Zondag vertrek ik te voet om ergens op tantie Zida te wachten en samen naar de kerk te gaan. Zodra ik de poort open, groet de buurvrouw me en vraagt ze hoe het met me gaat, waar ik naartoe ga, waar mijn fiets is, en waarom ik te voet ga terwijl mijn fiets thuis staat. Ze bedoelt het goed, maar soms word ik er gek van dat ik de deur niet uitkan zonder me te verantwoorden.
deur open
Maar zelfs met de poort dicht heb ik geen privacy. De metsers die aan het huis naast ons zijn aan het werken, komen alle dagen water halen uit de kraan op onze koer. Het is één ding om ons water te delen, maar de voortdurende aanwezigheid van vreemde mannen in onze koer vind ik niet bepaald aangenaam, vooral als ik alleen thuis ben. Ik zit overdag dan ook nooit buiten, en zelfs binnen is het vervelend want het is te warm om ramen en deuren te sluiten. Via onze voordeur kom je direct de woonkamer binnen, en aangezien we nog geen gordijnen hebben, kijk je gemakkelijk binnen. Dat doen de werkmannen dan ook elke keer als ze passeren. Ik word er gek van zelfs in m’n eigen huisje bekeken te worden.
kom naar buiten
Rond 12 uur werd er op de poort geklopt. Ik vroeg me af wie het kon zijn, en dacht aan buurmeisje Fati die gisterenavond wild aan de poort had gerammeld om me te zeggen dat de elektriciteitscentrale in brand stond en ik snel naar buiten moest komen. Ik had thuis voor de zekerheid alle stekkers uitgetrokken omdat ik inderdaad een vreemd geluid uit de elektriciteitsdraden hoorde komen, en was naar buiten gelopen. Het was best mooi om te zien… het vuur had alle kleuren. Er werd gezegd dat we zeker een week geen elektriciteit zouden hebben. Ik kreeg het al warm bij het idee alleen. Zonder werkende ventilator zou ik deze hitte misschien niet overleven...
kom maar binnen
Deze keer was het geen buurmeisje maar een garibou. Ik liet hem binnen op het terras en bracht hem een broodje en een beker melk. Hij was supervuil dus uiteindelijk vroeg ik of hij geen douche wilde nemen. Propere kleren had ik helaas niet voor hem, dus nadien moest hij weer dezelfde aan.
Abdoulay’s papa had hem een jaar geleden weggehaald van school, om hem vervolgens naar de marabout te sturen. Zijn mama was op reis toen het gebeurde, zij zou dat volgens Abdoulay nooit gewild hebben. Elke dag moet Abdoulay 400f bij mekaar bedelen voor zijn meester (60 eurocent). Hij had nog maar 50f toen hij ’s middags bij mij aankwam. Geld geef ik hem liever niet, hoewel het een pijnlijk dilemma is. Je weet dat het voor de meester is, maar je weet ook hoe het kind kan worden afgeranseld als hij niet voldoende heeft… Het blijft voor mij een afgrijselijk vreemd idee iemand indirect te betalen voor het niet-afslaan van een kind.
Abdoulay wastte zijn tomatenblik uit. Het was supervuil en blijkbaar al dagen of weken niet gewassen. Hierin krijgt hij telkens z’n eten, als mensen zo vriendelijk zijn wat te geven. Een broedplaats voor schimmels en bacteriën lijkt me dit. Deze jongen zal wel een keiharde weerstand hebben opgebouwd ondertussen…
open deuren
Ik denk dikwijls aan Abdoulay, die sindsdien al vaker voor m’n deur heeft gestaan. Garibous staan alle dagen voor deuren van mensen, meestal gesloten.
Van de ene dag op de andere worden ze toevertrouwd aan een volledig vreemde man, waar ze geen ‘eigen huisje’ hebben, maar ze met twintig anderen moeten slapen en leven in een huis dat meer op een stal lijkt, zonder enige privacy en zonder deuren. Ze moeten zich voortdurend verantwoorden of verdedigen, en worden van ‘smorgens tot ‘s avonds door zowat iedereen bekeken, gewoonlijk vol walging of minachting. Ze hebben geen water om te delen, geen elektriciteit om te kunnen klagen over pannes. Ze worden blootgesteld aan veel kritiek en aan alle mogelijke gevaren; gebrek aan privacy is de laatste van hun zorgen. Garibous die vluchten om terug naar huis te gaan, staan zelfs daar dikwijls voor een gesloten deur.
Wat zou ik graag alle deuren voor hen openen. Deuren naar een mooier leven en een hoopvolle toekomst.
Laten we beginnen met de deuren van Samaria...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten