lieve allemaal,
bijna durf ik niets meer posten omdat het al zo zo lang geleden is...
helaas heb ik een probleem met de foto's en kan ik er niet direct posten hier.
Wel kan ik jullie laten weten dat het goed met me gaat (na een maand dat het toch wel heelheel moeilijk is geweest hier). Jemimah is hier bij mij en dat is meer dan heerlijk en zalig samen. Het is echt een bemoediging hier haar bij me te hebben om eindelijk eens alles met iemand te kunnen delen, want veel te vaak heb ik hier op m'n eentje liggen lachen of huilen. Jemimah had ook ontzettend veel heerlijke verrassingen mee van jullie allemaal en ik kan jullie niet genoeg bedanken in dit korte tekstje. Jemimah zelf heeft kunnen zien hoe ik alle pakjes, verrassingen, foto's, boeken, briefjes en FILMPJES bekeek en ze kan ervan getuigen dat ik heel ontroerd en immens blij was en ben.
Wat we hier zoal samen aan het doen zijn? Behalve pannenkoeken bakken, versgemolkenkoeienmelk-boeren bezoeken, zwemmen en door de brousse wandelen met telkens enkele van de broers, vertrekken we vandaag ook voor een weekendje naar Banfora waar we misschien wel met nijlpaarden van watervallen zullen springen...
Door Jemimahs aanwezigheid hier (en dus afwezigheid in België) durf ik niet beloven dat er deze maand een nieuwsbrief zal zijn. Ik hoop het achteraf goed te maken met een extra (niet perse lange maar) interessante editie voor jullie.
hierbij een knuffel voor jullie allemaal,
liefs van mezelf,
vrijdag 11 november 2011
zondag 9 oktober 2011
Michaël
Het is alweer een hele tijd geleden dat m'n neef Michaël hier op bezoek was, maar beter laat dan nooit toch nog een foto.
maandag 22 augustus 2011
briefje van Michaël en Irene
Hoj allemaal
Hier snel een berichtje uit Bobo! Momenteel ben ik hier met mijn neef Michaël, echt fijn. Ik zie voor het eerst eigenlijk Bobo door toeristische ogen =) en ontdek vanalles waar ik niets van afwist: het verhaal achter de oude prachtige moskee die door moslims, christenen en animisten samen is gebouwd, de heilige vissen, de dagelijkse dierenoffers, de lekkere kip en couscous die hier te vinden is, enz…
Ikzelf geniet er enorm van, maar m’n 13 broers zijn minder enthousiast. Ze klagen dat ik amper nog thuis ben en gunnen mij absoluut geen congé. Om het (gedeeltelijk) goed te maken, gaan Michaël en ik straks pannenkoeken voor hen bakken. Daar zullen ze wel voor te vinden zijn!
Later horen jullie meer, hopelijk met wat fotootjes erbij!
Groetje
Hier snel een berichtje uit Bobo! Momenteel ben ik hier met mijn neef Michaël, echt fijn. Ik zie voor het eerst eigenlijk Bobo door toeristische ogen =) en ontdek vanalles waar ik niets van afwist: het verhaal achter de oude prachtige moskee die door moslims, christenen en animisten samen is gebouwd, de heilige vissen, de dagelijkse dierenoffers, de lekkere kip en couscous die hier te vinden is, enz…
Ikzelf geniet er enorm van, maar m’n 13 broers zijn minder enthousiast. Ze klagen dat ik amper nog thuis ben en gunnen mij absoluut geen congé. Om het (gedeeltelijk) goed te maken, gaan Michaël en ik straks pannenkoeken voor hen bakken. Daar zullen ze wel voor te vinden zijn!
Later horen jullie meer, hopelijk met wat fotootjes erbij!
Groetje
donderdag 18 augustus 2011
Dagboek Bobo (mei - juni 2011)
roze vuilnis buurt
M’n ‘overburen’ hebben een enorm huis, volledig roze geschilderd met lichtblauwe poort, trap en hek. Hilarisch. Vandaag krijgt het hele huis een nieuw laagje… want stel je voor dat het roze zou verbleken door de blakende Afrikaanse zon. Verder zie ik een vuilnisbelt als ik voor de poort van ons huis zit. Als de wind slecht zit en er een lading rotte mango’s worden gestort, is de stank echt niet te verdragen. Hier alvast een fotootje van het afval, en knal in het midden van de foto is ons huis.
diertjes
Zelf op de grootste wegen in de stad moet je steeds ezeltjes en geiten ontwijken. En tijdens het regenseizoen baden de varkens in de plassen op de Bobolese wegen. Heerlijk.
kogels
‘s Avonds werd er geschoten in Bobo. Huizen warden in brand gestoken, winkels beroofd en overal werd in de lucht geschoten. Mensen raakten gewond door ‘verdwaalde’ kogels en er werd een avondklok ingesteld vanaf 18 uur. Verschillende dagen ging het zo door. Ze kwamen ook in onze wijk en in de verte zag ik bolletjes vuur in de lucht. Ondertussen is alles weer rustig.
bevalling in de brousse
Het Peulvolk (etnie van de meeste van mn broers) is een volk apart. Zeer boeiend maar ingewikkeld, zeer veel regels, veel taboe, veel schaamte… Een vrouw mag bijvoorbeeld niet naar een man kijken die aan het eten is, of een man mag geen grapjes maken met de vrouw van zijn jongere broer, wel de vrouw van zijn oudere broers… enzovoort. Het is een nomadisch volk, en veel van de Peuljongens eten dagenlang enkel melk terwijl ze hun grazende runderen volgen. Ze slapen onderweg op de grond tussen de koeien en zelfs zwangere vrouwen bevallen in de brousse.
diefje
Iedereen zal het wel met me eens zijn dat het moeilijk is om met bandietenjongeren te werken zonder ooit bestolen te worden… Onlangs is één van de nieuwste broers er vandoor gegaan met m’n gsm en wat geld. We hebben hem niet meer terug gezien. Het was een goede les voor me en ik ben ‘blij’ dat het gebeurd is. Het was gedeeltelijk mijn eigen fout en ik heb er veel van geleerd. De andere broers waren echter wel heel boos, en één ervan voelde zich zelfs verschrikkelijk schuldig, want ik was naar Bobo gekomen voor de kinderen van Maison Refuge en dus het is ook hun fout dat ik nu bestolen ben =)
omelet
Ik voel me erg slap de laatste tijd: gebrek aan gevarieerd voedsel. We hebben al een maand geen vlees meer gezien en meestal eten we rijst of to met een beetje olie of saus. Vanaf nu ga ik af en toe omelet-tomaat moeten klaarmaken, want zo hou ik het niet lang vol. Eén van mijn verantwoordelijken hier zegt dat ik ook af en toe is zelf een goeie maaltijd moet klaarmaken of op restaurant moet gaan om in goede gezondheid wil blijven. Ze vindt dat ik mezelf verwaarloos… Vervelend wel, ik kan echt niet altijd voor 13 jongens koken of iedereen mee op restaurant nemen, maar als ik alleen mezelf verwen voel ik me verschrikkelijk ongemakkelijk. Zij hebben toch ook gezonder voedsel nodig?
eéndagsvlieg
Natuurlijk mag ik ook niet ondankbaar zijn, want af en toe krijg ik echt wel m'n nodige proteïnen binnen... Sinds het wat vaker regent zijn er namelijk heel wat eéndagsvliegen te vangen, en de smaak is best vergelijkbaar met die van omelet. Ik kom dus niks te kort.
broertje
Leeftijd is hier erg belangrijk. Een oudere broer mag zowat alles aan een jongere broer vragen en mag hem ook berispen en straffen. De jongste in de groep moet altijd alle karweitjes doen, en een kind staat altijd recht om een ouder persoon te laten zitten (zelfs als de ander maar enkele jaren ouder is). In het Dioula is er geen woord voor ‘broer’, enkel voor broertje en grote broer. Vanaf de eerste dag bleek dat mijn oudste broer op dezelfde dag als ik geboren is. Telkens opnieuw dezelfde discussie of hij me kleine zus mocht noemen. Ik weet dat ik geboren ben rond 16 uur, toch mama? Maar hij beweerde dat hij om 6 uur ‘s ochtends is geboren, hoewel hij het absoluut niet weet. Zelfs over de datum is hij denk ik niet 100 procent zeker en bewijzen kan hij het niet want hij heeft geen geboorteacte. Dus voorlopig ben ik de grote zus. Het zorgt allesinds dagelijks voor de grappigste discussies…
Peulvrouw
Ik word hier ‘pulo debbo’ genoemd : peulvrouw in het peul/fulfulde. Waarschijnlijk weet iedereen dat ik bij de peuljongens woon… Anderen beweren dan weer dat ik er echt op een vrouw van het Peulvolk lijk maar dat slaagt nergens op, tenzij ze enkel naar m'n armbanden kijken...
dinsdag 2 augustus 2011
Dagboek Ouagadougou (12 - 24 mei)
Hier nog enkele stukjes uit m'n dagboek. Het zijn de laatste verhalen over mijn tijd in Ouagadougou (12 - 24 mei), vanaf de volgende keer horen jullie meer over het dagelijkse leven in Bobo.
delen
Voetbal best interessant hier. Niet alleen omdat de persoonlijkheden van de spelers
sterker naar voor komen, en ik graag observeer wie diegene zijn die zich snel kwaadmaken, of juist snel vergeving vragen, of telkens anderen aanmoedigen, of steeds de leiding nemen,… maar vandaag moest ik vooral lachen toen ik plots zag dat velen maar één schoen droegen!
Blijkbaar hebben sommiges geen schoenen en delen ze onder mekaar: 2 paar schoenen voor 4 personen. Ik sta er steeds van versteld hoe hier in alle mogelijke situaties automatisch aan delen wordt gedacht.
schattigst
Het schattigste kindje ooit is Rachid. In de kerk kwam hij voortdurend naar me kijken met een enorme grijns op z’n gezicht en glunderende ogen. Achteraf kwam hij naar me toe en – geloof het of niet – begon hij met de meest adorabele glimlach ooit in het (gebroken) Nederlands te zingen!! “Jezus houdt van alle kleine kinderen”… Een jaar geleden had ik enkele kinderen dat liedje geleerd, en ik weet niet of hij (4 jaar) erbij was, of dat ze het aan mekaar hebben geleerd, maar hoe dan ook, ik was stomverbaasd!
pit
Terwijl we laat op de avond onderweg waren naar huis, gaf Pagnagdé me een vrucht om m’n honger te stillen. Ik gooide de pel weg en wilde de vrucht in m’n mond steken, toen Pagnagdé begon te bulderen van het lachen. Blijkbaar had hij me een dadel gegeven, waarvan ik zojuist de pit had bewaard en de rest op de grond had gesmeten!
wendpanga.com
Pagnagdé’s jongere broer Panga heeft op zijn houten winkelhuisje ‘wendpanga.com’ geschilderd. Ik had erg onder de indruk kunnen zijn, als men mij niet vertelde dat Panga absoluut geen site heeft! Hij vond het gewoon stoer, en wat het helemaal prachtig maakte, is dat mijn bloedeigen neef Michaël hem vorig jaar (2010) op het idee had gebracht!
En dat brengt mij tegelijk bij het fantastische nieuws dat ik over enkele weken Michaël hier in Bobo zal ontvangen!! Bijzonder om te zien hoe Afrika ons telkens samenbrengt, eerst in Marokko, dan in Ouagadougou, dan in Brussel, en nu in Bobo. Ik zie er enorm naar uit! Jihaaaaaaaaaaa...
delen
Voetbal best interessant hier. Niet alleen omdat de persoonlijkheden van de spelers
sterker naar voor komen, en ik graag observeer wie diegene zijn die zich snel kwaadmaken, of juist snel vergeving vragen, of telkens anderen aanmoedigen, of steeds de leiding nemen,… maar vandaag moest ik vooral lachen toen ik plots zag dat velen maar één schoen droegen!
Blijkbaar hebben sommiges geen schoenen en delen ze onder mekaar: 2 paar schoenen voor 4 personen. Ik sta er steeds van versteld hoe hier in alle mogelijke situaties automatisch aan delen wordt gedacht.
schattigst
Het schattigste kindje ooit is Rachid. In de kerk kwam hij voortdurend naar me kijken met een enorme grijns op z’n gezicht en glunderende ogen. Achteraf kwam hij naar me toe en – geloof het of niet – begon hij met de meest adorabele glimlach ooit in het (gebroken) Nederlands te zingen!! “Jezus houdt van alle kleine kinderen”… Een jaar geleden had ik enkele kinderen dat liedje geleerd, en ik weet niet of hij (4 jaar) erbij was, of dat ze het aan mekaar hebben geleerd, maar hoe dan ook, ik was stomverbaasd!
pit
Terwijl we laat op de avond onderweg waren naar huis, gaf Pagnagdé me een vrucht om m’n honger te stillen. Ik gooide de pel weg en wilde de vrucht in m’n mond steken, toen Pagnagdé begon te bulderen van het lachen. Blijkbaar had hij me een dadel gegeven, waarvan ik zojuist de pit had bewaard en de rest op de grond had gesmeten!
wendpanga.com
Pagnagdé’s jongere broer Panga heeft op zijn houten winkelhuisje ‘wendpanga.com’ geschilderd. Ik had erg onder de indruk kunnen zijn, als men mij niet vertelde dat Panga absoluut geen site heeft! Hij vond het gewoon stoer, en wat het helemaal prachtig maakte, is dat mijn bloedeigen neef Michaël hem vorig jaar (2010) op het idee had gebracht!
En dat brengt mij tegelijk bij het fantastische nieuws dat ik over enkele weken Michaël hier in Bobo zal ontvangen!! Bijzonder om te zien hoe Afrika ons telkens samenbrengt, eerst in Marokko, dan in Ouagadougou, dan in Brussel, en nu in Bobo. Ik zie er enorm naar uit! Jihaaaaaaaaaaa...
woensdag 6 juli 2011
Dagboek Ouagadougou (11 - 24 mei)
Hier enkele fragmentjes uit m'n dagboek. Het gaat om m'n eerste maand in Burkina, toen ik m'n vrienden in Ouaga bezocht. Later volgt er meer...
Neefje
Aangekomen in Ouagadougou bij de familie van Pagnagdé. Neefje Kevin – de jongste van Pagnagdé’s zus Marie – is een geweldig grappig actief mannetje. Laat heel onhandig alles vallen, danst, zingt in de douche. Hij vindt dat meisjes geen broeken mogen dragen. Als ik hem vraag waarom…: “als meisjes broeken beginnen dragen, gaan mannen binnenkort ook rokken beginnen dragen !”
Hij liet me gisteren weten dat hij wilt dat ik blijf tot…
mijn ouders oud zijn!
Muggen
Tot mijn grote verbazing slapen veel mensen (diegene die over elektriciteit beschikken) met het licht aan!!! Dat zou volgens hen de muggen verjagen? Heel mijn leven heb ik muggen juist verjaagt door het licht in de gang aan te laten en mijn deur op een kier zodat ze naar buiten kunnen. Dat kan in Afrika toch niet plots anders zijn? Jullie mening? Komen muggen op licht af of juist niet?
Kip
Zalig hier, de kippen die ik juist uit mijn kamer heb gejaagd, of de hen en haar kuiken die de wc uitwandelen, en het kuikentje dat ik gisteren vast had, of de jonge kip die in slaap viel op de voet van m’n buurjongen!
Buurvrouw
De buurvrouw van zus Ezekielle is te gek. Ze kan echt geen Frans spreken, maar ze probeert het heel de tijd. Zelf lacht ze het hardst. Ze is te gek. Het allergekst was haar voorstel (waarvoor ze wel een vertaler aanstelde) te trouwen met haar man (!) en dus zo haar co-epouse te worden, de tweede vrouw van haar man dus! Ze zei dat ze hield van me en me mooi vindt, en dat ze graag een halfbloedje wilt dus ik moet maar met haar man trouwen.
Boeiende nacht
Ik logeerde een dagje bij Ezekielle, Pagnagdé’s zus waar ik vorig jaar een maand logeerde. Haar zonen Daniel en Judicael zijn heerlijk zoals altijd. Judi is nog altijd dik en schattig en stiekem. Hij loopt nog steeds liefst rond in zijn blootje, zwiert zijn benen ‘s nachts nog steeds over zijn buren en… plast! Opnieuw, ik sliep niet eens naast hem, Daniel lag tussen ons, maar hij lag in z’n blootje op z’n rug en plaste tot bij mij!!
Andere dingen die me ‘s nachts bezighielden: de geit die rondliep en aan de mat knabbelde, de mieren die me beten, het natte laken, het interessante tafereel van Judi en Daniel die ‘s nachts in alle mogelijke posities liggen, en de kip die naast me lag te slapen en die ik ongestoord mocht strelen...
Zorgen voor vreemdelingen
Er wordt hier (soms storend) goed voor me gezorgd. Edwige is heel de tijd ongerust of ik alles wel zal kunnen verdragen… Iedereen voelt zich gezamelijk verantwoordelijk voor mijn gezondheid. Op een feest waren er zelfs drie mannen (die ik absoluut niet kende) Edwige aan het ‘bedreigen’:
“Als dat blank meisje straks buikpijn heeft, omdat jij haar hebt toegestaan alles te eten, weet dan dat we je in mekaar zullen slaan!” Ja… het ‘zorgen voor vreemdelingen’ gaat wel erg ver hier.
Snot
Vreemd, maar die groene glibberige saus die ik eerst zo walgelijk vond, ben ik echt heerlijk gaan vinden… vooral met de even glibberige smakeloze 'to', hmmm.
Samson
‘s Avonds was hilarisch. Niet iedereen zal de link met Samson begrijpen, maar Kevin wilde niet in bad. Hij vindt het verschrikkelijk zich te wassen, en nog erger is het gewassen te worden door zijn grote broer Jonathan (15)! Dat moest echter gebeuren, en wel in het midden van de koer, met een grote kom water en veel zeep. Jonathan echter vindt het zalig om hem te wassen. Het was best zielig maar vooral ontzettend grappig. Jonathan genietend grijnzend, Kevin klagend huilend. Op een moment liep Kevin weg (shampoo in z’n ogen en zijn haren kleddernat) “Mamaaaaaa! Jonathan wilt mij TWEE keer wassen!” Ik dacht dat het een grap of misverstand of plagerij was, maar Jonathan begon hem inderdaad doodserieus opnieuw te wassen ‘want morgen is het zondag’. Als het dan toch moest – zei Kevin – dan zou hij zich morgen niet wassen. Vandaag dubbel, morgen niet!
De volgende dag toen hij zich toch weer moest wassen kwam hij mij vragen of ik hem niet kon wassen… haha schavuit.
Neefje
Aangekomen in Ouagadougou bij de familie van Pagnagdé. Neefje Kevin – de jongste van Pagnagdé’s zus Marie – is een geweldig grappig actief mannetje. Laat heel onhandig alles vallen, danst, zingt in de douche. Hij vindt dat meisjes geen broeken mogen dragen. Als ik hem vraag waarom…: “als meisjes broeken beginnen dragen, gaan mannen binnenkort ook rokken beginnen dragen !”
Hij liet me gisteren weten dat hij wilt dat ik blijf tot…
mijn ouders oud zijn!
Muggen
Tot mijn grote verbazing slapen veel mensen (diegene die over elektriciteit beschikken) met het licht aan!!! Dat zou volgens hen de muggen verjagen? Heel mijn leven heb ik muggen juist verjaagt door het licht in de gang aan te laten en mijn deur op een kier zodat ze naar buiten kunnen. Dat kan in Afrika toch niet plots anders zijn? Jullie mening? Komen muggen op licht af of juist niet?
Kip
Zalig hier, de kippen die ik juist uit mijn kamer heb gejaagd, of de hen en haar kuiken die de wc uitwandelen, en het kuikentje dat ik gisteren vast had, of de jonge kip die in slaap viel op de voet van m’n buurjongen!
Buurvrouw
De buurvrouw van zus Ezekielle is te gek. Ze kan echt geen Frans spreken, maar ze probeert het heel de tijd. Zelf lacht ze het hardst. Ze is te gek. Het allergekst was haar voorstel (waarvoor ze wel een vertaler aanstelde) te trouwen met haar man (!) en dus zo haar co-epouse te worden, de tweede vrouw van haar man dus! Ze zei dat ze hield van me en me mooi vindt, en dat ze graag een halfbloedje wilt dus ik moet maar met haar man trouwen.
Boeiende nacht
Ik logeerde een dagje bij Ezekielle, Pagnagdé’s zus waar ik vorig jaar een maand logeerde. Haar zonen Daniel en Judicael zijn heerlijk zoals altijd. Judi is nog altijd dik en schattig en stiekem. Hij loopt nog steeds liefst rond in zijn blootje, zwiert zijn benen ‘s nachts nog steeds over zijn buren en… plast! Opnieuw, ik sliep niet eens naast hem, Daniel lag tussen ons, maar hij lag in z’n blootje op z’n rug en plaste tot bij mij!!
Andere dingen die me ‘s nachts bezighielden: de geit die rondliep en aan de mat knabbelde, de mieren die me beten, het natte laken, het interessante tafereel van Judi en Daniel die ‘s nachts in alle mogelijke posities liggen, en de kip die naast me lag te slapen en die ik ongestoord mocht strelen...
Zorgen voor vreemdelingen
Er wordt hier (soms storend) goed voor me gezorgd. Edwige is heel de tijd ongerust of ik alles wel zal kunnen verdragen… Iedereen voelt zich gezamelijk verantwoordelijk voor mijn gezondheid. Op een feest waren er zelfs drie mannen (die ik absoluut niet kende) Edwige aan het ‘bedreigen’:
“Als dat blank meisje straks buikpijn heeft, omdat jij haar hebt toegestaan alles te eten, weet dan dat we je in mekaar zullen slaan!” Ja… het ‘zorgen voor vreemdelingen’ gaat wel erg ver hier.
Snot
Vreemd, maar die groene glibberige saus die ik eerst zo walgelijk vond, ben ik echt heerlijk gaan vinden… vooral met de even glibberige smakeloze 'to', hmmm.
Samson
‘s Avonds was hilarisch. Niet iedereen zal de link met Samson begrijpen, maar Kevin wilde niet in bad. Hij vindt het verschrikkelijk zich te wassen, en nog erger is het gewassen te worden door zijn grote broer Jonathan (15)! Dat moest echter gebeuren, en wel in het midden van de koer, met een grote kom water en veel zeep. Jonathan echter vindt het zalig om hem te wassen. Het was best zielig maar vooral ontzettend grappig. Jonathan genietend grijnzend, Kevin klagend huilend. Op een moment liep Kevin weg (shampoo in z’n ogen en zijn haren kleddernat) “Mamaaaaaa! Jonathan wilt mij TWEE keer wassen!” Ik dacht dat het een grap of misverstand of plagerij was, maar Jonathan begon hem inderdaad doodserieus opnieuw te wassen ‘want morgen is het zondag’. Als het dan toch moest – zei Kevin – dan zou hij zich morgen niet wassen. Vandaag dubbel, morgen niet!
De volgende dag toen hij zich toch weer moest wassen kwam hij mij vragen of ik hem niet kon wassen… haha schavuit.
vrijdag 24 juni 2011
Tuisje
Hoj allen,
Voor zij die zich afvragen hoe mn huisje eruit ziet, hier een fotootje.
Er is een deur in het midden van de foto achter de paal, en daarachter bevindt zich een woonkamertje, een keuken, een douche en twee kamers. In één van de twee kamers staat mijn bed, mét muskietennet en ventilator en verder absoluut niks. Voorlopig zitten al mijn spulletjes dus nog steeds in m'n valiezen. Misschien laat ik binnenkort een tafel of een kastje maken door Jaques, een broer van 18 die nu timmerman geworden is. Zelf als straatjongen/garibou probeerde hij al hier en daar eerlijk zn geld te verdienen door kleine spulletjes te verkopen, en ook nu is hij van alle broers de meest gedrevene om aan het werk te gaan. Hij is altijd bezig en doet z'n job erg goed! Misschien zien jullie op de foto zelfs het zaagsel op z'n wangen =)
Voor zij die zich afvragen hoe mn huisje eruit ziet, hier een fotootje.
Er is een deur in het midden van de foto achter de paal, en daarachter bevindt zich een woonkamertje, een keuken, een douche en twee kamers. In één van de twee kamers staat mijn bed, mét muskietennet en ventilator en verder absoluut niks. Voorlopig zitten al mijn spulletjes dus nog steeds in m'n valiezen. Misschien laat ik binnenkort een tafel of een kastje maken door Jaques, een broer van 18 die nu timmerman geworden is. Zelf als straatjongen/garibou probeerde hij al hier en daar eerlijk zn geld te verdienen door kleine spulletjes te verkopen, en ook nu is hij van alle broers de meest gedrevene om aan het werk te gaan. Hij is altijd bezig en doet z'n job erg goed! Misschien zien jullie op de foto zelfs het zaagsel op z'n wangen =)
zondag 19 juni 2011
Foto's Bobo
Hoj allemaal,
snel een kort berichtje om te zeggen dat mijn nieuwsbrief onderweg is en waarschijnlijk ergens komende week bij jullie zal aankomen. Hier alvast een aantal fotootjes van de garibou-jongens in opvangcentrum Casa Esperanca.
snel een kort berichtje om te zeggen dat mijn nieuwsbrief onderweg is en waarschijnlijk ergens komende week bij jullie zal aankomen. Hier alvast een aantal fotootjes van de garibou-jongens in opvangcentrum Casa Esperanca.
zaterdag 18 juni 2011
Foto's Ouagadougou
Hier enkele fotootjes van mijn twee eerste weken in Ouagadougou. Ondertussen ben ik al lang in Bobo, maar daarvan volgen later wel wat foto's. Ik probeer ook volgende week mijn nieuwsbrief af te werken!
groetje!
groetje!
dinsdag 31 mei 2011
10 bandieten...
lieve allemaal
Ik ben ondertussen op m’n bestemming aangekomen (Bobo Dioulasso) en ik woon bij een mama en papa met hun zoontje Filip en tien ex-bandieten als broers. Ze zijn heerlijk humoristisch en zorgen allemaal goed voor me (en laten graag voor zich zorgen!). De jongste is 9 à 10 jaar en valt 's avonds in slaap op m'n schoot. De oudste is geboren op dezelfde dag als ik en is zeer gedreven in het Nederlands leren. Ik hoorde al verschillende verscheurende verhalen, maar tegelijk wonderlijk bemoedigend. Ze hebben allemaal veel te veel meegemaakt voor hun jonge leeftijd, maar zijn ontzettend dankbaar met de minste aandacht.
Meestal is het leven zeer plezierig, wordt er geplaagd gelachen geknuffeld en bemoedigd... Andere momenten zijn moeilijk en pijnlijk, zoals wanneer J (16!!) me smeekt niet weg te gaan (zelfs niet voor een uurtje) of wanneer hij urenlang weigert te spreken omdat hij denkt aan alles wat pijnlijk was in zijn leven.
Toch voel ik me heel erg thuis. Ik leer veel van de kinderen en merk dat ik ook voor hen een bemoediging ben. Het doet me ook deugd terug in Afrika te zijn en ik geniet mateloos van het trage leventje, het eten, de zon, de kleuren en de lachende monden overal op straat. En vooral de bandietjes natuurlijk...
Verder is er ook Aida, een Burkinabees meisje van 27 dat ook bij ons woont sinds vorige week. We komen goed overeen en trekken veel op met haar (toekomstige) schoonfamilie. Ze laten me Bobo zien en zijn stuk voor stuk gedreven (jazz!)muzikanten. Zalig...
Bedankt voor jullie mails en jullie reacties op deze blog. Dat doet me ontzettend deugd, helaas is de verbinding hier nu slecht en kan ik geen mails beantwoorden.
... voor zij die meer smakelijke verhalen willen horen, voorlopig heb ik nog weinig bizarre dingen gegeten maar het seizoen van de rupsen begint deze maand! Jullie horen gauw meer!
Ik ben ondertussen op m’n bestemming aangekomen (Bobo Dioulasso) en ik woon bij een mama en papa met hun zoontje Filip en tien ex-bandieten als broers. Ze zijn heerlijk humoristisch en zorgen allemaal goed voor me (en laten graag voor zich zorgen!). De jongste is 9 à 10 jaar en valt 's avonds in slaap op m'n schoot. De oudste is geboren op dezelfde dag als ik en is zeer gedreven in het Nederlands leren. Ik hoorde al verschillende verscheurende verhalen, maar tegelijk wonderlijk bemoedigend. Ze hebben allemaal veel te veel meegemaakt voor hun jonge leeftijd, maar zijn ontzettend dankbaar met de minste aandacht.
Meestal is het leven zeer plezierig, wordt er geplaagd gelachen geknuffeld en bemoedigd... Andere momenten zijn moeilijk en pijnlijk, zoals wanneer J (16!!) me smeekt niet weg te gaan (zelfs niet voor een uurtje) of wanneer hij urenlang weigert te spreken omdat hij denkt aan alles wat pijnlijk was in zijn leven.
Toch voel ik me heel erg thuis. Ik leer veel van de kinderen en merk dat ik ook voor hen een bemoediging ben. Het doet me ook deugd terug in Afrika te zijn en ik geniet mateloos van het trage leventje, het eten, de zon, de kleuren en de lachende monden overal op straat. En vooral de bandietjes natuurlijk...
Verder is er ook Aida, een Burkinabees meisje van 27 dat ook bij ons woont sinds vorige week. We komen goed overeen en trekken veel op met haar (toekomstige) schoonfamilie. Ze laten me Bobo zien en zijn stuk voor stuk gedreven (jazz!)muzikanten. Zalig...
Bedankt voor jullie mails en jullie reacties op deze blog. Dat doet me ontzettend deugd, helaas is de verbinding hier nu slecht en kan ik geen mails beantwoorden.
... voor zij die meer smakelijke verhalen willen horen, voorlopig heb ik nog weinig bizarre dingen gegeten maar het seizoen van de rupsen begint deze maand! Jullie horen gauw meer!
dinsdag 17 mei 2011
arivee a waga
dag lieve mensen,
Hier even een kort berichtje om jullie te laten weten dat ik (heel) goed aangekomen ben in Ouagadougou. Alles is kalm in Burkina, ik ben hier meer dan veilig.
Donderdag ochtend werd ik opgewacht door fijne vrienden en warm onthaald door een lieve familie! Elke dag eet ik rijst en saus (niet zelden pindasaus), lach ik met de kippen en kuikens die ik in en uit de wc zie wandelen, geniet ik van de rauwe stem van Daniel de zanger en vriend en speel ik met Kevin, actief grappig jongetje waarbij ik woon. Vandaag heb ik op zijn bolle bruine buik vrolijke bloemen geschilderd, hij vond het zalig.
Ik heb na enkele moeilijkheden met mijn nieuw gsmnummer, eindelijk ook de mensen in Bobo kunnen bereiken en we hebben afgesproken dat ik volgende week maandag naar Bobo reis. Ik heb enorm veel zin om terug tussen mensen te zijn wiens taal ik (een beetje) begrijp, nl. Dioula. Anderzijds zal ik Pagnagdé en zijn fijne familie weer missen. Ze zorgen hier ontzettend goed voor me, ik kom niets te kort!
Voor mijn gsmnummer hier ben ik nog wat dingen aan het uitzoeken, maar zodra het definitief is vraag ik Jemimah om mijn nummer door te sturen.
veel liefs aan jullie allen!
irene
Hier even een kort berichtje om jullie te laten weten dat ik (heel) goed aangekomen ben in Ouagadougou. Alles is kalm in Burkina, ik ben hier meer dan veilig.
Donderdag ochtend werd ik opgewacht door fijne vrienden en warm onthaald door een lieve familie! Elke dag eet ik rijst en saus (niet zelden pindasaus), lach ik met de kippen en kuikens die ik in en uit de wc zie wandelen, geniet ik van de rauwe stem van Daniel de zanger en vriend en speel ik met Kevin, actief grappig jongetje waarbij ik woon. Vandaag heb ik op zijn bolle bruine buik vrolijke bloemen geschilderd, hij vond het zalig.
Ik heb na enkele moeilijkheden met mijn nieuw gsmnummer, eindelijk ook de mensen in Bobo kunnen bereiken en we hebben afgesproken dat ik volgende week maandag naar Bobo reis. Ik heb enorm veel zin om terug tussen mensen te zijn wiens taal ik (een beetje) begrijp, nl. Dioula. Anderzijds zal ik Pagnagdé en zijn fijne familie weer missen. Ze zorgen hier ontzettend goed voor me, ik kom niets te kort!
Voor mijn gsmnummer hier ben ik nog wat dingen aan het uitzoeken, maar zodra het definitief is vraag ik Jemimah om mijn nummer door te sturen.
veel liefs aan jullie allen!
irene
dinsdag 10 mei 2011
Tis zo ver
Hoj allemaal,
morgen is het zover...
Zo'n 4500 kilometer ver om iets preciezer te zijn. Ik vertrek weer naar West-Afrika en zal daar waarschijnlijk toch een jaar of twee blijven hangen. Het zal weer even wennen zijn om op de grond te slapen, me aan een emmer te wassen en iedereen op straat uitgebreid te antwoorden dat het goed gaat met mij, met mijn mama, papa, man, kinderen, kleinkinderen, grootouders, buren,…
Ik zie ernaar uit vrienden en 'familie' in Ouagadougou terug te zien. Trouwe lezers herinneren zich misschien dat ik ooit vertelde over het gezellige neefje van Pagnagdé dat me ’s nachts nat plaste. Dit jongetje, mijn lieve vriend Judicaël, is tevens het ‘gezondste’ kindje dat ik in Afrika ben tegengekomen. Ik kijk ernaar uit weer van zijn grapjes te kunnen genieten… (als het maar niet elke nacht hetzelfde grapje is!)
Verder kijk ik uit naar het werk met de straatkinderen in Bobo. Ik ken voorlopig nog niets en niemand in Bobo en het is best spannend. Bedankt voor jullie steun en bemoedigingen allemaal, ik weet dat velen van jullie toch een beetje met me meegaan! Ik vertrek zeker niet alleen...
irene
morgen is het zover...
Zo'n 4500 kilometer ver om iets preciezer te zijn. Ik vertrek weer naar West-Afrika en zal daar waarschijnlijk toch een jaar of twee blijven hangen. Het zal weer even wennen zijn om op de grond te slapen, me aan een emmer te wassen en iedereen op straat uitgebreid te antwoorden dat het goed gaat met mij, met mijn mama, papa, man, kinderen, kleinkinderen, grootouders, buren,…
Ik zie ernaar uit vrienden en 'familie' in Ouagadougou terug te zien. Trouwe lezers herinneren zich misschien dat ik ooit vertelde over het gezellige neefje van Pagnagdé dat me ’s nachts nat plaste. Dit jongetje, mijn lieve vriend Judicaël, is tevens het ‘gezondste’ kindje dat ik in Afrika ben tegengekomen. Ik kijk ernaar uit weer van zijn grapjes te kunnen genieten… (als het maar niet elke nacht hetzelfde grapje is!)
Verder kijk ik uit naar het werk met de straatkinderen in Bobo. Ik ken voorlopig nog niets en niemand in Bobo en het is best spannend. Bedankt voor jullie steun en bemoedigingen allemaal, ik weet dat velen van jullie toch een beetje met me meegaan! Ik vertrek zeker niet alleen...
irene
maandag 4 april 2011
VERTREK 11 mei
Lieve mensen,
Graag kondig ik jullie mijn vertrek aan naar Burkina Faso op 11 mei 2011. Dit doe ik met een (klein) brok(je) in m'n keel, maar vooral met een enorm enthousiasme en verlangen om daar te gaan doen wat ik MOET doen, en tegelijkertijd enorm graag doe: kinderen aan het lachen brengen en door hen aan het lachen worden gebracht, spelletjes met hen spelen, hen voeden, kleden, verzorgen, knuffelen, hoop geven, aanmoedigen,...
Ik heb een enkel ticket gekocht en tot nu toe heb ik een visum voor 12 maand, maar dit wilt eigenlijk niets zeggen. Eén stap tegelijk is genoeg en stap 1 is nu mijn vertrek naar Bobo met alles wat daar bij komt kijken.
Bedankt voor jullie aanmoedigingen, die zal ik deze laatste maand ook nog hard nodig hebben, want voor ik in het zonnige Bobo tussen de straatkinderen huppel, moet ik toch weer door dat proces van achterlaten en afscheid nemen... dat is nooit fijn. Hopelijk zie ik velen van jullie nog op de spaghettidag (30 april!!) of elders.
irene
Graag kondig ik jullie mijn vertrek aan naar Burkina Faso op 11 mei 2011. Dit doe ik met een (klein) brok(je) in m'n keel, maar vooral met een enorm enthousiasme en verlangen om daar te gaan doen wat ik MOET doen, en tegelijkertijd enorm graag doe: kinderen aan het lachen brengen en door hen aan het lachen worden gebracht, spelletjes met hen spelen, hen voeden, kleden, verzorgen, knuffelen, hoop geven, aanmoedigen,...
Ik heb een enkel ticket gekocht en tot nu toe heb ik een visum voor 12 maand, maar dit wilt eigenlijk niets zeggen. Eén stap tegelijk is genoeg en stap 1 is nu mijn vertrek naar Bobo met alles wat daar bij komt kijken.
Bedankt voor jullie aanmoedigingen, die zal ik deze laatste maand ook nog hard nodig hebben, want voor ik in het zonnige Bobo tussen de straatkinderen huppel, moet ik toch weer door dat proces van achterlaten en afscheid nemen... dat is nooit fijn. Hopelijk zie ik velen van jullie nog op de spaghettidag (30 april!!) of elders.
irene
maandag 28 maart 2011
Spaghetti!
Vorige week op mijn verjaardag kreeg ik na 6 weken stilte het langverwachte antwoord uit Bobo, waaruit bleek dat ik in mei verwacht word en dus nu volop aan m'n voorbereidingen kan beginnen! Waarschijnlijk vertrek ik de 11de of 13de mei, en uiteraard hoop ik voor mijn vertrek nog velen van jullie te zien.
Bij deze nodig ik jullie dan ook uit voor de spaghettiavond op zaterdag 30 april ten voordele van mijn kinderwerk in Bobo-Dioulasso, Burkina Faso.
Ik probeer om zoals vorige keer te zorgen voor flyers, krantjes met (banale en minder banale) informatie, foto's, atlassen, Afrikaanse muziek en misschien zelfs wat filmpjes!
Kom heel graag allemaal =)
Bij deze nodig ik jullie dan ook uit voor de spaghettiavond op zaterdag 30 april ten voordele van mijn kinderwerk in Bobo-Dioulasso, Burkina Faso.
Ik probeer om zoals vorige keer te zorgen voor flyers, krantjes met (banale en minder banale) informatie, foto's, atlassen, Afrikaanse muziek en misschien zelfs wat filmpjes!
Kom heel graag allemaal =)
woensdag 16 maart 2011
Voorbereidingen verlopen op z'n Afrikaans...
Hoj allemaal...
Even een kort berichtje over de laatste vooruitgangen.
Ik hoop nog steeds over enkele maanden naar Bobo (Burkina Faso) te vertrekken en wacht enkel nog op een definitieve bevestiging op mijn voorstel om begin mei te komen. Beetje typisch is dat ik hier nu al zo'n 5tal weken op wacht... Ja onze Europese (NU ONMIDDELLIJK!) cultuur botst wel eens met het Afrikaanse gezapige (...alles op zn tijd...) ritme. Ik probeer mij er niet te druk om te maken, maar kan uiteraard met heel wat voorbereidingen nog niet beginnen (visa, ticket, enzovoort). Als het nog eens 5 weken duurt voor ik antwoord krijg, zal het vermoedelijk niet meer lukken begin mei en zullen de plannen wat aangepast moeten worden.
Waar ben ik dan ondertussen mee bezig?
Momenteel werk ik nog steeds in een gemarginaliseerde buurt in Brussel met maatschappelijk kwetsbare kinderen. Mijn liefde voor 'bandietjes' komt hier wel van pas, hoewel het soms ook heel erg vermoeiend kan zijn...
Verder probeer ik ook veel te lezen als voorbereiding op mijn werk in Bobo: de Koran is uit en nu lees ik een biografie van de profeet Mohammed en heb ik veel interessante gesprekken met Moslims. Verder komt ook de taal (Dioula/Bambara) aan bod en de theorie en praktijk rond het werken met straatkinderen.
Ik sluit af met een versimpeld kaartje dat toont waar ik zoal was vorig jaar (gele bolletjes) en waar ik dit jaar naartoe ga (blauwe bol). Verder een fotootje van het soort straatkinderen waar ik mee ga werken, meestal herkenbaar aan hun rode tomatenblikken waarmee ze door de straten slenteren.
Wie nog tips heeft of adviezen over wat ik zeker nog moet doen voor ik vertrek, kan dat hier of via mail laten weten!
Even een kort berichtje over de laatste vooruitgangen.
Ik hoop nog steeds over enkele maanden naar Bobo (Burkina Faso) te vertrekken en wacht enkel nog op een definitieve bevestiging op mijn voorstel om begin mei te komen. Beetje typisch is dat ik hier nu al zo'n 5tal weken op wacht... Ja onze Europese (NU ONMIDDELLIJK!) cultuur botst wel eens met het Afrikaanse gezapige (...alles op zn tijd...) ritme. Ik probeer mij er niet te druk om te maken, maar kan uiteraard met heel wat voorbereidingen nog niet beginnen (visa, ticket, enzovoort). Als het nog eens 5 weken duurt voor ik antwoord krijg, zal het vermoedelijk niet meer lukken begin mei en zullen de plannen wat aangepast moeten worden.
Waar ben ik dan ondertussen mee bezig?
Momenteel werk ik nog steeds in een gemarginaliseerde buurt in Brussel met maatschappelijk kwetsbare kinderen. Mijn liefde voor 'bandietjes' komt hier wel van pas, hoewel het soms ook heel erg vermoeiend kan zijn...
Verder probeer ik ook veel te lezen als voorbereiding op mijn werk in Bobo: de Koran is uit en nu lees ik een biografie van de profeet Mohammed en heb ik veel interessante gesprekken met Moslims. Verder komt ook de taal (Dioula/Bambara) aan bod en de theorie en praktijk rond het werken met straatkinderen.
Ik sluit af met een versimpeld kaartje dat toont waar ik zoal was vorig jaar (gele bolletjes) en waar ik dit jaar naartoe ga (blauwe bol). Verder een fotootje van het soort straatkinderen waar ik mee ga werken, meestal herkenbaar aan hun rode tomatenblikken waarmee ze door de straten slenteren.
Wie nog tips heeft of adviezen over wat ik zeker nog moet doen voor ik vertrek, kan dat hier of via mail laten weten!
maandag 14 februari 2011
Filmpje kinderwerk 2010
Ter afsluiting van mijn Afrikajaar 2009-2010, laat ik hier een filmpje achter. Hierin zien jullie enkele sfeerbeelden die tonen hoe ik in de West-Afrikaanse cultuur werd ondergedompeld en wat mijn kinderwerk inhield. Verder horen jullie vooral de kinderen zelf vertellen over hoe ik met hen omging en wat ik zoal met hen gedaan heb ...ze zijn té schattig.
maandag 13 december 2010
mijmer...
Ondertussen ben ik al 2 maanden terug in België en geniet ik enorm van familie en vrienden. Het is heerlijk velen van jullie terug te zien en te horen waar jullie mee bezig zijn en wat er allemaal gebeurd is terwijl ik weg was. Zelf ben ik -zoals jullie wel gemerkt hebben- zo goed als niets veranderd. Vanbinnen is het verlangen wel sterker geworden om 'voor het leven' naar West-Afrika te vertrekken zodat ik me voor gebroken kinderen kan inzetten zonder hen na enkele maandjes weer aan hun lot over te laten. Er zijn nog steeds geen concrete plannen maar ik hoop toch rond april-juni te vertrekken :)
Behalve het uitzoeken en analyseren van mogelijkheden in Afrika, werk ik ook sinds begin december in Brussel met maatschappelijk kwetsbare kinderen (uit Turkije, Marokko, Guinee,...). Ik geniet van de uitdaging en van de kinderen zelf... vooral van de ettertjes. Ondertussen mijmer ik veel over afgelopen jaar, telefoneer ik meermaals per week met een aantal vrienden van ginder of bekijk ik de foto's (opnieuw en opnieuw). Hieronder nog drie fotootjes zodat jullie begrijpen waar ik soms in gedachten uithang.
Rest mij nog jullie gezegende feestdagen te wensen en een fantastisch 2011!
irene
Behalve het uitzoeken en analyseren van mogelijkheden in Afrika, werk ik ook sinds begin december in Brussel met maatschappelijk kwetsbare kinderen (uit Turkije, Marokko, Guinee,...). Ik geniet van de uitdaging en van de kinderen zelf... vooral van de ettertjes. Ondertussen mijmer ik veel over afgelopen jaar, telefoneer ik meermaals per week met een aantal vrienden van ginder of bekijk ik de foto's (opnieuw en opnieuw). Hieronder nog drie fotootjes zodat jullie begrijpen waar ik soms in gedachten uithang.
Rest mij nog jullie gezegende feestdagen te wensen en een fantastisch 2011!
irene
woensdag 20 oktober 2010
terug!
Graag wil ik jullie allemaal laten weten dat ik sinds 13 oktober terug ben in België! Heerlijk is het weerzien met familie en vrienden, maar velen van jullie ben ik nog niet tegengekomen. Laat zeker wat van jullie horen via mail of telefoon, en hopelijk heb ik jullie tegen eind 2010 dan allemaal gehoord of gezien!
Op de foto's zien jullie mijn metekindje Fedor en mijn twee kleine broertjes die heel wat groter geworden zijn...
Op de foto's zien jullie mijn metekindje Fedor en mijn twee kleine broertjes die heel wat groter geworden zijn...
woensdag 29 september 2010
Bamako
lieve allemaal,
na een maand met veel internetproblemen ben ik in eindelijk in BAMAKO, Mali, waar connectie niet zo'n probleem is. Ik zal voor twee weken rondreizen in Mali, om verschillende projecten te bezoeken... en om daarna het vliegtuig naar Belgie te nemen. Als alles goed gaat zal ik nog een nieuwsbrief sturen voordat ik in Belgie aankom!
Hier alvast een fotootje dat laat zien hoe blij we allemaal waren in het land dat ik al mis...
Bamako
na een maand met veel internetproblemen ben ik in eindelijk in BAMAKO, Mali, waar connectie niet zo'n probleem is. Ik zal voor twee weken rondreizen in Mali, om verschillende projecten te bezoeken... en om daarna het vliegtuig naar Belgie te nemen. Als alles goed gaat zal ik nog een nieuwsbrief sturen voordat ik in Belgie aankom!
Hier alvast een fotootje dat laat zien hoe blij we allemaal waren in het land dat ik al mis...
Bamako
Abonneren op:
Posts (Atom)