huis-houden
Na jaren leven met een valies en telkens eten, slapen en leven in verschillende Afrikaanse families, hebben we nu eindelijk ons eigen plekje. Werk en een eigen huishouden combineren is best een grote uitdaging, en dat terwijl we nog maar met twee zijn om alles vuil te maken en ons huisje best mini is.
Behalve opwaaiend zand en heel wat ander stof en vuil dat uit het niets komt aangewaaid, zijn er ook de befaamde kakkerlakken. Hoewel we erg blij zijn met ons plekje en het niet graag meer zouden afgeven, lijken de kakkerlakken ons als indringers te zien in 'hun huis'. We hebben dan ook voortdurend 'discussies' met deze ongastvrije vriendjes over wie het huis mag houden.
zwart-wit
Ietwat charmant (maar niet minder irritant) zijn de witte pluisjes uit de katoenfabriek en de zwarte assen uit de suikerfabriek die zorgeloos door het huis zweven of voortglijden tot ze elkaar ergens tegenkomen en verstrengeld raken, zoals Théodore en ik dat enkele jaren geleden deden. Zwart-wit heeft nooit misstaan in ons huis, en ik probeer er dan ook vertederd de symboliek van in te zien in plaats van me druk te maken om het onbegonnen veegwerk.
vol-au-vent
Terwijl veel mensen in Europa nog amper koken en eerder ‘voor eten zorgen’, kan je hier in Burkina gemakkelijk een hele dag met voedsel bezig zijn. Vooral de eerste maanden zonder degelijke koelkast moesten we echt dagelijks naar de markt en konden we geen dag koken overslaan. Er is niets ‘kant en klaar’ te koop als pizza’s, kebab, chinees, frietjes of hamburgers, en koken voor 2 dagen is geen optie want de hitte verhindert het bewaren. De maaltijd die tot nu het meeste werk was, was vol-au-vent (één keer gedaan, daarna nooit meer!). We zijn dan ook de dag tevoren al begonnen met het slachten van de kip. Een korte berekening:
1. Kip slachten, pluimen, leegmaken, wassen: 1u
2. Vet en been van rundsvlees afhalen, in stukken snijden: 30 min
3. Vlees tot gehakt hakken: 50 min (Het hakken in ons handmolentje is zeer onhandig, langzaam en fysiek uitputtend, gehakt kunt je nergens kopen)
4. Peterselie, peper en knoflook kuisen en stampen (‘teentjes’ lijken eerder mini-nageltjes, prutswerk!): 20 min
5. Gehaktballetjes rollen: 10 min
(Laat ik het koken van de kip niet meerekenen omdat je ondertussen wat anders kunt gaan doen…)
6. Vlees van de gekookte kip afhalen (magere kipjes hier met weinig vlees, met het been eraf blijft er amper iets over): 20 min
7. We zitten al aan meer dan 3 uur en de kook is eigenlijk nog niet begonnen…
Hoewel het resultaat er - enkele uren later - mocht zijn, voelde ik tijdens het zwoegen weinig van het 'vliegen op de wind'. We houden het meestal dan ook bij de ‘eenvoudige keuken van Burkina’: rijst met vis in saus. Dat duurt gelukkig 'maar 2 uur' want de vis is al dood als je begint.
Ik gaf op het justitiepaleis mijn papieren af om de Burkinabese nationaliteit aan te vragen. Ze bekeken kort mijn papieren en borgen ze daarna ergens netjes op. De papieren waren oké, maar in werk leken ze niet echt veel zin te hebben. Toen ik vroeg wanneer ik ervoor moest terugkomen, kreeg ik een erg vage reactie: “Tja… dat is altijd zo’n moeilijke vraag. Eind deze week?” vroeg hij, alsof ik het beter zou weten. Persoonlijk vond ik vrijdag geen slecht idee. “Oké” zei hij “kom vrijdagavond maar eens langs”.
Een week later was ik Burkinabé, al leken de 'papier-werkers' het er niet helemaal over eens te zijn. “Maar ze is blank!” zei de één, terwijl de ander zei: “Maar ze is Yameogo”. Blijkbaar een zeldzame gebeurtenis in Banfora.
gast-vrij
Je merkt duidelijk dat je niet meer in Europa zit, als je rond vijf uur ’s avonds plots hoort dat je schoonmoeder onderweg is om je te komen bezoeken, samen met een vriendin en haar kinderen. In totaal 6 man, die rond 22 uur beslissen dat ze allemaal blijven slapen. Misschien maar goed dat ik het niet op voorhand wist, dit spaarde me heel wat uren voorbereiding uit. Ik had niks klaargelegd, schoongemaakt of gekookt, maar dit leek niemand te storen. We hebben geen zetels en zeker geen extra bedden, maar plastieken matjes vond iedereen prima! Er werd geïmproviseerd, en even later had iedereen een plekje gevonden in de woonkamer.
Moeilijker om aan te wennen zijn de onaangekondigde bezoekjes van vrienden of zussen die plots komen logeren zonder dat ze beslissen of dat voor twee dagen of twee weken is. Vragen hoe lang iemand denkt te blijven gaat regelrecht in tegen alle gastvrijheidregels en is dus grof en ongehoord. Ik besef dikwijls dat ik van gastvrijheid nog erg weinig ken en moet tot mijn schaamte toegeven dat ik op bepaalde momenten liever wat meer ‘gast-vrij’ zou zijn…
Ik mag dan de Burkinabese nationaliteit hebben gekregen, echt Burkinabe ben je pas als je gastvrijheid geen grenzen meer kent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten