De moeilijkste momenten in Banfora beleefde ik in maart (2013). Terwijl ik in februari Théodore voor drie weken gevolgd was naar Koudougou, zou ik deze keer – voor het eerst – een volle twee weken alleen thuis in Banfora blijven. Er is geen openbaar vervoer in Banfora en er zijn geen winkels op wandelafstand, dus kocht Théo voor zijn vertrek een fiets voor mij. Verder had hij allerlei voorraden voor me ingeslaan, zodat ik enkel nog voor verse groenten, vlees of vis naar de markt moest; we hadden nog steeds geen ijskast. Om zeker te zijn dat er niets mis zou gaan, hadden we ook een meisje gezocht dat dagelijks langs zou komen om me te helpen en voor mij naar de markt te gaan als ik iets nodig had.
En toen ging alles mis
Dinsdag wilde ik m'n nieuwe fiets uitproberen, en liet de band het na 3 meter al afweten. Het meisje is nooit komen opdagen, en toen ik haar opbelde beweerde ze ‘plots op reis te zijn’. Timmerman Drissa, de enige die in ken in de buurt, was zo lief mijn fiets te laten repareren, maar toen ik hem de dag erna opnieuw uitprobeerde, ging de andere band kapot. Uiteindelijk begon ik te voet mijn zoektocht naar levensmiddelen, en vond ik enkel oud slap brood. Niet mis om even verder te kunnen, maar geen oplossing voor twee weken.
Donderdag
Donderdag word ik ’s morgens door een klein regentje verrast. De eerste regen dit jaar. Verfrissend. Er is hoop. Na 100 keer proberen krijg ik m’n laptop weer in gang, en beluister ik een éénminuut-bijbelverhaaltje in het Dioula. Erg goed werkt het nog niet, want een uur later speelt hetzelfde verhaaltje zich nog steeds af, opnieuw en opnieuw tot ik alles vanbuiten ken. Alles blokkeert en niets aan de laptop luistert nog naar mijn wil. Tot ik er uiteindelijk toch in slaag een SOS-bericht naar huis te sturen om te vragen of ze willen bidden voor deze uitzichtloze situatie.
Vrijdag
Na vijf éénzame dagen wordt er plots op de poort geklopt. “Herken je mij?” vraagt een gezicht dat ik al eerder heb gezien, maar niet gelijk kan plaatsen. Buurvrouw Adjara stelt zichzelf voor als 'vrouw van een Zwitser'. Haar man zit dikwijls in Europa, en zij dus voortdurend alleen thuis. Alsof ze mijn noden kent, vertelt ze dat ze bijna elke dag met de moto naar de winkel rijdt, en dat ik maar moest langskomen als ik meewilde. "Met z'n tweeën is het voor mij ook leuker!"
En zo eindigde mijn zwaarste week in Banfora, waar een belovende vriendschap met Adjara begon.
Woensdag
Het wordt hier steeds warmer. Vanaf 10 uur ’s morgens tot 17 uur ’s avonds loop je liever niet meer buiten in de zon. Warm… dat betekent niet boven de 20 graden maar rond de 40. M’n laptop begint raar te doen… blokkeert voortdurend. Vermoedelijk ook door de hitte.
Het wordt hier steeds warmer. Vanaf 10 uur ’s morgens tot 17 uur ’s avonds loop je liever niet meer buiten in de zon. Warm… dat betekent niet boven de 20 graden maar rond de 40. M’n laptop begint raar te doen… blokkeert voortdurend. Vermoedelijk ook door de hitte.
Ik loop rond in huis en merk dat ik niets meer heb. Man weg, fiets kapot, eten op, laptop geblokkeerd… Niemand om te helpen, helemaal op m’n eentje, geïsoleerd. Als ik plots merk dat zelfs het wc-papier op is, kan ik alleen nog maar huilen. Ik zak in mekaar voor de ventilator, die gelukkig werkt en m’n enige troost is in deze hitte. Tot enkele seconden later de stroom uitvalt en een verstikkende hitte en radeloosheid me overvallen.
Donderdag
Donderdag word ik ’s morgens door een klein regentje verrast. De eerste regen dit jaar. Verfrissend. Er is hoop. Na 100 keer proberen krijg ik m’n laptop weer in gang, en beluister ik een éénminuut-bijbelverhaaltje in het Dioula. Erg goed werkt het nog niet, want een uur later speelt hetzelfde verhaaltje zich nog steeds af, opnieuw en opnieuw tot ik alles vanbuiten ken. Alles blokkeert en niets aan de laptop luistert nog naar mijn wil. Tot ik er uiteindelijk toch in slaag een SOS-bericht naar huis te sturen om te vragen of ze willen bidden voor deze uitzichtloze situatie.
Vrijdag
Na vijf éénzame dagen wordt er plots op de poort geklopt. “Herken je mij?” vraagt een gezicht dat ik al eerder heb gezien, maar niet gelijk kan plaatsen. Buurvrouw Adjara stelt zichzelf voor als 'vrouw van een Zwitser'. Haar man zit dikwijls in Europa, en zij dus voortdurend alleen thuis. Alsof ze mijn noden kent, vertelt ze dat ze bijna elke dag met de moto naar de winkel rijdt, en dat ik maar moest langskomen als ik meewilde. "Met z'n tweeën is het voor mij ook leuker!"
En zo eindigde mijn zwaarste week in Banfora, waar een belovende vriendschap met Adjara begon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten