Dagboek Koudougou (april-paasweek)

Hoj allemaal!
Bedankt voor jullie reacties. Fijn te horen dat hier toch nog gelezen wordt!
Dat moedigt me weer aan te blijven schrijven.
Vandaag post ik enkele dagboekfragmentjes over m'n laatste week in Burkina voordat ik naar België kwam, de paasweek eind april. Die week bracht ik door in Koudougou, waar Théodore studeert, voordat ik naar Ouagadougou reisde voor mijn vlucht naar België.

Volgende keer zullen m'n tekstjes dus eindelijk over wat recentere Afrika-belevenissen gaan (te beginnen in augustus).

liefs,

irene

le vieux 

‘Le vieux’, zo spreken we hier onze lieve oude moslimbuurman aan. In België zou het ontzettend shockerend zijn iemand ‘ouwe’ te noemen, maar hier is het blijkbaar respectvol.





paashaan 

Zaterdag gaf le vieux me een haan kado. Een haan als paaskado voor de blanke vrouw! Lief!

sweetheart 

Pasen. Théodore slachtte de haan en toonde me één voor één al het lekkers wat er vanbinnen inzat. Niets leuker voor Théodore dan te doen alsof de dode geplukte kip nog leeft en mij ermee bang te maken... Om het goed te maken, maakte lieve Théo speciaal voor mij het hart van de haan klaar. Sweet-heart!



eitjes-feest 

Ik maakte zelf een salade met tomaatjes, komkommer en een eitje, met een mayonaise vinaigrette mengseltje. Hmmm, ik had er echt zin in, en vooral omwille van het eitje! Théodore had gezegd dat hij niet mee zou eten omdat er tomaat in zat en dat de salade dus helemaal voor mij was. Zag ik Théo er toch wel niet alle stukjes ei uithalen!!
We hadden geen andere eitjes meer, en moesten spaarzaam zijn met onze laatste centjes. De winkelier deed voor mij een stokbrood in een zak en vroeg of ik nog wat wilde. Ik wilde eigenlijk best wel graag een eitje, en vroeg de winkelier of hij me voor één keer geen ei kado wilde doen. Hij lachte hartelijk en zei: “Goed idee voor de volgende keer!” Ik legde uit dat het vandaag Pasen was, en bij ons is dat toch ’n beetje een eitjes-feest (niet?). Even later kwam ik thuis met een (gratis) eitje!! Ideaal moment om Théodore – die alweer verlangend naar het eitje keek- uit te dagen: “Niet erg hoor, dat je alle stukjes ei gepikt hebt, ik kreeg zó een nieuw ei van een andere man.”

50f

We hadden voor het laatst goed gegeten, en hadden nu nog precies 50f over (0,07 euro). Aangezien het water hier heet uit de kraan komt, vonden we het toch een goede investering onze laatste 50f aan een klomp ijs te geven. Het frisse water had me nooit eerder zó’n deugd gedaan.

Toen ik achteraf m’n kleren wilde wassen, merkte ik dat de zeep op was. Ook de afwas van de vorige dag konden we niet meer doen. Vreemd ongekend gevoel, die vreugde toen ik plots enkele kleine restjes zeep op de grond vond.

2 liter water en 27 kg liefde 

Na onze laatste warme maaltijd hadden we God gedankt, vragend om ook na deze maaltijd te voorzien in het nodige. Ondanks dat gebed legde ik me neer bij het idee voorlopig een tijdje niets te eten.
Tot mijn verbazing liep Théodore de volgende dag tegen 13 uur haastig naar binnen. Hij herinnerde zich plots nog ergens een pak macaroni te hebben liggen. We hadden nog één ajuin over en de buurvrouw gaf twee tomaatjes. Théodore zei dat ik terug moest gaan zitten en absoluut niets moest doen. Hij zou voor ons koken!
Op wonderbaarlijke wijze slaagde Théodore erin een heerlijke saus klaar te maken met veel water, veel liefde, en verder slechts twee ingrediënten! Ik wist dat zelfs het zout op was, en begrijp tot op vandaag niet hoe het kon dat de maaltijd zo lekker smaakte. Was het omdat een liefdevolle bereiding zo’n heerlijke smaak toevoegt,… of omdat honger de beste saus is?

gastvrijheid

Het bijzonderst was niet dat de saus zo lekker was, maar dat Théo zelfs twee bezoekers uitnodigde om met ons mee te eten! Ongelooflijk, ik begrijp nu pas echt wat gastvrijheid is. Dat heeft niets te maken met een luxueus huis om gasten in alle comfort te kunnen ontvangen. Maar eenvoudigweg met een liefdevolle bereiding en een vrijgevig hart.