je veux de l’amour
Kleine A. is die jongen die zich het gezicht van zijn moeder niet herinnert, en de stem van zijn vader amper gehoord heeft voordat hij ‘weggegeven’ werd. Afgelopen vrijdag was hij slechtgezind en zagerig. Mijn Dioulameester had een kort gesprekje met hem en daarna werd ik erbij geroepen. Ik was er zeker van dat ik A. onbewust verdriet had gedaan en dat dat nu uitgeklaard moest worden. Maar integendeel, het probleem was… dat A. wilde dat ik zijn mama werd! Hij wilt niet dat ik ooit wegga, hij voelt zich dikwijls alleen en wilt dat ik hem vasthou. Ik hoorde de woorden uit de mond van een graatmager 10jarig jongetje: ‘Je veux de l’amour!’. Ik kon wel huilen.
de laatste to
Wauw, soms kan ik toch zo heerlijk onhandig zijn. De dag dat ik dacht dat ik voor het laatst to at (maispureebol)… schepte ik uiteraard m’n bord goed vol. Ik wilde in’t geniep in m’n kamertje gaan eten, want vandaag zou ik absoluut met niemand delen! Het bord in één hand, gsm in de andere (want de gsm moet uit mijn zak om de sleutel onderaan te kunnen nemen), en dan proberen met de sleutel m’n deur te openen! Goot ik toch wel niet alle to en alle saus tegen de deur. De laatste to, de laatste saus! Mijn laatste minuten met de kinderen (want die dag verhuisde ik) …kon ik alles beginnen opkuisen.
verhuisd
Ondertussen woon ik niet meer in Maison Refuge maar thuis bij de oprichters van het project. Er zijn heel wat zaken veranderd (en dat was uiteindelijk toch ook de bedoeling): Om te beginnen eet ik dagelijks gezonde en bovendien heerlijke maaltijden. Geen to meer, maar wel vlees, kaas, groente… zelf pizza! Dat had ik 4 maand lang amper geroken. Het komt mijn gezondheid zeker ten goede. Het werk gaat heel goed:we volgen dagelijks een strikt programma waarvan iedereen goed op de hoogte is. De jongens kunnen me niet meer volledig opeisen en ze hebben niets meer te zeggen over de vrienden die me wel of niet mogen komen halen en over het uur dat ze wensen dat ik thuis ben. Er worden mij geen 100 vragen per dag meer gesteld, en ik moet niets meer met iedereen delen. Ik moet nooit meer op de vuile grond zitten en er zitten nooit meer smerige handen in m’n haar. Ik hoef niet alles uit te leggen wat ik doe, en niemand vraagt me zakgeld. Ik moet niet 300 keer per dag heen en weer lopen omdat iedereen me nodig lijkt te hebben, en ik hoef nooit meer ruzies op te lossen. Als ik lessen wil voorbereiden, zitten er geen jongens meer naast me om me te zeggen dat ik genoeg heb gewerkt voor vandaag, en om 6 uur ‘s morgens komt niemand meer aan m’n raam staan zeuren dat ik op moet staan.
Wie me goed kent heeft het al lang begrepen: ik mis het leven in Maison Refuge met de broers verschrikkelijk!
moto-'accidentje'
Al motorijdend met J. achterop toch wel mijn teenslipper niet verloren!
maandag 6 februari 2012
zaterdag 4 februari 2012
Dagboek Bobo (september-oktober)
snok
Als het geregend heeft vliegen er veel ééndagsvliegen met grote vleugels rond te fladderen. De jongens vingen ze in water en bakten ze daarna in de pan tot een heerlijk knapperig hapje!
Beter in de mond dan rondfladderend rond de voetbaltafel. Een snok aan één van de stokken en zo’n vlieg wordt verpletterd tussen een voetballer en een tafelrand.
ramadan
30 augustus, ramadanfeest, dus overal wordt gekookt en gegeten. Best boeiend hier: families maken eten voor heel de wijk en daarna gaat iedereen overal langs. Tot 100 man kan zo langskomen, en je krijgt eten nog voor je de mensen groet.
eenzaam knaapje
Een klein huilend jongetje gevonden, helemaal alleen aan het wandelen, weet zelfs niet waarheen. Ik heb een hele zoektocht met hem ondernomen, alle mama’s op de markt gevraagd of ze het kindje kenden. Sommigen zeiden dat ik het jongetje maar moest houden. Het allerlaatste kraampje bleek het kraampje van de dankbare (?) mama te zijn, hoewel ze me maar flauwtjes bedankte. Als ik nu naar de markt ga, kennen de vrouwen me: ‘heb je vorige keer de mama gevonden?’, ‘waarom heb je het kindje niet gehouden ?’
pincet
J. en D. doen niets liever dan hardnekkige haartjes zoeken op m’n benen en die met een pincet uittrekken, terwijl ik in m’n dagboek schrijf. Daarvoor laten ze zelfs iemand anders in hun plaats op m’n gsm spelen! Ik vind het hilarisch, vooral omdat ik het in België hoogst beschamend zou vinden. Maar hier kan het ons allemaal niets schelen.
Als het geregend heeft vliegen er veel ééndagsvliegen met grote vleugels rond te fladderen. De jongens vingen ze in water en bakten ze daarna in de pan tot een heerlijk knapperig hapje!
Beter in de mond dan rondfladderend rond de voetbaltafel. Een snok aan één van de stokken en zo’n vlieg wordt verpletterd tussen een voetballer en een tafelrand.
ramadan
30 augustus, ramadanfeest, dus overal wordt gekookt en gegeten. Best boeiend hier: families maken eten voor heel de wijk en daarna gaat iedereen overal langs. Tot 100 man kan zo langskomen, en je krijgt eten nog voor je de mensen groet.
eenzaam knaapje
Een klein huilend jongetje gevonden, helemaal alleen aan het wandelen, weet zelfs niet waarheen. Ik heb een hele zoektocht met hem ondernomen, alle mama’s op de markt gevraagd of ze het kindje kenden. Sommigen zeiden dat ik het jongetje maar moest houden. Het allerlaatste kraampje bleek het kraampje van de dankbare (?) mama te zijn, hoewel ze me maar flauwtjes bedankte. Als ik nu naar de markt ga, kennen de vrouwen me: ‘heb je vorige keer de mama gevonden?’, ‘waarom heb je het kindje niet gehouden ?’
pincet
J. en D. doen niets liever dan hardnekkige haartjes zoeken op m’n benen en die met een pincet uittrekken, terwijl ik in m’n dagboek schrijf. Daarvoor laten ze zelfs iemand anders in hun plaats op m’n gsm spelen! Ik vind het hilarisch, vooral omdat ik het in België hoogst beschamend zou vinden. Maar hier kan het ons allemaal niets schelen.
maandag 9 januari 2012
Dagboek Bobo (augustus: vervolg)
liefjes vader
I. (19) is hilarisch. Elke avond staat hij buiten met zijn liefje voor de poort van haar huis. De momenten dat hij niet bij haar kan zijn, neemt zij stiekem de telefoon van haar mama om I. te bellen of te rinkelen. Soms vergeet I. echter dat dit nummer van haar mama is! “Komt ge?” Mama had opgenomen… I. begon te liegen dat het verkeerd verbonden was en dat hij zelf in Ouagadougou was enzovoort. Het werd een heel heen en weer gebel tot de vader ertussen kwam en I. thuis uitgenodigd werd! I. smeekte me om mee te gaan want hij deed het in zijn broek van de schrik. Dus ik ging mee en samen spraken we met liefjes vader. Het kwam erop neer dat deze wou dat I. zijn dochter (en vrouw! haha) met rust liet, tenzij I. z’n vader stuurde om een huwelijk te regelen!
Michaël! (eind augustus)
Mijn neef Michael is aangekomen. ‘t Is echt wel fijn met hem: beetje de tourist uithangen, lekker eten, Bobo leren kennen, mijn Dioula oefenen met rasta’s die ons lastigvallen. We bezochten de oude moskee, de oude wijk van animisten, moslims, griotten en smeden. We zagen de heilige vissen, het bloed en de veren van dagelijkse dierenoffers, de fetishbeelden die aanbeden of geraadpleegd worden… Boeiend vreemd allemaal.
rupsen
Een echte Bobolees houdt van rupsen. De Peul moeten er meestal echter niets van weten. Als ik rups heb gegeten, moet ik achteraf 5 keer mijn tanden poetsen als ik nog met m’n Peulbroers wil praten… Onlangs hadden we (S. en ik) plots zin om over de markt te marcheren en te zingen: “An be situmu fe!” (wij willen rupsen!). Ik vond het zalig ons zo belachelijk te maken, en S. (13) deed ook heel enthousiast mee, maar J. (16) schaamde zich dood en vroeg er onmiddellijk mee op te houden.
Hmm, naar de markt gaan en zingen dat je op zoek ben naar rupsen… word je echt vrolijk van.
I. (19) is hilarisch. Elke avond staat hij buiten met zijn liefje voor de poort van haar huis. De momenten dat hij niet bij haar kan zijn, neemt zij stiekem de telefoon van haar mama om I. te bellen of te rinkelen. Soms vergeet I. echter dat dit nummer van haar mama is! “Komt ge?” Mama had opgenomen… I. begon te liegen dat het verkeerd verbonden was en dat hij zelf in Ouagadougou was enzovoort. Het werd een heel heen en weer gebel tot de vader ertussen kwam en I. thuis uitgenodigd werd! I. smeekte me om mee te gaan want hij deed het in zijn broek van de schrik. Dus ik ging mee en samen spraken we met liefjes vader. Het kwam erop neer dat deze wou dat I. zijn dochter (en vrouw! haha) met rust liet, tenzij I. z’n vader stuurde om een huwelijk te regelen!
Michaël! (eind augustus)
Mijn neef Michael is aangekomen. ‘t Is echt wel fijn met hem: beetje de tourist uithangen, lekker eten, Bobo leren kennen, mijn Dioula oefenen met rasta’s die ons lastigvallen. We bezochten de oude moskee, de oude wijk van animisten, moslims, griotten en smeden. We zagen de heilige vissen, het bloed en de veren van dagelijkse dierenoffers, de fetishbeelden die aanbeden of geraadpleegd worden… Boeiend vreemd allemaal.
rupsen
Een echte Bobolees houdt van rupsen. De Peul moeten er meestal echter niets van weten. Als ik rups heb gegeten, moet ik achteraf 5 keer mijn tanden poetsen als ik nog met m’n Peulbroers wil praten… Onlangs hadden we (S. en ik) plots zin om over de markt te marcheren en te zingen: “An be situmu fe!” (wij willen rupsen!). Ik vond het zalig ons zo belachelijk te maken, en S. (13) deed ook heel enthousiast mee, maar J. (16) schaamde zich dood en vroeg er onmiddellijk mee op te houden.
Hmm, naar de markt gaan en zingen dat je op zoek ben naar rupsen… word je echt vrolijk van.
vrijdag 30 december 2011
fotootjes
...
de meeste fotootjes zagen jullie al in één van m'n nieuwsbrieven, maar hier wat groter en duidelijker.
de jongens van Maison Esperançe
de jongens van Maison Refuge
de meeste fotootjes zagen jullie al in één van m'n nieuwsbrieven, maar hier wat groter en duidelijker.
de jongens van Maison Esperançe
de jongens van Maison Refuge
dinsdag 20 december 2011
Dagboek Bobo (juli-augustus)
sandalen
Ik leef al twee dagen op blote voeten. Mijn teenslippers zijn kapot, maar ik vind mijn smaak niet op de markt. Gewone, onopvallende sandalen… hopeloos. Waarom is alles fluo roze of geel blinkend plastiek. M’n voeten hoeven toch geen licht te geven!
meisjes van Bobo
De Bobolese meisjes hebben absoluut geen goeie reputatie. Blijkbaar zou de meerderheid steeds met drie mannen tegelijk uitgaan: Chic, Choc en Chec! Chic is die jongeman die ‘chique’ is, net gekleed, iemand waar je mee gezien kunt worden op dure feestjes, directeur van één of ander bedrijf. Chec heeft de ‘cheques’. Iemand uit een rijke familie die je kleren en kapbeurten betaalt. Choc is de ‘choco’ zoals ze hier de knappe jongens noemen. Iemand die er goed uitziet, de jongen waar je je mee kunt amuseren, waar je mee kunt gaan dansen. Vreemd genoeg slagen de meisjes erin drie relaties tegelijk aan te gaan, zonder dat de jongemannen het van elkaar weten!
bloemen
Ik bezocht met een broer één van zijn vrienden die werkt in een ‘broderie’ (borduur-atelier ?). Ik heb nooit van zo dichtbij kunnen observeren hoe die prachtige gekleurde bloemen of versiersels op lakens, gordijnen of kleding terechtkomen. Met en ongelooflijke soepele handigheid maakt hij door middel van kleine bewegingen en en naaimachine – volledig uit het hoofd – de prachtigste vrolijke kunstwerken. Ik was onder de indruk. Het deed me aan God denken: creëren wat mooi is. De jongeman liet mij de kleurencombinaties kiezen en suggesties doen voor bloemen en versiersels. Ik leerde hem oranje en roze nooit te mengen en dikwijls donkerrood te gebruiken.
broertje - deel 2
Afgelopen week met A. zijn papa bezocht. Ze hadden afgesproken aan het huis van de marabout. Heel interessant om te zien waar de garibous slapen en leven. De papa was zalig. Hij had een knappe hoed op (die prachtige hoed die jullie allemaal op mijn spaghettidag hebben gezien) en zei tegen zijn zoon dat hij van hem hield…
Ik profiteerde gelijk van de gelegenheid om de papa te vragen hoe oud zijn zoon precies was, om eindelijk een einde te maken aan onze discussies over wie de oudste is. “Mijn zoon is geboren 24 maart 1987… om 9 uur ‘s morgens!” zei de papa fier. Ik had beter niets gevraagd, want vanaf nu ben ik z’n kleine zus geworden!
agressief lammetje
H. is een jongeman van 22 die zowat de hele Koran in het Arabisch kan citeren, maar nooit zijn naam heeft leren schrijven. Ik leerde hem reeds de letters e, l, a, o, r, en i en het begin van zijn naam. Heel trots schreef hij overal ‘ela’ of ‘ori’ op… Vorige maandag is hij vertrokken. Ik voel met echt triestig. Hij’s zo één van die broers die me echt fascineert. Soms is hij plots zo woedend dat hij in zijn agressie de tafel omver gooit of zijn vuist verwondt tegen de muur, op andere momenten is hij zo zacht en zo kwetsbaar. We kunnen enkel in het Dioula met elkaar praten. Meestal vertelt hij zeer weinig over wat hij meegemaakt heeft en wat hij denkt, maar onlangs vertelde hij plots dat hij anderhalf jaar in de gevangenis heft doorgebracht, omwille van zijn agressiviteit en vechtlust. “Weet je Irena, ik ben altijd een onhandelbaar kind geweest. Mijn hart warmt veel te snel op (ik ben te opvliegend), en ik weet dat het niet goed is… wil je voor me bidden?”
Een andere dag vertrouwde hij me plots toe dat hij de hele nacht niet geslapen had en enkel gehuild. Hij dacht aan alles dat gebeurd is… en aan zijn mama. M’n hart brak.
Ik leef al twee dagen op blote voeten. Mijn teenslippers zijn kapot, maar ik vind mijn smaak niet op de markt. Gewone, onopvallende sandalen… hopeloos. Waarom is alles fluo roze of geel blinkend plastiek. M’n voeten hoeven toch geen licht te geven!
meisjes van Bobo
De Bobolese meisjes hebben absoluut geen goeie reputatie. Blijkbaar zou de meerderheid steeds met drie mannen tegelijk uitgaan: Chic, Choc en Chec! Chic is die jongeman die ‘chique’ is, net gekleed, iemand waar je mee gezien kunt worden op dure feestjes, directeur van één of ander bedrijf. Chec heeft de ‘cheques’. Iemand uit een rijke familie die je kleren en kapbeurten betaalt. Choc is de ‘choco’ zoals ze hier de knappe jongens noemen. Iemand die er goed uitziet, de jongen waar je je mee kunt amuseren, waar je mee kunt gaan dansen. Vreemd genoeg slagen de meisjes erin drie relaties tegelijk aan te gaan, zonder dat de jongemannen het van elkaar weten!
bloemen
Ik bezocht met een broer één van zijn vrienden die werkt in een ‘broderie’ (borduur-atelier ?). Ik heb nooit van zo dichtbij kunnen observeren hoe die prachtige gekleurde bloemen of versiersels op lakens, gordijnen of kleding terechtkomen. Met en ongelooflijke soepele handigheid maakt hij door middel van kleine bewegingen en en naaimachine – volledig uit het hoofd – de prachtigste vrolijke kunstwerken. Ik was onder de indruk. Het deed me aan God denken: creëren wat mooi is. De jongeman liet mij de kleurencombinaties kiezen en suggesties doen voor bloemen en versiersels. Ik leerde hem oranje en roze nooit te mengen en dikwijls donkerrood te gebruiken.
broertje - deel 2
Afgelopen week met A. zijn papa bezocht. Ze hadden afgesproken aan het huis van de marabout. Heel interessant om te zien waar de garibous slapen en leven. De papa was zalig. Hij had een knappe hoed op (die prachtige hoed die jullie allemaal op mijn spaghettidag hebben gezien) en zei tegen zijn zoon dat hij van hem hield…
Ik profiteerde gelijk van de gelegenheid om de papa te vragen hoe oud zijn zoon precies was, om eindelijk een einde te maken aan onze discussies over wie de oudste is. “Mijn zoon is geboren 24 maart 1987… om 9 uur ‘s morgens!” zei de papa fier. Ik had beter niets gevraagd, want vanaf nu ben ik z’n kleine zus geworden!
agressief lammetje
H. is een jongeman van 22 die zowat de hele Koran in het Arabisch kan citeren, maar nooit zijn naam heeft leren schrijven. Ik leerde hem reeds de letters e, l, a, o, r, en i en het begin van zijn naam. Heel trots schreef hij overal ‘ela’ of ‘ori’ op… Vorige maandag is hij vertrokken. Ik voel met echt triestig. Hij’s zo één van die broers die me echt fascineert. Soms is hij plots zo woedend dat hij in zijn agressie de tafel omver gooit of zijn vuist verwondt tegen de muur, op andere momenten is hij zo zacht en zo kwetsbaar. We kunnen enkel in het Dioula met elkaar praten. Meestal vertelt hij zeer weinig over wat hij meegemaakt heeft en wat hij denkt, maar onlangs vertelde hij plots dat hij anderhalf jaar in de gevangenis heft doorgebracht, omwille van zijn agressiviteit en vechtlust. “Weet je Irena, ik ben altijd een onhandelbaar kind geweest. Mijn hart warmt veel te snel op (ik ben te opvliegend), en ik weet dat het niet goed is… wil je voor me bidden?”
Een andere dag vertrouwde hij me plots toe dat hij de hele nacht niet geslapen had en enkel gehuild. Hij dacht aan alles dat gebeurd is… en aan zijn mama. M’n hart brak.
maandag 12 december 2011
Dagboek Bobo: een doorsneedinsdag in augustus
Aangezien mijn nieuwsbrief er binnen een week of twee aankomt, maar ik sinds augustus amper nog geschreven heb, doe ik even een inhaalmanoeuvre. Het leven is hier alweer veel veranderd, maar hieronder even een voorbeeld van een doorsneedinsdag in augustus:
Het Bobolese leventje van Irene:
6u45
Ik word wakker in m’n kamertje in Maison Refuge: tijd om aan de dag te beginnen. Snel een koude douche, een kort wandelingetje om broers, ouders en God goeie morgen te zeggen en dan een omeletje met tomaat bakken, om toch wat vitaminen binnen te krijgen. Ik krijg als ontbijt meestal een droog stokbrood met warme (poeder)melk, of gierstpap. Als ik geen tijd heb om omelet te maken, dop ik m’n droog brood in de melk om er toch wat smaak aan te geven.
7u45
Ik wens iedereen één voor één een fijne dag en vertrek achterop de moto naar m’n werk: soms met tonton C., soms met J. (ik rij, hij ‘stuurt’) of soms neem ik een taxi.
We rijden de poort van Maison Esperançe binnen, waar er toch al een 15tal garibous klaarstaan om me één voor één goeie morgen te zeggen. Hier in West-Afrika schud je dagelijks honderden handen en dus ook de heerlijk vuile handjes van nooitgewassen straatjongens. Ik vind het heerlijk.
8u
Samen met het personeel bidden we kort voor de dag, nadat we mekaar ook uitgebreid gegroet hebben en vervolgens vul ik een enorme emmer met water voor de garibous om te drinken.
Met de reeds aanwezige jongens speel ik dammen, de bom, of kleuren we kleurplaten,… De kinderen die willen leren lezen zitten in de klas bij ‘Madame Paleis’. Gewonde of zieke kinderen melden zich aan in de ziekenkamer van tonton (tevens mijn tonton in Maison Refuge). Tenslotte is er nog kapster Bertine, die de jongens een gratis knipbeurt geeft. Er is een geïmproviseerde pingpongtafel en nog veel ander speelgoed en boekjes. Sommige jongens profiteren van de veilige omgeving om eindelijk is in alle rust een dutje te kunnen doen op de mat.
9u30
Plots wordt er heel luid ‘EN RANG !’ geroepen. Alle jongens (ondertussen een 100tal) schuiven aan in twee lange rijen: de kleintjes (5j!) vanvoor en de groten (tot 20j) vanachter. Eén voor één krijgen ze een half stokbrood en een beker warme gesuikerde poedermelk. Jammergenoeg geen feestelijk ontbijt dus, maar goed, mijn eigen ontbijt is niet rijker… Er zijn geen tafels of stoelen dus de kinderen zitten op de grond of gebruiken hun tomatenblik als stoeltje.
Ik loop wat rond, bijt hier en daar van een aangereikt broodje en vraag in het Dioula of het smaakt. Sommige jongens verstoppen hun brood en melk en schuiven een tweede keer aan ‘ik heb nog niet gekregen!’ Ik grijns en antwoord in het Dioula dat ik ook niets heb gekregen… Het personeel eet namelijk niet mee. Om 10u heeft iedereen zijn ontbijt gekregen en roepen de jongens ‘an be sini !’, tot morgen!
10u
Met het personeel wassen we alle bekers en dienbladen en even later staat mijn leraar Dioula daar voor anderhalf uur les. We overlopen wat ik vorige keer geleerd heb of hij stelt wat andere vragen waar ik in het Dioula op antwoord. Daarna neem ik één van mijn Franse kinderboekjes, die ik dan aan hem vertel in Dioula. Al proberend leert hij me nieuwe woorden of zinsconstructies. Het gaat steeds vlotter.
12u
Rond 12u ben ik alweer thuis en zoek ik uit waar m’n broers rondhangen: J en I zijn banken aan het timmeren, de jongsten spelen UNO met alle kinderen uit de wijk, Y staat bij zijn ‘tafelwinkel’ en verkoopt snoepjes en zeep. B en J zijn waarschijnlijk nergens te vinden en A en H liggen zonder twijfel te slapen, omdat ze wachten tot ik thuiskom. Eventueel ga ik wat vrienden in de wijk dag zeggen en om…
13u30
zit iedereen klaar voor de tv voor een dramatische huil-soap. Eigenlijk echt iets voor meisjes maar alle jongens vinden het boeiend! Daarna is het etenstijd. Meestal (altijd) eten we rijst of to (mais-puree-bol…) met een beetje saus en soms een klein stukje vlees of vis. Gisteren was het gewoon een groot bord met rijst, beetje roodgemaakt met saus of olie. Geen saus, geen groenten, geen vlees noch vis. Ik heb zelf zout en een tomaat toegevoegd… Ik eet samen aan tafel met alle jongens. Altijd boeiend te zien hoe ze met begerende blikken naar mekaars stukje vlees zitten te kijken.
15u
Dinsdag heb ik een therapiemoment met A., ofwel een educatie-les met tonton en tantie. We nemen dan uitgebreid de tijd tot 17u. A. vertelt me over de dag van zijn plots vertrek naar de marabout en de nachtenlang dat hij huilde en naar z’n moeder riep in zijn slaap. Met tonton en tantie hebben we het over de autoritatieve opvoedingsstijl : corrigeren met veel liefde.
Achteraf schrijf ik kort neer wat we gedaan en gezegd hebben en dan zet ik me buiten bij de jongens die thee aan het drinken zijn, dikwijls met allerlei vrienden erbij. Als er niks te doen is schrijf ik een beetje dagboek of leer ik mijn les Dioula.
18u
Ik neem een douche en daarna zet ik me buiten om van de wind, de rust en het uitzicht te genieten. Het afval op het stort naast ons huis is door de regen door planten begroeid en dus mooier geworden. Je kunt echt ver zien en ‘s avonds zijn er erg weinig lichtjes en een heerlijke wind. Misschien wel het zaligste moment van de dag, wanneer m’n ogen rust hebben en alles plots kalm is. Soms zit ik er zelfs alleen, maar meestal met m’n broers of bezoek. Dikwijls komt m’n “rastavriend” Diamand langs om te babbelen of op zijn zelfgemaakte gitaar te spelen. Ik moedig kleine A. en I. aan om zich te gaan wassen en daarna vertel ik hen een bijbelverhaal. Ze vinden het zo heerlijk dat ze telkens triest zijn als het gedaan is.
20u
Avondeten: we eten de (koude) rest van het middagmaal op en daarna is er nog tijd om rustig te babbelen met de jongens. Ze laten me niet graag gaan ‘s avonds, maar rond 23 uur probeer ik toch te gaan slapen…
Ik tel samen met God de zegeningen en verrassingen van de dag en zeg Hem dankje. Voor middernacht ben ik al lang in dromenland beland.
Het Bobolese leventje van Irene:
6u45
Ik word wakker in m’n kamertje in Maison Refuge: tijd om aan de dag te beginnen. Snel een koude douche, een kort wandelingetje om broers, ouders en God goeie morgen te zeggen en dan een omeletje met tomaat bakken, om toch wat vitaminen binnen te krijgen. Ik krijg als ontbijt meestal een droog stokbrood met warme (poeder)melk, of gierstpap. Als ik geen tijd heb om omelet te maken, dop ik m’n droog brood in de melk om er toch wat smaak aan te geven.
7u45
Ik wens iedereen één voor één een fijne dag en vertrek achterop de moto naar m’n werk: soms met tonton C., soms met J. (ik rij, hij ‘stuurt’) of soms neem ik een taxi.
We rijden de poort van Maison Esperançe binnen, waar er toch al een 15tal garibous klaarstaan om me één voor één goeie morgen te zeggen. Hier in West-Afrika schud je dagelijks honderden handen en dus ook de heerlijk vuile handjes van nooitgewassen straatjongens. Ik vind het heerlijk.
8u
Samen met het personeel bidden we kort voor de dag, nadat we mekaar ook uitgebreid gegroet hebben en vervolgens vul ik een enorme emmer met water voor de garibous om te drinken.
Met de reeds aanwezige jongens speel ik dammen, de bom, of kleuren we kleurplaten,… De kinderen die willen leren lezen zitten in de klas bij ‘Madame Paleis’. Gewonde of zieke kinderen melden zich aan in de ziekenkamer van tonton (tevens mijn tonton in Maison Refuge). Tenslotte is er nog kapster Bertine, die de jongens een gratis knipbeurt geeft. Er is een geïmproviseerde pingpongtafel en nog veel ander speelgoed en boekjes. Sommige jongens profiteren van de veilige omgeving om eindelijk is in alle rust een dutje te kunnen doen op de mat.
9u30
Plots wordt er heel luid ‘EN RANG !’ geroepen. Alle jongens (ondertussen een 100tal) schuiven aan in twee lange rijen: de kleintjes (5j!) vanvoor en de groten (tot 20j) vanachter. Eén voor één krijgen ze een half stokbrood en een beker warme gesuikerde poedermelk. Jammergenoeg geen feestelijk ontbijt dus, maar goed, mijn eigen ontbijt is niet rijker… Er zijn geen tafels of stoelen dus de kinderen zitten op de grond of gebruiken hun tomatenblik als stoeltje.
Ik loop wat rond, bijt hier en daar van een aangereikt broodje en vraag in het Dioula of het smaakt. Sommige jongens verstoppen hun brood en melk en schuiven een tweede keer aan ‘ik heb nog niet gekregen!’ Ik grijns en antwoord in het Dioula dat ik ook niets heb gekregen… Het personeel eet namelijk niet mee. Om 10u heeft iedereen zijn ontbijt gekregen en roepen de jongens ‘an be sini !’, tot morgen!
10u
Met het personeel wassen we alle bekers en dienbladen en even later staat mijn leraar Dioula daar voor anderhalf uur les. We overlopen wat ik vorige keer geleerd heb of hij stelt wat andere vragen waar ik in het Dioula op antwoord. Daarna neem ik één van mijn Franse kinderboekjes, die ik dan aan hem vertel in Dioula. Al proberend leert hij me nieuwe woorden of zinsconstructies. Het gaat steeds vlotter.
12u
Rond 12u ben ik alweer thuis en zoek ik uit waar m’n broers rondhangen: J en I zijn banken aan het timmeren, de jongsten spelen UNO met alle kinderen uit de wijk, Y staat bij zijn ‘tafelwinkel’ en verkoopt snoepjes en zeep. B en J zijn waarschijnlijk nergens te vinden en A en H liggen zonder twijfel te slapen, omdat ze wachten tot ik thuiskom. Eventueel ga ik wat vrienden in de wijk dag zeggen en om…
13u30
zit iedereen klaar voor de tv voor een dramatische huil-soap. Eigenlijk echt iets voor meisjes maar alle jongens vinden het boeiend! Daarna is het etenstijd. Meestal (altijd) eten we rijst of to (mais-puree-bol…) met een beetje saus en soms een klein stukje vlees of vis. Gisteren was het gewoon een groot bord met rijst, beetje roodgemaakt met saus of olie. Geen saus, geen groenten, geen vlees noch vis. Ik heb zelf zout en een tomaat toegevoegd… Ik eet samen aan tafel met alle jongens. Altijd boeiend te zien hoe ze met begerende blikken naar mekaars stukje vlees zitten te kijken.
15u
Dinsdag heb ik een therapiemoment met A., ofwel een educatie-les met tonton en tantie. We nemen dan uitgebreid de tijd tot 17u. A. vertelt me over de dag van zijn plots vertrek naar de marabout en de nachtenlang dat hij huilde en naar z’n moeder riep in zijn slaap. Met tonton en tantie hebben we het over de autoritatieve opvoedingsstijl : corrigeren met veel liefde.
Achteraf schrijf ik kort neer wat we gedaan en gezegd hebben en dan zet ik me buiten bij de jongens die thee aan het drinken zijn, dikwijls met allerlei vrienden erbij. Als er niks te doen is schrijf ik een beetje dagboek of leer ik mijn les Dioula.
18u
Ik neem een douche en daarna zet ik me buiten om van de wind, de rust en het uitzicht te genieten. Het afval op het stort naast ons huis is door de regen door planten begroeid en dus mooier geworden. Je kunt echt ver zien en ‘s avonds zijn er erg weinig lichtjes en een heerlijke wind. Misschien wel het zaligste moment van de dag, wanneer m’n ogen rust hebben en alles plots kalm is. Soms zit ik er zelfs alleen, maar meestal met m’n broers of bezoek. Dikwijls komt m’n “rastavriend” Diamand langs om te babbelen of op zijn zelfgemaakte gitaar te spelen. Ik moedig kleine A. en I. aan om zich te gaan wassen en daarna vertel ik hen een bijbelverhaal. Ze vinden het zo heerlijk dat ze telkens triest zijn als het gedaan is.
20u
Avondeten: we eten de (koude) rest van het middagmaal op en daarna is er nog tijd om rustig te babbelen met de jongens. Ze laten me niet graag gaan ‘s avonds, maar rond 23 uur probeer ik toch te gaan slapen…
Ik tel samen met God de zegeningen en verrassingen van de dag en zeg Hem dankje. Voor middernacht ben ik al lang in dromenland beland.
vrijdag 11 november 2011
oeps
lieve allemaal,
bijna durf ik niets meer posten omdat het al zo zo lang geleden is...
helaas heb ik een probleem met de foto's en kan ik er niet direct posten hier.
Wel kan ik jullie laten weten dat het goed met me gaat (na een maand dat het toch wel heelheel moeilijk is geweest hier). Jemimah is hier bij mij en dat is meer dan heerlijk en zalig samen. Het is echt een bemoediging hier haar bij me te hebben om eindelijk eens alles met iemand te kunnen delen, want veel te vaak heb ik hier op m'n eentje liggen lachen of huilen. Jemimah had ook ontzettend veel heerlijke verrassingen mee van jullie allemaal en ik kan jullie niet genoeg bedanken in dit korte tekstje. Jemimah zelf heeft kunnen zien hoe ik alle pakjes, verrassingen, foto's, boeken, briefjes en FILMPJES bekeek en ze kan ervan getuigen dat ik heel ontroerd en immens blij was en ben.
Wat we hier zoal samen aan het doen zijn? Behalve pannenkoeken bakken, versgemolkenkoeienmelk-boeren bezoeken, zwemmen en door de brousse wandelen met telkens enkele van de broers, vertrekken we vandaag ook voor een weekendje naar Banfora waar we misschien wel met nijlpaarden van watervallen zullen springen...
Door Jemimahs aanwezigheid hier (en dus afwezigheid in België) durf ik niet beloven dat er deze maand een nieuwsbrief zal zijn. Ik hoop het achteraf goed te maken met een extra (niet perse lange maar) interessante editie voor jullie.
hierbij een knuffel voor jullie allemaal,
liefs van mezelf,
bijna durf ik niets meer posten omdat het al zo zo lang geleden is...
helaas heb ik een probleem met de foto's en kan ik er niet direct posten hier.
Wel kan ik jullie laten weten dat het goed met me gaat (na een maand dat het toch wel heelheel moeilijk is geweest hier). Jemimah is hier bij mij en dat is meer dan heerlijk en zalig samen. Het is echt een bemoediging hier haar bij me te hebben om eindelijk eens alles met iemand te kunnen delen, want veel te vaak heb ik hier op m'n eentje liggen lachen of huilen. Jemimah had ook ontzettend veel heerlijke verrassingen mee van jullie allemaal en ik kan jullie niet genoeg bedanken in dit korte tekstje. Jemimah zelf heeft kunnen zien hoe ik alle pakjes, verrassingen, foto's, boeken, briefjes en FILMPJES bekeek en ze kan ervan getuigen dat ik heel ontroerd en immens blij was en ben.
Wat we hier zoal samen aan het doen zijn? Behalve pannenkoeken bakken, versgemolkenkoeienmelk-boeren bezoeken, zwemmen en door de brousse wandelen met telkens enkele van de broers, vertrekken we vandaag ook voor een weekendje naar Banfora waar we misschien wel met nijlpaarden van watervallen zullen springen...
Door Jemimahs aanwezigheid hier (en dus afwezigheid in België) durf ik niet beloven dat er deze maand een nieuwsbrief zal zijn. Ik hoop het achteraf goed te maken met een extra (niet perse lange maar) interessante editie voor jullie.
hierbij een knuffel voor jullie allemaal,
liefs van mezelf,
zondag 9 oktober 2011
Michaël
Het is alweer een hele tijd geleden dat m'n neef Michaël hier op bezoek was, maar beter laat dan nooit toch nog een foto.
maandag 22 augustus 2011
briefje van Michaël en Irene
Hoj allemaal
Hier snel een berichtje uit Bobo! Momenteel ben ik hier met mijn neef Michaël, echt fijn. Ik zie voor het eerst eigenlijk Bobo door toeristische ogen =) en ontdek vanalles waar ik niets van afwist: het verhaal achter de oude prachtige moskee die door moslims, christenen en animisten samen is gebouwd, de heilige vissen, de dagelijkse dierenoffers, de lekkere kip en couscous die hier te vinden is, enz…
Ikzelf geniet er enorm van, maar m’n 13 broers zijn minder enthousiast. Ze klagen dat ik amper nog thuis ben en gunnen mij absoluut geen congé. Om het (gedeeltelijk) goed te maken, gaan Michaël en ik straks pannenkoeken voor hen bakken. Daar zullen ze wel voor te vinden zijn!
Later horen jullie meer, hopelijk met wat fotootjes erbij!
Groetje
Hier snel een berichtje uit Bobo! Momenteel ben ik hier met mijn neef Michaël, echt fijn. Ik zie voor het eerst eigenlijk Bobo door toeristische ogen =) en ontdek vanalles waar ik niets van afwist: het verhaal achter de oude prachtige moskee die door moslims, christenen en animisten samen is gebouwd, de heilige vissen, de dagelijkse dierenoffers, de lekkere kip en couscous die hier te vinden is, enz…
Ikzelf geniet er enorm van, maar m’n 13 broers zijn minder enthousiast. Ze klagen dat ik amper nog thuis ben en gunnen mij absoluut geen congé. Om het (gedeeltelijk) goed te maken, gaan Michaël en ik straks pannenkoeken voor hen bakken. Daar zullen ze wel voor te vinden zijn!
Later horen jullie meer, hopelijk met wat fotootjes erbij!
Groetje
donderdag 18 augustus 2011
Dagboek Bobo (mei - juni 2011)
roze vuilnis buurt
M’n ‘overburen’ hebben een enorm huis, volledig roze geschilderd met lichtblauwe poort, trap en hek. Hilarisch. Vandaag krijgt het hele huis een nieuw laagje… want stel je voor dat het roze zou verbleken door de blakende Afrikaanse zon. Verder zie ik een vuilnisbelt als ik voor de poort van ons huis zit. Als de wind slecht zit en er een lading rotte mango’s worden gestort, is de stank echt niet te verdragen. Hier alvast een fotootje van het afval, en knal in het midden van de foto is ons huis.
diertjes
Zelf op de grootste wegen in de stad moet je steeds ezeltjes en geiten ontwijken. En tijdens het regenseizoen baden de varkens in de plassen op de Bobolese wegen. Heerlijk.
kogels
‘s Avonds werd er geschoten in Bobo. Huizen warden in brand gestoken, winkels beroofd en overal werd in de lucht geschoten. Mensen raakten gewond door ‘verdwaalde’ kogels en er werd een avondklok ingesteld vanaf 18 uur. Verschillende dagen ging het zo door. Ze kwamen ook in onze wijk en in de verte zag ik bolletjes vuur in de lucht. Ondertussen is alles weer rustig.
bevalling in de brousse
Het Peulvolk (etnie van de meeste van mn broers) is een volk apart. Zeer boeiend maar ingewikkeld, zeer veel regels, veel taboe, veel schaamte… Een vrouw mag bijvoorbeeld niet naar een man kijken die aan het eten is, of een man mag geen grapjes maken met de vrouw van zijn jongere broer, wel de vrouw van zijn oudere broers… enzovoort. Het is een nomadisch volk, en veel van de Peuljongens eten dagenlang enkel melk terwijl ze hun grazende runderen volgen. Ze slapen onderweg op de grond tussen de koeien en zelfs zwangere vrouwen bevallen in de brousse.
diefje
Iedereen zal het wel met me eens zijn dat het moeilijk is om met bandietenjongeren te werken zonder ooit bestolen te worden… Onlangs is één van de nieuwste broers er vandoor gegaan met m’n gsm en wat geld. We hebben hem niet meer terug gezien. Het was een goede les voor me en ik ben ‘blij’ dat het gebeurd is. Het was gedeeltelijk mijn eigen fout en ik heb er veel van geleerd. De andere broers waren echter wel heel boos, en één ervan voelde zich zelfs verschrikkelijk schuldig, want ik was naar Bobo gekomen voor de kinderen van Maison Refuge en dus het is ook hun fout dat ik nu bestolen ben =)
omelet
Ik voel me erg slap de laatste tijd: gebrek aan gevarieerd voedsel. We hebben al een maand geen vlees meer gezien en meestal eten we rijst of to met een beetje olie of saus. Vanaf nu ga ik af en toe omelet-tomaat moeten klaarmaken, want zo hou ik het niet lang vol. Eén van mijn verantwoordelijken hier zegt dat ik ook af en toe is zelf een goeie maaltijd moet klaarmaken of op restaurant moet gaan om in goede gezondheid wil blijven. Ze vindt dat ik mezelf verwaarloos… Vervelend wel, ik kan echt niet altijd voor 13 jongens koken of iedereen mee op restaurant nemen, maar als ik alleen mezelf verwen voel ik me verschrikkelijk ongemakkelijk. Zij hebben toch ook gezonder voedsel nodig?
eéndagsvlieg
Natuurlijk mag ik ook niet ondankbaar zijn, want af en toe krijg ik echt wel m'n nodige proteïnen binnen... Sinds het wat vaker regent zijn er namelijk heel wat eéndagsvliegen te vangen, en de smaak is best vergelijkbaar met die van omelet. Ik kom dus niks te kort.
broertje
Leeftijd is hier erg belangrijk. Een oudere broer mag zowat alles aan een jongere broer vragen en mag hem ook berispen en straffen. De jongste in de groep moet altijd alle karweitjes doen, en een kind staat altijd recht om een ouder persoon te laten zitten (zelfs als de ander maar enkele jaren ouder is). In het Dioula is er geen woord voor ‘broer’, enkel voor broertje en grote broer. Vanaf de eerste dag bleek dat mijn oudste broer op dezelfde dag als ik geboren is. Telkens opnieuw dezelfde discussie of hij me kleine zus mocht noemen. Ik weet dat ik geboren ben rond 16 uur, toch mama? Maar hij beweerde dat hij om 6 uur ‘s ochtends is geboren, hoewel hij het absoluut niet weet. Zelfs over de datum is hij denk ik niet 100 procent zeker en bewijzen kan hij het niet want hij heeft geen geboorteacte. Dus voorlopig ben ik de grote zus. Het zorgt allesinds dagelijks voor de grappigste discussies…
Peulvrouw
Ik word hier ‘pulo debbo’ genoemd : peulvrouw in het peul/fulfulde. Waarschijnlijk weet iedereen dat ik bij de peuljongens woon… Anderen beweren dan weer dat ik er echt op een vrouw van het Peulvolk lijk maar dat slaagt nergens op, tenzij ze enkel naar m'n armbanden kijken...
dinsdag 2 augustus 2011
Dagboek Ouagadougou (12 - 24 mei)
Hier nog enkele stukjes uit m'n dagboek. Het zijn de laatste verhalen over mijn tijd in Ouagadougou (12 - 24 mei), vanaf de volgende keer horen jullie meer over het dagelijkse leven in Bobo.
delen
Voetbal best interessant hier. Niet alleen omdat de persoonlijkheden van de spelers
sterker naar voor komen, en ik graag observeer wie diegene zijn die zich snel kwaadmaken, of juist snel vergeving vragen, of telkens anderen aanmoedigen, of steeds de leiding nemen,… maar vandaag moest ik vooral lachen toen ik plots zag dat velen maar één schoen droegen!
Blijkbaar hebben sommiges geen schoenen en delen ze onder mekaar: 2 paar schoenen voor 4 personen. Ik sta er steeds van versteld hoe hier in alle mogelijke situaties automatisch aan delen wordt gedacht.
schattigst
Het schattigste kindje ooit is Rachid. In de kerk kwam hij voortdurend naar me kijken met een enorme grijns op z’n gezicht en glunderende ogen. Achteraf kwam hij naar me toe en – geloof het of niet – begon hij met de meest adorabele glimlach ooit in het (gebroken) Nederlands te zingen!! “Jezus houdt van alle kleine kinderen”… Een jaar geleden had ik enkele kinderen dat liedje geleerd, en ik weet niet of hij (4 jaar) erbij was, of dat ze het aan mekaar hebben geleerd, maar hoe dan ook, ik was stomverbaasd!
pit
Terwijl we laat op de avond onderweg waren naar huis, gaf Pagnagdé me een vrucht om m’n honger te stillen. Ik gooide de pel weg en wilde de vrucht in m’n mond steken, toen Pagnagdé begon te bulderen van het lachen. Blijkbaar had hij me een dadel gegeven, waarvan ik zojuist de pit had bewaard en de rest op de grond had gesmeten!
wendpanga.com
Pagnagdé’s jongere broer Panga heeft op zijn houten winkelhuisje ‘wendpanga.com’ geschilderd. Ik had erg onder de indruk kunnen zijn, als men mij niet vertelde dat Panga absoluut geen site heeft! Hij vond het gewoon stoer, en wat het helemaal prachtig maakte, is dat mijn bloedeigen neef Michaël hem vorig jaar (2010) op het idee had gebracht!
