem ik een taxi.
We rijden de poort van Maison Esperançe binnen, waar er toch al een 15tal garibous klaarstaan om me één voor één goeie morgen te zeggen. Hier in West-Afrika schud je dagelijks honderden handen en dus ook de heerlijk vuile handjes van nooitgewassen straatjongens. Ik vind het heerlijk.
8u
Samen met het personeel bidden we kort voor de dag, nadat we mekaar ook uitgebreid gegroet hebben en vervolgens vul ik een enorme emmer met water voor de garibous om te drinken.
Met de reeds aanwezige jongens speel ik dammen, de bom, of kleuren we kleurplaten,… De kinderen die willen leren lezen zitten in de klas bij ‘Madame Paleis’. Gewonde of zieke kinderen melden zich aan in de ziekenkamer van tonton (tevens mijn tonton in Maison Refuge). Tenslotte is er nog kapster Bertine, die de jongens een gratis knipbeurt geeft. Er is een geïmproviseerde pingpongtafel en nog veel ander speelgoed en boekjes. Sommige jongens profiteren van de veilige omgeving om eindelijk is in alle rust een dutje te kunnen doen op de mat.
9u30
Plots wordt er heel luid ‘EN RANG !’ geroepen. Alle jongens (ondertussen een 100tal) schuiven aan in twee lange rijen: de kleintjes (5j!) vanvoor en de groten (tot 20j) vanachter. Eén voor één krijgen ze een half stokbrood en een beker warme gesuikerde poedermelk. Jammergenoeg geen feestelijk ontbijt dus, maar goed, mijn eigen ontbijt is niet rijker… Er zijn geen tafels of stoelen dus de kinderen zitten op de grond of gebruiken hun tomatenblik als stoeltje.
Ik loop wat rond, bijt hier en daar van een aangereikt broodje en vraag in het Dioula of het smaakt. Sommige jongens verstoppen hun brood en melk en schuiven een tweede keer aan ‘ik heb nog niet gekregen!’ Ik grijns en antwoord in het Dioula dat ik ook niets heb gekregen… Het personeel eet namelijk niet mee. Om 10u heeft iedereen zijn ontbijt gekregen en roepen de jongens ‘an be sini !’, tot morgen!
10u
Met het personeel wassen we alle bekers en dienbladen en even later staat mijn leraar Dioula daar voor anderhalf uur les. We overlopen wat ik vorige keer geleerd heb of hij stelt wat andere vragen waar ik in het Dioula op antwoord. Daarna neem ik één van mijn Franse kinderboekjes, die ik dan aan hem vertel in Dioula. Al proberend leert hij me nieuwe woorden of zinsconstructies. Het gaat steeds vlotter.
12u
Rond 12u ben ik alweer thuis en zoek ik uit waar m’n broers rondhangen: J en I zijn banken aan het timmeren, de jongsten spelen UNO met alle kinderen uit de wijk, Y staat bij zijn ‘tafelwinkel’ en verkoopt snoepjes en zeep. B en J zijn waarschijnlijk nergens te vinden en A en H liggen zonder twijfel te slapen, omdat ze wachten tot ik thuiskom. Eventueel ga ik wat vrienden in de wijk dag zeggen en om…
13u30
zit iedereen klaar voor de tv voor een dramatische huil-soap. Eigenlijk echt iets voor meisjes maar alle jongens vinden het boeiend! Daarna is het etenstijd. Meestal (altijd) eten we rijst of to (mais-puree-bol…) met een beetje saus en soms een klein stukje vlees of vis. Gisteren was het gewoon een groot bord met rijst, beetje roodgemaakt met saus of olie. Geen saus, geen groenten, geen vlees noch vis. Ik heb zelf zout en een tomaat toegevoegd… Ik eet samen aan tafel met alle jongens. Altijd boeiend te zien hoe ze met begerende blikken naar mekaars stukje vlees zitten te kijken.
15u
Dinsdag heb ik een therapiemoment met A., ofwel een educatie-les met tonton en tantie. We nemen dan uitgebreid de tijd tot 17u. A. vertelt me over de dag van zijn plots vertrek naar de marabout en de nachtenlang dat hij huilde en naar z’n moeder riep in zijn slaap. Met tonton en tantie hebben we het over de autoritatieve opvoedingsstijl : corrigeren met veel liefde.
Achteraf schrijf ik kort neer wat we gedaan en gezegd hebben en dan zet ik me buiten bij de jongens die thee aan het drinken zijn, dikwijls met allerlei vrienden erbij. Als er niks te doen is schrijf ik een beetje dagboek of leer ik mijn les Dioula.
18u
Ik neem een douche en daarna zet ik me buiten om van de wind, de rust en het uitzicht te genieten. Het afval op het stort naast ons huis is door de regen door planten begroeid en dus mooier geworden. Je kunt echt ver zien en ‘s avonds zijn er erg weinig lichtjes en een heerlijke wind. Misschien wel het zaligste moment van de dag, wanneer m’n ogen rust hebben en alles plots kalm is. Soms zit ik er zelfs alleen, maar meestal met m’n broers of bezoek. Dikwijls komt m’n “rastavriend” Diamand langs om te babbelen of op zijn zelfgemaakte gitaar te spelen. Ik moedig kleine A. en I. aan om zich te gaan wassen en daarna vertel ik hen een bijbelverhaal. Ze vinden het zo heerlijk dat ze telkens triest zijn als het gedaan is.
20u
Avondeten: we eten de (koude) rest van het middagmaal op en daarna is er nog tijd om rustig te babbelen met de jongens. Ze laten me niet graag gaan ‘s avonds, maar rond 23 uur probeer ik toch te gaan slapen…
Ik tel samen met God de zegeningen en verrassingen van de dag en zeg Hem dankje. Voor middernacht ben ik al lang in dromenland beland.
Het Bobolese leventje van Irene:
6u45
Ik word wakker in m’n kamertje in Maison Refuge: tijd om aan de dag te beginnen. Snel een koude douche, een kort wandelingetje om broers, ouders en God goeie morgen te zeggen en dan een omeletje met tomaat bakken, om toch wat vitaminen binnen te krijgen. Ik krijg als ontbijt meestal een droog stokbrood met warme (poeder)melk, of gierstpap. Als ik geen tijd heb om omelet te maken, dop ik m’n droog brood in de melk om er toch wat smaak aan te geven.
7u45
Ik wens iedereen één voor één een fijne dag en vertrek achterop de moto naar m’n werk: soms met tonton C., soms met J. (ik rij, hij ‘stuurt’) of soms neem ik een taxi.
We rijden de poort van Maison Esperançe binnen, waar er toch al een 15tal garibous klaarstaan om me één voor één goeie morgen te zeggen. Hier in West-Afrika schud je dagelijks honderden handen en dus ook de heerlijk vuile handjes van nooitgewassen straatjongens. Ik vind het heerlijk.
8u
Samen met het personeel bidden we kort voor de dag, nadat we mekaar ook uitgebreid gegroet hebben en vervolgens vul ik een enorme emmer met water voor de garibous om te drinken.
Met de reeds aanwezige jongens speel ik dammen, de bom, of kleuren we kleurplaten,… De kinderen die willen leren lezen zitten in de klas bij ‘Madame Paleis’. Gewonde of zieke kinderen melden zich aan in de ziekenkamer van tonton (tevens mijn tonton in Maison Refuge). Tenslotte is er nog kapster Bertine, die de jongens een gratis knipbeurt geeft. Er is een geïmproviseerde pingpongtafel en nog veel ander speelgoed en boekjes. Sommige jongens profiteren van de veilige omgeving om eindelijk is in alle rust een dutje te kunnen doen op de mat.
9u30
Plots wordt er heel luid ‘EN RANG !’ geroepen. Alle jongens (ondertussen een 100tal) schuiven aan in twee lange rijen: de kleintjes (5j!) vanvoor en de groten (tot 20j) vanachter. Eén voor één krijgen ze een half stokbrood en een beker warme gesuikerde poedermelk. Jammergenoeg geen feestelijk ontbijt dus, maar goed, mijn eigen ontbijt is niet rijker… Er zijn geen tafels of stoelen dus de kinderen zitten op de grond of gebruiken hun tomatenblik als stoeltje.
Ik loop wat rond, bijt hier en daar van een aangereikt broodje en vraag in het Dioula of het smaakt. Sommige jongens verstoppen hun brood en melk en schuiven een tweede keer aan ‘ik heb nog niet gekregen!’ Ik grijns en antwoord in het Dioula dat ik ook niets heb gekregen… Het personeel eet namelijk niet mee. Om 10u heeft iedereen zijn ontbijt gekregen en roepen de jongens ‘an be sini !’, tot morgen!
10u
Met het personeel wassen we alle bekers en dienbladen en even later staat mijn leraar Dioula daar voor anderhalf uur les. We overlopen wat ik vorige keer geleerd heb of hij stelt wat andere vragen waar ik in het Dioula op antwoord. Daarna neem ik één van mijn Franse kinderboekjes, die ik dan aan hem vertel in Dioula. Al proberend leert hij me nieuwe woorden of zinsconstructies. Het gaat steeds vlotter.
12u
Rond 12u ben ik alweer thuis en zoek ik uit waar m’n broers rondhangen: J en I zijn banken aan het timmeren, de jongsten spelen UNO met alle kinderen uit de wijk, Y staat bij zijn ‘tafelwinkel’ en verkoopt snoepjes en zeep. B en J zijn waarschijnlijk nergens te vinden en A en H liggen zonder twijfel te slapen, omdat ze wachten tot ik thuiskom. Eventueel ga ik wat vrienden in de wijk dag zeggen en om…
13u30
zit iedereen klaar voor de tv voor een dramatische huil-soap. Eigenlijk echt iets voor meisjes maar alle jongens vinden het boeiend! Daarna is het etenstijd. Meestal (altijd) eten we rijst of to (mais-puree-bol…) met een beetje saus en soms een klein stukje vlees of vis. Gisteren was het gewoon een groot bord met rijst, beetje roodgemaakt met saus of olie. Geen saus, geen groenten, geen vlees noch vis. Ik heb zelf zout en een tomaat toegevoegd… Ik eet samen aan tafel met alle jongens. Altijd boeiend te zien hoe ze met begerende blikken naar mekaars stukje vlees zitten te kijken.
15u
Dinsdag heb ik een therapiemoment met A., ofwel een educatie-les met tonton en tantie. We nemen dan uitgebreid de tijd tot 17u. A. vertelt me over de dag van zijn plots vertrek naar de marabout en de nachtenlang dat hij huilde en naar z’n moeder riep in zijn slaap. Met tonton en tantie hebben we het over de autoritatieve opvoedingsstijl : corrigeren met veel liefde.
Achteraf schrijf ik kort neer wat we gedaan en gezegd hebben en dan zet ik me buiten bij de jongens die thee aan het drinken zijn, dikwijls met allerlei vrienden erbij. Als er niks te doen is schrijf ik een beetje dagboek of leer ik mijn les Dioula.
18u
Ik neem een douche en daarna zet ik me buiten om van de wind, de rust en het uitzicht te genieten. Het afval op het stort naast ons huis is door de regen door planten begroeid en dus mooier geworden. Je kunt echt ver zien en ‘s avonds zijn er erg weinig lichtjes en een heerlijke wind. Misschien wel het zaligste moment van de dag, wanneer m’n ogen rust hebben en alles plots kalm is. Soms zit ik er zelfs alleen, maar meestal met m’n broers of bezoek. Dikwijls komt m’n “rastavriend” Diamand langs om te babbelen of op zijn zelfgemaakte gitaar te spelen. Ik moedig kleine A. en I. aan om zich te gaan wassen en daarna vertel ik hen een bijbelverhaal. Ze vinden het zo heerlijk dat ze telkens triest zijn als het gedaan is.
20u
Avondeten: we eten de (koude) rest van het middagmaal op en daarna is er nog tijd om rustig te babbelen met de jongens. Ze laten me niet graag gaan ‘s avonds, maar rond 23 uur probeer ik toch te gaan slapen…
Ik tel samen met God de zegeningen en verrassingen van de dag en zeg Hem dankje. Voor middernacht ben ik al lang in dromenland beland.
Abonneren op:
Posts (Atom)