Trouwen in Afrika - kerkdienst

bruidsmeiden

Als het maar niet te Amerikaans (=”christelijk”) wordt, dacht ik, met die rij grote bruidsmeisjes, vermoedelijk in blinkende gruwelijkheden gewaad. Maar tot mijn verrassing kwamen de 16 dansende Afrikaanse meiden al swingend binnen op een heerlijke Nigeriaanse hit, een leuk stofje op de traditionele wijze rond de heupen geplooid. Ze vormden een prachtig gangetje voor de aankomende bruid. Zalig vond ik!

bruidsdame

Ik weet niet of dat iets typisch Afrikaans is, of dat het ook in Europa gebeurt, maar nog voor ik van iets wist had m’n toekomstige schoonmoeder een ‘bruidsdame’ voor me gekozen. …dat was Théo’s nicht Liliane. Een mooie, lieve vrouw die heel de dag naast of achter me liep en zorgde dat ik nooit wat tekort kwam.

bruidskindjes

En dan waren er m'n kleine bruidsmeisjes Isabel, Joyce (halve Braziliaantjes) en Daniella (Burkinabè), de dochtertjes van onze getuigen. Drie zotte giechels, we hebben wat afgelachen. In de auto onderweg naar de kerk waren ze al begonnen met het rondzwieren van hartjes-confetti!
Théo had Ismaël als bruidsjongen. Voor hem was het de eerste keer, dus hij was supergeconcentreerd. Hij wou zéker die ringen niet verliezen onderweg!

ringen

Leuke, eenvoudige ringen waren het, gesmeden in de hoofdstad van Burkina Faso. Het goud werd opgegraven in de Burkinabese goudmijnen. Een klein ingekerfd sterretje was daar het ‘etiket’ van. Dus échtécht Burkinabese ringen, al was de goudsmid wel een Senegalees…
De ringen waren met lintjes vastgebonden op een (volgens Jemimah ongelooflijk lelijk en kitcherig) kussentje, gemaakt door de Antilliaanse schoonmoeder van tonton Jonas. Toch beter dan het lieveheerstbeestje waarin de ringen oorspronkelijk zaten!

sluier en kus

Na het gebed zou ik eindelijk van de sluier verlost worden (daar dacht ik inderdaad vooral aan tijdens het bidden). Ik was dat gordijn beu, en eerder ongeduldig, maar Théodore nam aaalle tijd. En ook toen de voorganger zei dat Théo z’n bruid mocht kussen, vroeg deze doodleuk aan de voorganger hoeveel tijd we daarvoor kregen! “Boh… als jullie willen kunnen we ook met heel de massa even naar buiten om jullie alle tijd en ruimte te geven hé...”

muziek

Hoewel er meer instrumenten waren dan enkel trommels, hebben we toch heel wat mooie Afrikaanse muziek gehad. Zo was o.a. de lofzang nogal reggae en zong ook (Théo's) mama’s koor prachtig in het Mooré. Na de kus kwam een grappig mannetje naar voor met een Afrikaans snaarinstrument. Echt leuk, hoewel ik niks begreep van alle zegeningen die hij zingend uitsprak in het Mooré. Het publiek duidelijk wel, want er werd na elke zin gejuicht en geapplaudisseerd! Deze “griot”-zegeningen zijn heel gekend in Burkina Faso. In het dagelijks gemeenschapsleven is een griot iemand die rondgaat en al zingend nieuws brengt of lofzingt tot eer van een persoon of een familie.

‘enkel voor dichte familie’

Bij het naar buiten gaan kreeg iedereen een kleurrijk frisdrankje en brochetjes. Er was één aparte uitgang voor de “dichte familie” van het koppel. Dat moet je in Afrika natuurlijk niet zeggen, want zowat iedereen rekent zichzelf tot deze groep… We hadden het aantal kusjes willen reduceren door een ‘verre algemene groet’ aan het einde van de dienst, en de kusjes enkel voor dit beperkt groepje willen bewaren, maar dat bleek onmogelijk te zijn. Ik had natuurlijk niet het recht te klagen, want ik was degene die het telkens ‘Afrikaans’ wou houden! Iedereen familie en géén “clubjes”, dát is Afrikaans.
  

buurt

Een extraatje, dat we zelf pas dagen later op foto's van vrienden zagen, was dat er zwaar gedanst was geweest in de wijk waar Théo woont. We waren er zelf niet bij (want elders fotoshoot aan't houden), maar veel bezoekers en buren waren langsgegaan bij de familie van Théodore, en hielden daar op zichzelf een feestje! Ook weer zalig typisch, feest is feest, en verder zijn er géén regels of voorwaarden. Jammer dat we't gemist hebben, ons feestje in de wijk!