Dagboek Senegal – Dakar, Dène (februari)

dessertje 

Juist opgestegen… onderweg naar Senegal. Naast me in het vliegtuig - met 1 lege plaats tusen – zit een Amerikaanse jongeman. Ik gaf hem net mijn dessertje omdat ik zelf niet van suiker hou, maar hij at enkel het zijne. Hij liet ook zijn heerlijke couscous met vis staan. Ik riep zojuist al mijn moed bij mekaar om te vragen of ik zijn couscous niet kreeg. ‘Oja, wil je dat?’ zei hij vriendelijk, en nu biedt hij me ook mijn eigen dessertje weer aan, haha!

roze dochtertjes 

’s Nachts kwam ik aan in Senegal. Buiten aan de uitgang van de luchthaven stonden twee Braziliaanse vrouwen enthousiast naar me te zwaaien. Ik zou twee weken logeren bij Jessimayre, een vriendin van Rejane (Braziliaanse vrouw waar ik in 2011 bij logeerde in Bobo). Jessi’s man, Frank, is Senegalees-Beninees… Hij is zonder overdrijven bijna 2 meter groot (1m98!). Samen hebben ze drie schattige dochtertjes, altijd in het roze gekleed…



stiekem wat… 

…toerisme. In Dakar is heel wat te doen en te bezichtigen. Dinsdag werd ik meegenomen naar een enorm park vol attracties: een groot meer, verhuur van bootjes, trampolines, springkastelen, een dierentuin, een restaurant, een bar enzovoort. In de namiddag bezochten we het ‘monument van de Afrikaanse Renaissance’, blijkbaar één van de grootste standbeelden ter wereld. Erg mooi en indrukwekkend en niet zo voos abstract als veel ‘kunst’ in Europa. Een man met een vrouw en een kind…

   

perspectief 

Een weekje observatie in project ‘Perspective Sénégal’, een kindercentrum met een duidelijke visie, zoals je uit de naam wel kunt afleiden. Alle kinderen gaan er naar school of leren een beroep (schoenmaker, timmerman,…). Prosper, de plaatselijke opvoeder – hij studeerde orthopedagogie in Dakar! - nam álle tijd voor me. Niet het Westerse begrip van ‘alle tijd’ maar echt álle tijd… op z’n Afrikaans dus. Twee dagen lang stelde ik m’n vragen, tot ik er zelf geen meer kon vinden. Zowel ’s morgen al ’s namiddags na de maaltijd, was hij het die me aanmoedigde door te gaan: “Zullen we weer verder gaan met je vragen?”.

   

het roze meer 

Zaterdag vroeg ik Ibou, één van de jongens, of hij met enkele anderen me de weg naar het “roze meer” (Lac Rose) kon tonen. Dat is een meer op 30 minuutjes wandelen en als de zon goed schijnt, zou het water roze zijn. Niet érg indrukwekkend, maar toch wel een beetje roze…

   

jongleren met zout 

In het meer is een enorme hoeveelheid zout aanwezig, dat proef je bij de eerste druppel. Er omheen liggen enorme bergen verhard grijs zout. We konden erop klimmen alsof het cement was. Samba toonde me dan weer z’n jongleeskunstjes met balletjes zout!

   

Jean-Pierre 

Na alle gesprekken met opvoeder Prosper, wilde ik ook wel is met directeur Jean-Pierre babbelen. Die had gezegd dat ik maar aan z’n mouw moest trekken, want dat hij zelf niet naar me toe zou komen, maar er wel voor me was. En inderdaad…wauw. Ik vroeg of hij na het middageten ‘even’ tijd voor me had. Ik stelde hem gerust dat we snel door m’n vragen heen zouden zijn want Prosper had al zoveel uitgelegd, maar blijkbaar kende ik Jean-Pierre nog niet. Die bleef maar vertellen en vertellen terwijl ik vlijtig de kernwoorden neertypte. Zelfs toen ik al lang geen vragen meer had, wist hij precies wat ik nog moest weten. Vijf (!!!) razend interessante uren later was de batterij van m’n laptop plat en toen ik voorstelde Jean-Pierre nu met rust te laten, vroeg hij of ik moe was, want hij alleszins niet! Ik had nooit eerder een man ontmoet die meer hield van praten dan ik…


(Photo: Jean-Pierre en z'n jongste dochter)

afscheid van Irina 

De laatste avond in centrum Perspective begonnen de jongens me afscheidskadootjes te geven. Ik was nochtans maar één week bij hen geweest en had m’n best gedaan me aan niemand te hechten (want daar ben ik zo slecht in). Eén van de jongens gaf me een ‘garibou-stripverhaal’ en een zelfgesmeden Afrika met de namen van alle jongens op. Van Samba kreeg ik een afscheidsbrief en een prachtige houten Afrika met m’n naam in gegrift. Verder kreeg ik nog een aantal zelfgemaakte sleutelhangers, en een armbandje met ‘Irina’ op.

sandalen 

Ik had een week lang de schoenmaker-jongens geobserveerd tijdens hun werk en ze hadden me zelfs getoond hoe ik kon helpen. Pas de laatste dag besliste ik dat ik eigenlijk wel een paar sandalen wilde kopen. Het mooiste paar dat ik zag staan was nog niet afgewerkt, maar daar maakten de jongens speciaal voor mij snel werk van. Terwijl ik er bijzat werd er nog netjes al het nodige aan geplakt en genaaid, en even later waren m’n sandalen klaar. Toen ik de schoentjes beter bekeek, herkende ik het paar schoenen waar ik zelf aan mee had geholpen een week eerder! Hoewel ik hun degelijk werk absoluut het steunen waard vonden, wilden de jongens m’n geld niet aannemen. De sandalen waren een kadootje!