En dat brengt mij tegelijk bij het fantastische nieuws dat ik over enkele weken Michaël hier in Bobo zal ontvangen!! Bijzonder om te zien hoe Afrika ons telkens samenbrengt, eerst in Marokko, dan in Ouagadougou, dan in Brussel, en nu in Bobo. Ik zie er enorm naar uit! Jihaaaaaaaaaaa...
delen
Voetbal best interessant hier. Niet alleen omdat de persoonlijkheden van de spelers
sterker naar voor komen, en ik graag observeer wie diegene zijn die zich snel kwaadmaken, of juist snel vergeving vragen, of telkens anderen aanmoedigen, of steeds de leiding nemen,… maar vandaag moest ik vooral lachen toen ik plots zag dat velen maar één schoen droegen!
Blijkbaar hebben sommiges geen schoenen en delen ze onder mekaar: 2 paar schoenen voor 4 personen. Ik sta er steeds van versteld hoe hier in alle mogelijke situaties automatisch aan delen wordt gedacht.
schattigst
Het schattigste kindje ooit is Rachid. In de kerk kwam hij voortdurend naar me kijken met een enorme grijns op z’n gezicht en glunderende ogen. Achteraf kwam hij naar me toe en – geloof het of niet – begon hij met de meest adorabele glimlach ooit in het (gebroken) Nederlands te zingen!! “Jezus houdt van alle kleine kinderen”… Een jaar geleden had ik enkele kinderen dat liedje geleerd, en ik weet niet of hij (4 jaar) erbij was, of dat ze het aan mekaar hebben geleerd, maar hoe dan ook, ik was stomverbaasd!
pit
Terwijl we laat op de avond onderweg waren naar huis, gaf Pagnagdé me een vrucht om m’n honger te stillen. Ik gooide de pel weg en wilde de vrucht in m’n mond steken, toen Pagnagdé begon te bulderen van het lachen. Blijkbaar had hij me een dadel gegeven, waarvan ik zojuist de pit had bewaard en de rest op de grond had gesmeten!
wendpanga.com
Pagnagdé’s jongere broer Panga heeft op zijn houten winkelhuisje ‘wendpanga.com’ geschilderd. Ik had erg onder de indruk kunnen zijn, als men mij niet vertelde dat Panga absoluut geen site heeft! Hij vond het gewoon stoer, en wat het helemaal prachtig maakte, is dat mijn bloedeigen neef Michaël hem vorig jaar (2010) op het idee had gebracht!
En dat brengt mij tegelijk bij het fantastische nieuws dat ik over enkele weken Michaël hier in Bobo zal ontvangen!! Bijzonder om te zien hoe Afrika ons telkens samenbrengt, eerst in Marokko, dan in Ouagadougou, dan in Brussel, en nu in Bobo. Ik zie er enorm naar uit! Jihaaaaaaaaaaa...
woensdag 6 juli 2011
Dagboek Ouagadougou (11 - 24 mei)
Hier enkele fragmentjes uit m'n dagboek. Het gaat om m'n eerste maand in Burkina, toen ik m'n vrienden in Ouaga bezocht. Later volgt er meer...
Neefje
Aangekomen in Ouagadougou bij de familie van Pagnagdé. Neefje Kevin – de jongste van Pagnagdé’s zus Marie – is een geweldig grappig actief mannetje. Laat heel onhandig alles vallen, danst, zingt in de douche. Hij vindt dat meisjes geen broeken mogen dragen. Als ik hem vraag waarom…: “als meisjes broeken beginnen dragen, gaan mannen binnenkort ook rokken beginnen dragen !”
Hij liet me gisteren weten dat hij wilt dat ik blijf tot…
mijn ouders oud zijn!
Muggen
Tot mijn grote verbazing slapen veel mensen (diegene die over elektriciteit beschikken) met het licht aan!!! Dat zou volgens hen de muggen verjagen? Heel mijn leven heb ik muggen juist verjaagt door het licht in de gang aan te laten en mijn deur op een kier zodat ze naar buiten kunnen. Dat kan in Afrika toch niet plots anders zijn? Jullie mening? Komen muggen op licht af of juist niet?
Kip
Zalig hier, de kippen die ik juist uit mijn kamer heb gejaagd, of de hen en haar kuiken die de wc uitwandelen, en het kuikentje dat ik gisteren vast had, of de jonge kip die in slaap viel op de voet van m’n buurjongen!
Buurvrouw
De buurvrouw van zus Ezekielle is te gek. Ze kan echt geen Frans spreken, maar ze probeert het heel de tijd. Zelf lacht ze het hardst. Ze is te gek. Het allergekst was haar voorstel (waarvoor ze wel een vertaler aanstelde) te trouwen met haar man (!) en dus zo haar co-epouse te worden, de tweede vrouw van haar man dus! Ze zei dat ze hield van me en me mooi vindt, en dat ze graag een halfbloedje wilt dus ik moet maar met haar man trouwen.
Boeiende nacht
Ik logeerde een dagje bij Ezekielle, Pagnagdé’s zus waar ik vorig jaar een maand logeerde. Haar zonen Daniel en Judicael zijn heerlijk zoals altijd. Judi is nog altijd dik en schattig en stiekem. Hij loopt nog steeds liefst rond in zijn blootje, zwiert zijn benen ‘s nachts nog steeds over zijn buren en… plast! Opnieuw, ik sliep niet eens naast hem, Daniel lag tussen ons, maar hij lag in z’n blootje op z’n rug en plaste tot bij mij!!
Andere dingen die me ‘s nachts bezighielden: de geit die rondliep en aan de mat knabbelde, de mieren die me beten, het natte laken, het interessante tafereel van Judi en Daniel die ‘s nachts in alle mogelijke posities liggen, en de kip die naast me lag te slapen en die ik ongestoord mocht strelen...
Zorgen voor vreemdelingen
Er wordt hier (soms storend) goed voor me gezorgd. Edwige is heel de tijd ongerust of ik alles wel zal kunnen verdragen… Iedereen voelt zich gezamelijk verantwoordelijk voor mijn gezondheid. Op een feest waren er zelfs drie mannen (die ik absoluut niet kende) Edwige aan het ‘bedreigen’:
“Als dat blank meisje straks buikpijn heeft, omdat jij haar hebt toegestaan alles te eten, weet dan dat we je in mekaar zullen slaan!” Ja… het ‘zorgen voor vreemdelingen’ gaat wel erg ver hier.
Snot
Vreemd, maar die groene glibberige saus die ik eerst zo walgelijk vond, ben ik echt heerlijk gaan vinden… vooral met de even glibberige smakeloze 'to', hmmm.
Samson
‘s Avonds was hilarisch. Niet iedereen zal de link met Samson begrijpen, maar Kevin wilde niet in bad. Hij vindt het verschrikkelijk zich te wassen, en nog erger is het gewassen te worden door zijn grote broer Jonathan (15)! Dat moest echter gebeuren, en wel in het midden van de koer, met een grote kom water en veel zeep. Jonathan echter vindt het zalig om hem te wassen. Het was best zielig maar vooral ontzettend grappig. Jonathan genietend grijnzend, Kevin klagend huilend. Op een moment liep Kevin weg (shampoo in z’n ogen en zijn haren kleddernat) “Mamaaaaaa! Jonathan wilt mij TWEE keer wassen!” Ik dacht dat het een grap of misverstand of plagerij was, maar Jonathan begon hem inderdaad doodserieus opnieuw te wassen ‘want morgen is het zondag’. Als het dan toch moest – zei Kevin – dan zou hij zich morgen niet wassen. Vandaag dubbel, morgen niet!
De volgende dag toen hij zich toch weer moest wassen kwam hij mij vragen of ik hem niet kon wassen… haha schavuit.
Neefje
Aangekomen in Ouagadougou bij de familie van Pagnagdé. Neefje Kevin – de jongste van Pagnagdé’s zus Marie – is een geweldig grappig actief mannetje. Laat heel onhandig alles vallen, danst, zingt in de douche. Hij vindt dat meisjes geen broeken mogen dragen. Als ik hem vraag waarom…: “als meisjes broeken beginnen dragen, gaan mannen binnenkort ook rokken beginnen dragen !”
Hij liet me gisteren weten dat hij wilt dat ik blijf tot…
mijn ouders oud zijn!
Muggen
Tot mijn grote verbazing slapen veel mensen (diegene die over elektriciteit beschikken) met het licht aan!!! Dat zou volgens hen de muggen verjagen? Heel mijn leven heb ik muggen juist verjaagt door het licht in de gang aan te laten en mijn deur op een kier zodat ze naar buiten kunnen. Dat kan in Afrika toch niet plots anders zijn? Jullie mening? Komen muggen op licht af of juist niet?
Kip
Zalig hier, de kippen die ik juist uit mijn kamer heb gejaagd, of de hen en haar kuiken die de wc uitwandelen, en het kuikentje dat ik gisteren vast had, of de jonge kip die in slaap viel op de voet van m’n buurjongen!
Buurvrouw
De buurvrouw van zus Ezekielle is te gek. Ze kan echt geen Frans spreken, maar ze probeert het heel de tijd. Zelf lacht ze het hardst. Ze is te gek. Het allergekst was haar voorstel (waarvoor ze wel een vertaler aanstelde) te trouwen met haar man (!) en dus zo haar co-epouse te worden, de tweede vrouw van haar man dus! Ze zei dat ze hield van me en me mooi vindt, en dat ze graag een halfbloedje wilt dus ik moet maar met haar man trouwen.
Boeiende nacht
Ik logeerde een dagje bij Ezekielle, Pagnagdé’s zus waar ik vorig jaar een maand logeerde. Haar zonen Daniel en Judicael zijn heerlijk zoals altijd. Judi is nog altijd dik en schattig en stiekem. Hij loopt nog steeds liefst rond in zijn blootje, zwiert zijn benen ‘s nachts nog steeds over zijn buren en… plast! Opnieuw, ik sliep niet eens naast hem, Daniel lag tussen ons, maar hij lag in z’n blootje op z’n rug en plaste tot bij mij!!
Andere dingen die me ‘s nachts bezighielden: de geit die rondliep en aan de mat knabbelde, de mieren die me beten, het natte laken, het interessante tafereel van Judi en Daniel die ‘s nachts in alle mogelijke posities liggen, en de kip die naast me lag te slapen en die ik ongestoord mocht strelen...
Zorgen voor vreemdelingen
Er wordt hier (soms storend) goed voor me gezorgd. Edwige is heel de tijd ongerust of ik alles wel zal kunnen verdragen… Iedereen voelt zich gezamelijk verantwoordelijk voor mijn gezondheid. Op een feest waren er zelfs drie mannen (die ik absoluut niet kende) Edwige aan het ‘bedreigen’:
“Als dat blank meisje straks buikpijn heeft, omdat jij haar hebt toegestaan alles te eten, weet dan dat we je in mekaar zullen slaan!” Ja… het ‘zorgen voor vreemdelingen’ gaat wel erg ver hier.
Snot
Vreemd, maar die groene glibberige saus die ik eerst zo walgelijk vond, ben ik echt heerlijk gaan vinden… vooral met de even glibberige smakeloze 'to', hmmm.
Samson
‘s Avonds was hilarisch. Niet iedereen zal de link met Samson begrijpen, maar Kevin wilde niet in bad. Hij vindt het verschrikkelijk zich te wassen, en nog erger is het gewassen te worden door zijn grote broer Jonathan (15)! Dat moest echter gebeuren, en wel in het midden van de koer, met een grote kom water en veel zeep. Jonathan echter vindt het zalig om hem te wassen. Het was best zielig maar vooral ontzettend grappig. Jonathan genietend grijnzend, Kevin klagend huilend. Op een moment liep Kevin weg (shampoo in z’n ogen en zijn haren kleddernat) “Mamaaaaaa! Jonathan wilt mij TWEE keer wassen!” Ik dacht dat het een grap of misverstand of plagerij was, maar Jonathan begon hem inderdaad doodserieus opnieuw te wassen ‘want morgen is het zondag’. Als het dan toch moest – zei Kevin – dan zou hij zich morgen niet wassen. Vandaag dubbel, morgen niet!
De volgende dag toen hij zich toch weer moest wassen kwam hij mij vragen of ik hem niet kon wassen… haha schavuit.
vrijdag 24 juni 2011
Tuisje
Hoj allen,
Voor zij die zich afvragen hoe mn huisje eruit ziet, hier een fotootje.
Er is een deur in het midden van de foto achter de paal, en daarachter bevindt zich een woonkamertje, een keuken, een douche en twee kamers. In één van de twee kamers staat mijn bed, mét muskietennet en ventilator en verder absoluut niks. Voorlopig zitten al mijn spulletjes dus nog steeds in m'n valiezen. Misschien laat ik binnenkort een tafel of een kastje maken door Jaques, een broer van 18 die nu timmerman geworden is. Zelf als straatjongen/garibou probeerde hij al hier en daar eerlijk zn geld te verdienen door kleine spulletjes te verkopen, en ook nu is hij van alle broers de meest gedrevene om aan het werk te gaan. Hij is altijd bezig en doet z'n job erg goed! Misschien zien jullie op de foto zelfs het zaagsel op z'n wangen =)
Voor zij die zich afvragen hoe mn huisje eruit ziet, hier een fotootje.
Er is een deur in het midden van de foto achter de paal, en daarachter bevindt zich een woonkamertje, een keuken, een douche en twee kamers. In één van de twee kamers staat mijn bed, mét muskietennet en ventilator en verder absoluut niks. Voorlopig zitten al mijn spulletjes dus nog steeds in m'n valiezen. Misschien laat ik binnenkort een tafel of een kastje maken door Jaques, een broer van 18 die nu timmerman geworden is. Zelf als straatjongen/garibou probeerde hij al hier en daar eerlijk zn geld te verdienen door kleine spulletjes te verkopen, en ook nu is hij van alle broers de meest gedrevene om aan het werk te gaan. Hij is altijd bezig en doet z'n job erg goed! Misschien zien jullie op de foto zelfs het zaagsel op z'n wangen =)
zondag 19 juni 2011
Foto's Bobo
Hoj allemaal,
snel een kort berichtje om te zeggen dat mijn nieuwsbrief onderweg is en waarschijnlijk ergens komende week bij jullie zal aankomen. Hier alvast een aantal fotootjes van de garibou-jongens in opvangcentrum Casa Esperanca.
snel een kort berichtje om te zeggen dat mijn nieuwsbrief onderweg is en waarschijnlijk ergens komende week bij jullie zal aankomen. Hier alvast een aantal fotootjes van de garibou-jongens in opvangcentrum Casa Esperanca.
zaterdag 18 juni 2011
Foto's Ouagadougou
Hier enkele fotootjes van mijn twee eerste weken in Ouagadougou. Ondertussen ben ik al lang in Bobo, maar daarvan volgen later wel wat foto's. Ik probeer ook volgende week mijn nieuwsbrief af te werken!
groetje!
groetje!
dinsdag 31 mei 2011
10 bandieten...
lieve allemaal
Ik ben ondertussen op m’n bestemming aangekomen (Bobo Dioulasso) en ik woon bij een mama en papa met hun zoontje Filip en tien ex-bandieten als broers. Ze zijn heerlijk humoristisch en zorgen allemaal goed voor me (en laten graag voor zich zorgen!). De jongste is 9 à 10 jaar en valt 's avonds in slaap op m'n schoot. De oudste is geboren op dezelfde dag als ik en is zeer gedreven in het Nederlands leren. Ik hoorde al verschillende verscheurende verhalen, maar tegelijk wonderlijk bemoedigend. Ze hebben allemaal veel te veel meegemaakt voor hun jonge leeftijd, maar zijn ontzettend dankbaar met de minste aandacht.
Meestal is het leven zeer plezierig, wordt er geplaagd gelachen geknuffeld en bemoedigd... Andere momenten zijn moeilijk en pijnlijk, zoals wanneer J (16!!) me smeekt niet weg te gaan (zelfs niet voor een uurtje) of wanneer hij urenlang weigert te spreken omdat hij denkt aan alles wat pijnlijk was in zijn leven.
Toch voel ik me heel erg thuis. Ik leer veel van de kinderen en merk dat ik ook voor hen een bemoediging ben. Het doet me ook deugd terug in Afrika te zijn en ik geniet mateloos van het trage leventje, het eten, de zon, de kleuren en de lachende monden overal op straat. En vooral de bandietjes natuurlijk...
Verder is er ook Aida, een Burkinabees meisje van 27 dat ook bij ons woont sinds vorige week. We komen goed overeen en trekken veel op met haar (toekomstige) schoonfamilie. Ze laten me Bobo zien en zijn stuk voor stuk gedreven (jazz!)muzikanten. Zalig...
Bedankt voor jullie mails en jullie reacties op deze blog. Dat doet me ontzettend deugd, helaas is de verbinding hier nu slecht en kan ik geen mails beantwoorden.
... voor zij die meer smakelijke verhalen willen horen, voorlopig heb ik nog weinig bizarre dingen gegeten maar het seizoen van de rupsen begint deze maand! Jullie horen gauw meer!
Ik ben ondertussen op m’n bestemming aangekomen (Bobo Dioulasso) en ik woon bij een mama en papa met hun zoontje Filip en tien ex-bandieten als broers. Ze zijn heerlijk humoristisch en zorgen allemaal goed voor me (en laten graag voor zich zorgen!). De jongste is 9 à 10 jaar en valt 's avonds in slaap op m'n schoot. De oudste is geboren op dezelfde dag als ik en is zeer gedreven in het Nederlands leren. Ik hoorde al verschillende verscheurende verhalen, maar tegelijk wonderlijk bemoedigend. Ze hebben allemaal veel te veel meegemaakt voor hun jonge leeftijd, maar zijn ontzettend dankbaar met de minste aandacht.
Meestal is het leven zeer plezierig, wordt er geplaagd gelachen geknuffeld en bemoedigd... Andere momenten zijn moeilijk en pijnlijk, zoals wanneer J (16!!) me smeekt niet weg te gaan (zelfs niet voor een uurtje) of wanneer hij urenlang weigert te spreken omdat hij denkt aan alles wat pijnlijk was in zijn leven.
Toch voel ik me heel erg thuis. Ik leer veel van de kinderen en merk dat ik ook voor hen een bemoediging ben. Het doet me ook deugd terug in Afrika te zijn en ik geniet mateloos van het trage leventje, het eten, de zon, de kleuren en de lachende monden overal op straat. En vooral de bandietjes natuurlijk...
Verder is er ook Aida, een Burkinabees meisje van 27 dat ook bij ons woont sinds vorige week. We komen goed overeen en trekken veel op met haar (toekomstige) schoonfamilie. Ze laten me Bobo zien en zijn stuk voor stuk gedreven (jazz!)muzikanten. Zalig...
Bedankt voor jullie mails en jullie reacties op deze blog. Dat doet me ontzettend deugd, helaas is de verbinding hier nu slecht en kan ik geen mails beantwoorden.
... voor zij die meer smakelijke verhalen willen horen, voorlopig heb ik nog weinig bizarre dingen gegeten maar het seizoen van de rupsen begint deze maand! Jullie horen gauw meer!
dinsdag 17 mei 2011
arivee a waga
dag lieve mensen,
Hier even een kort berichtje om jullie te laten weten dat ik (heel) goed aangekomen ben in Ouagadougou. Alles is kalm in Burkina, ik ben hier meer dan veilig.
Donderdag ochtend werd ik opgewacht door fijne vrienden en warm onthaald door een lieve familie! Elke dag eet ik rijst en saus (niet zelden pindasaus), lach ik met de kippen en kuikens die ik in en uit de wc zie wandelen, geniet ik van de rauwe stem van Daniel de zanger en vriend en speel ik met Kevin, actief grappig jongetje waarbij ik woon. Vandaag heb ik op zijn bolle bruine buik vrolijke bloemen geschilderd, hij vond het zalig.
Ik heb na enkele moeilijkheden met mijn nieuw gsmnummer, eindelijk ook de mensen in Bobo kunnen bereiken en we hebben afgesproken dat ik volgende week maandag naar Bobo reis. Ik heb enorm veel zin om terug tussen mensen te zijn wiens taal ik (een beetje) begrijp, nl. Dioula. Anderzijds zal ik Pagnagdé en zijn fijne familie weer missen. Ze zorgen hier ontzettend goed voor me, ik kom niets te kort!
Voor mijn gsmnummer hier ben ik nog wat dingen aan het uitzoeken, maar zodra het definitief is vraag ik Jemimah om mijn nummer door te sturen.
veel liefs aan jullie allen!
irene
Hier even een kort berichtje om jullie te laten weten dat ik (heel) goed aangekomen ben in Ouagadougou. Alles is kalm in Burkina, ik ben hier meer dan veilig.
Donderdag ochtend werd ik opgewacht door fijne vrienden en warm onthaald door een lieve familie! Elke dag eet ik rijst en saus (niet zelden pindasaus), lach ik met de kippen en kuikens die ik in en uit de wc zie wandelen, geniet ik van de rauwe stem van Daniel de zanger en vriend en speel ik met Kevin, actief grappig jongetje waarbij ik woon. Vandaag heb ik op zijn bolle bruine buik vrolijke bloemen geschilderd, hij vond het zalig.
Ik heb na enkele moeilijkheden met mijn nieuw gsmnummer, eindelijk ook de mensen in Bobo kunnen bereiken en we hebben afgesproken dat ik volgende week maandag naar Bobo reis. Ik heb enorm veel zin om terug tussen mensen te zijn wiens taal ik (een beetje) begrijp, nl. Dioula. Anderzijds zal ik Pagnagdé en zijn fijne familie weer missen. Ze zorgen hier ontzettend goed voor me, ik kom niets te kort!
Voor mijn gsmnummer hier ben ik nog wat dingen aan het uitzoeken, maar zodra het definitief is vraag ik Jemimah om mijn nummer door te sturen.
veel liefs aan jullie allen!
irene
dinsdag 10 mei 2011
Tis zo ver
Hoj allemaal,
morgen is het zover...
Zo'n 4500 kilometer ver om iets preciezer te zijn. Ik vertrek weer naar West-Afrika en zal daar waarschijnlijk toch een jaar of twee blijven hangen. Het zal weer even wennen zijn om op de grond te slapen, me aan een emmer te wassen en iedereen op straat uitgebreid te antwoorden dat het goed gaat met mij, met mijn mama, papa, man, kinderen, kleinkinderen, grootouders, buren,…
Ik zie ernaar uit vrienden en 'familie' in Ouagadougou terug te zien. Trouwe lezers herinneren zich misschien dat ik ooit vertelde over het gezellige neefje van Pagnagdé dat me ’s nachts nat plaste. Dit jongetje, mijn lieve vriend Judicaël, is tevens het ‘gezondste’ kindje dat ik in Afrika ben tegengekomen. Ik kijk ernaar uit weer van zijn grapjes te kunnen genieten… (als het maar niet elke nacht hetzelfde grapje is!)
Verder kijk ik uit naar het werk met de straatkinderen in Bobo. Ik ken voorlopig nog niets en niemand in Bobo en het is best spannend. Bedankt voor jullie steun en bemoedigingen allemaal, ik weet dat velen van jullie toch een beetje met me meegaan! Ik vertrek zeker niet alleen...
irene
morgen is het zover...
Zo'n 4500 kilometer ver om iets preciezer te zijn. Ik vertrek weer naar West-Afrika en zal daar waarschijnlijk toch een jaar of twee blijven hangen. Het zal weer even wennen zijn om op de grond te slapen, me aan een emmer te wassen en iedereen op straat uitgebreid te antwoorden dat het goed gaat met mij, met mijn mama, papa, man, kinderen, kleinkinderen, grootouders, buren,…
Ik zie ernaar uit vrienden en 'familie' in Ouagadougou terug te zien. Trouwe lezers herinneren zich misschien dat ik ooit vertelde over het gezellige neefje van Pagnagdé dat me ’s nachts nat plaste. Dit jongetje, mijn lieve vriend Judicaël, is tevens het ‘gezondste’ kindje dat ik in Afrika ben tegengekomen. Ik kijk ernaar uit weer van zijn grapjes te kunnen genieten… (als het maar niet elke nacht hetzelfde grapje is!)
Verder kijk ik uit naar het werk met de straatkinderen in Bobo. Ik ken voorlopig nog niets en niemand in Bobo en het is best spannend. Bedankt voor jullie steun en bemoedigingen allemaal, ik weet dat velen van jullie toch een beetje met me meegaan! Ik vertrek zeker niet alleen...
irene
maandag 4 april 2011
VERTREK 11 mei
Lieve mensen,
Graag kondig ik jullie mijn vertrek aan naar Burkina Faso op 11 mei 2011. Dit doe ik met een (klein) brok(je) in m'n keel, maar vooral met een enorm enthousiasme en verlangen om daar te gaan doen wat ik MOET doen, en tegelijkertijd enorm graag doe: kinderen aan het lachen brengen en door hen aan het lachen worden gebracht, spelletjes met hen spelen, hen voeden, kleden, verzorgen, knuffelen, hoop geven, aanmoedigen,...
Ik heb een enkel ticket gekocht en tot nu toe heb ik een visum voor 12 maand, maar dit wilt eigenlijk niets zeggen. Eén stap tegelijk is genoeg en stap 1 is nu mijn vertrek naar Bobo met alles wat daar bij komt kijken.
Bedankt voor jullie aanmoedigingen, die zal ik deze laatste maand ook nog hard nodig hebben, want voor ik in het zonnige Bobo tussen de straatkinderen huppel, moet ik toch weer door dat proces van achterlaten en afscheid nemen... dat is nooit fijn. Hopelijk zie ik velen van jullie nog op de spaghettidag (30 april!!) of elders.
irene
Graag kondig ik jullie mijn vertrek aan naar Burkina Faso op 11 mei 2011. Dit doe ik met een (klein) brok(je) in m'n keel, maar vooral met een enorm enthousiasme en verlangen om daar te gaan doen wat ik MOET doen, en tegelijkertijd enorm graag doe: kinderen aan het lachen brengen en door hen aan het lachen worden gebracht, spelletjes met hen spelen, hen voeden, kleden, verzorgen, knuffelen, hoop geven, aanmoedigen,...
Ik heb een enkel ticket gekocht en tot nu toe heb ik een visum voor 12 maand, maar dit wilt eigenlijk niets zeggen. Eén stap tegelijk is genoeg en stap 1 is nu mijn vertrek naar Bobo met alles wat daar bij komt kijken.
Bedankt voor jullie aanmoedigingen, die zal ik deze laatste maand ook nog hard nodig hebben, want voor ik in het zonnige Bobo tussen de straatkinderen huppel, moet ik toch weer door dat proces van achterlaten en afscheid nemen... dat is nooit fijn. Hopelijk zie ik velen van jullie nog op de spaghettidag (30 april!!) of elders.
irene
Abonneren op:
Posts (Atom)