Maandje Dioula-bad

Lieve allemaal,

Jullie weten waarschijnlijk dat ik afgelopen maand gepland had een ‘Dioulabad’ te nemen in een dorpje in de buurt van Banfora. Waarschijnlijk voor velen verrassend, maar ik heb uiteindelijk meer tijd in Banfora doorgebracht dan in het dorp. De plannen zijn veranderd (dat is hier dan ook vaker de regel dan de uitzondering), en ik ben jullie misschien een kleine uitleg verschuldigd.

Het doel veranderde niet en bleef nog steeds: 1 maand intensief Dioula leren.
Maar waarom Banfora en niet dorpje Péni, vertel ik jullie aan de hand van…
…jawel een dagboekfragmentje :

burenvergadering  (15/11/2012)

Aangekomen in Banfora logeerde ik een nachtje bij Awa, voordat we samen naar het dorpje zouden reizen waar haar familie woont. Ik sprak alvast af met Awa dat we ‘vanaf NU’ enkel Dioula met elkaar zouden spreken.
Awa woont – zoals veel mensen hier – in een hechte gemeenschap van buren en hun thuis bestaat uit 8 blauwe deurtjes rond een gezamelijk binnenplaatsje. Ik kende de buren al wat van een vorig bezoekje en ik was blij iedereen terug te zien.

‘s Avonds vertelde Awa hen over m’n plan naar het dorp te gaan om Dioula te leren. De buren waren verontwaardigd en verzamelden zich rondom ons. “Wat gaat dat kind in het dorp aanvangen?” “Met wie gaat ze praten in het dorp! Die mensen werken ganse dagen op het veld en de kinderen gaan naar school!” “Ze zal veel sneller Dioula leren als ze bij ons blijft, hier is ten minste altijd volk om mee te praten” “De blanke vrouw blijft hier!” “We zullen allemaal Dioula met haar praten, NIEMAND spreekt nog Frans hier, oké?”
De leukste reactie was van een wat oudere heerlijk lieve en grappige vrouw: “Ik versta zelfs geen woord Frans...! In plaats van alle dagen met Awa op te trekken, moet ze maar met mij meegaan. Ze zal snel Dioula begrijpen als we samen op de markt groenten verkopen.” (zie foto's)

De buren beslisten dus samen dat ik zou blijven en spraken af dat iedereen me zou helpen met m’n Dioula!

“I sonna?” vroegen ze uiteindelijk in het Dioula… (“Neem je ons voorstel aan?”)

Ik bracht uiteindelijk slechts 4 dagen door in het dorp, om Awa’s familie een bezoekje te brengen, maar verbleef verder een maand lang in Banfora. Erg verrassend, en tegelijk zalig eigenlijk… Ik leerde Banfora en de mensen heel wat beter kennen en kreeg de kans een maand lang Dioula te spreken met mensen van alle leeftijden. Blijkbaar wordt hier door 95% voortdurend Dioula gepraat (en zeker op de markt), dus kreeg ik de kans heel wat te oefenen!

Later volgen zeker nog meer verhalen!
Groetjes,
irene