Dagboek Bobo (juli-augustus)

sandalen

Ik leef al twee dagen op blote voeten. Mijn teenslippers zijn kapot, maar ik vind mijn smaak niet op de markt. Gewone, onopvallende sandalen… hopeloos. Waarom is alles fluo roze of geel blinkend plastiek. M’n voeten hoeven toch geen licht te geven!

meisjes van Bobo

De Bobolese meisjes hebben absoluut geen goeie reputatie. Blijkbaar zou de meerderheid steeds met drie mannen tegelijk uitgaan: Chic, Choc en Chec! Chic is die jongeman die ‘chique’ is, net gekleed, iemand waar je mee gezien kunt worden op dure feestjes, directeur van één of ander bedrijf. Chec heeft de ‘cheques’. Iemand uit een rijke familie die je kleren en kapbeurten betaalt. Choc is de ‘choco’ zoals ze hier de knappe jongens noemen. Iemand die er goed uitziet, de jongen waar je je mee kunt amuseren, waar je mee kunt gaan dansen. Vreemd genoeg slagen de meisjes erin drie relaties tegelijk aan te gaan, zonder dat de jongemannen het van elkaar weten!

bloemen

Ik bezocht met een broer één van zijn vrienden die werkt in een ‘broderie’ (borduur-atelier ?). Ik heb nooit van zo dichtbij kunnen observeren hoe die prachtige gekleurde bloemen of versiersels op lakens, gordijnen of kleding terechtkomen. Met en ongelooflijke soepele handigheid maakt hij door middel van kleine bewegingen en en naaimachine – volledig uit het hoofd – de prachtigste vrolijke kunstwerken. Ik was onder de indruk. Het deed me aan God denken: creëren wat mooi is. De jongeman liet mij de kleurencombinaties kiezen en suggesties doen voor bloemen en versiersels. Ik leerde hem oranje en roze nooit te mengen en dikwijls donkerrood te gebruiken.

broertje - deel 2

Afgelopen week met A. zijn papa bezocht. Ze hadden afgesproken aan het huis van de marabout. Heel interessant om te zien waar de garibous slapen en leven. De papa was zalig. Hij had een knappe hoed op (die prachtige hoed die jullie allemaal op mijn spaghettidag hebben gezien) en zei tegen zijn zoon dat hij van hem hield…
Ik profiteerde gelijk van de gelegenheid om de papa te vragen hoe oud zijn zoon precies was, om eindelijk een einde te maken aan onze discussies over wie de oudste is. “Mijn zoon is geboren 24 maart 1987… om 9 uur ‘s morgens!” zei de papa fier. Ik had beter niets gevraagd, want vanaf nu ben ik z’n kleine zus geworden!

agressief lammetje

H. is een jongeman van 22 die zowat de hele Koran in het Arabisch kan citeren, maar nooit zijn naam heeft leren schrijven. Ik leerde hem reeds de letters e, l, a, o, r, en i en het begin van zijn naam. Heel trots schreef hij overal ‘ela’ of ‘ori’ op… Vorige maandag is hij vertrokken. Ik voel met echt triestig. Hij’s zo één van die broers die me echt fascineert. Soms is hij plots zo woedend dat hij in zijn agressie de tafel omver gooit of zijn vuist verwondt tegen de muur, op andere momenten is hij zo zacht en zo kwetsbaar. We kunnen enkel in het Dioula met elkaar praten. Meestal vertelt hij zeer weinig over wat hij meegemaakt heeft en wat hij denkt, maar onlangs vertelde hij plots dat hij anderhalf jaar in de gevangenis heft doorgebracht, omwille van zijn agressiviteit en vechtlust. “Weet je Irena, ik ben altijd een onhandelbaar kind geweest. Mijn hart warmt veel te snel op (ik ben te opvliegend), en ik weet dat het niet goed is… wil je voor me bidden?”
Een andere dag vertrouwde hij me plots toe dat hij de hele nacht niet geslapen had en enkel gehuild. Hij dacht aan alles dat gebeurd is… en aan zijn mama. M’n hart brak.