Dagboek Guinee (februari)

les enfants de Kankan

Na anderhalf jaar, zag ik eindelijk de kindjes terug. Ik heb in 2010 maandenlang met hen gewerkt en wilde graag zien wat er overbleef van m’n bibliotheekprojectje en uiteraard van m’n kindjes. Ik was amper van de mototaxi gestapt, toen een 30tal kinderen al rond mij huppelden en dansten en ‘Maaaadame, maaadame!’ riepen. Eén voor één wilden ze me groeten en zelf was ik dolgelukkig hen één voor één goed te bekijken of te knuffelen. Ik was verbaasd te zien dat ze amper veranderd waren, en dat ik nog zo goed als alle namen kende.
Seck vroeg of ik nu voor altijd zou blijven en Fara Pierre zei dat hij met mij mee wou als ik weer vertrok. Moussa zat naar me te knipogen, kleine Namory glunderde en grote Mory was heel cool en nu nog groter geworden dan mij! Mariame was zo verlegen dat ze zich verstopte en arme Saa was ook heel stil… hoewel hij nog wel wist dat ik van hem hou. Kleine Aicha trok nog steeds gekke bekken en spreekt nu vlot Frans! Hmmm wat zijn ze zalig.

honger of niet…

Sinds de dood van hun vader, zorgen de twee oudste broers van de familie, Papus en Mory (vélo, 'fiets' voor wie het vergat), voor de hele (uitgebreide) familie. Ook voor de andere vrouwen van hun vader met al hun kinderen en bezoekers dus. Hun doel tijdens mijn verblijf is me gelukkig maken en zorgen dat ik me meer dan thuis voel. Eenmaal ze ontdekten dat ik niet van zoete drankjes hou, maar wel van melk, kreeg ik regelmatig een grote fles melk kado (duur hier!). Soms komt Papus thuis met frietjes, of een rijke kipmaaltijd. Wanneer we samen van een heerlijk stuk vis genieten, halen Papus of Mory er voor mij de graten uit en word ik verplicht drie keer meer vis te eten dan zij. Zelfs als ik elders heb gegeten en dan terug thuis bij de Kaba’s aankom, moet ik absoluut nog ééns eten, honger of niet. Als ik heel de dag op stap was, moet ik ook de middagmaaltijd inhalen! Om 21 is er telkens nog een maaltijd! Denk maar niet dat ik hier verhonger… Als ik niet af en toe weiger, wordt er soms tot zes keer per dag eten in m’n mond gestoken en waait men mij koelte toe met een handwaaiertje! De Kaba’s vinden het héérlijk hun gast speciaal te verwennen. “We willen graag voortdurend je glimlach zien en weten dat je gelukkig bent hier bij ons.”

lichtje

Onderweg naar vrienden kwamen Mory en ik langs een marabout die Mory persoonlijk kent. De lieve man groette me vriendelijk en zei dat ik voor hen ‘een licht in de duisternis’ was. Geen idee waar dat vandaan kwam, maar zijn woorden bleven me nog dagen achtervolgen.

garibous in Kankan?

Dinsdag kwam m’n collega me halen om een gariboucentrum te bezoeken. Ik dacht aan een opvangcentrum voor garibous, maar het bleek gewoon het huis van de marabout zelf te zijn en zo’n 40 jongens die bij hem de Koran leerden. Ik wilde weten waarom er zo weinig garibous zijn in Kankan dus vroegen we het voorzichtig aan de marabout. Volgens hem nemen marabouts in Guinee niet graag teveel leerlingen in huis, want dan kunnen ze niet voor iedereen zorgen. Soms engageren ouders zich in het begin om financieel bij te dragen, maar laten ze het daarna afweten. De kinderen hebben niet genoeg eten en zoeken daarom wat extra bij de vrijgevige moslimbevolking. Deze marabout had echter zijn land, waar hij omwille van de kinderen vanalles plant. Zelfs de overheid moedigde zijn initiatief aan.
Er zijn dus wel garibous is Kankan maar je kunt niet spreken van een echte problematiek. Blijkbaar heerst er (meer dan in de grote ‘echte’ steden) ook meer een ‘dorpscultuur’, waar iedereen voor iedereen zorgt en naar elk kind wordt omgekeken. Er slapen geen kinderen op straat en zowel ouders als marabouts als de gemeenschap lijken er samen op toe te zien dat ongezonde (uitbuitings)praktijken niet voorkomen.

ziek

Ik lag veel te laat in bed en had weer veel te veel saga saga gegeten…

gemeenschapsleven

Het dagelijks leven hier in Kankan is echt zo bijzonder anders. Iedereen deelt alles met iedereen, iedereen moeit zich met alles. Op welk uur je ook ergens aankomt, er staat altijd eten voor je klaar. Zelfs als er weinig is, wordt het gedeeld met iedereen. Buren kunnen over de straat (weg) staan roepen naar mekaar dat ze zich gaan wassen en mekaar daarna zullen spreken. Gewoonlijk zit iedereen buiten op straat, te babbelen, thee te drinken of spelletjes te spelen. En de meisjes vlechten elkaars haren...

Een (onbekend) kind dat zich niet gedraagt op straat (bv. steentjes gooien) kan door eender wie gestraft worden, zelfs door een jongen van 15 die net voorbij komt. Een ander onbekend kind kun je zonder risico met je geld naar de winkel sturen om bv. water voor je te kopen. Enerzijds is men best streng (hard!) voor kinderen, anderzijds is elke jongen of man op z’n gemak met een baby op schoot. Alle mannen lijken lief te zijn voor babytjes, zelfs tieners van 14 kun je zien rondlopen en spelen met een babytje, terwijl ze volop kusjes en knuffels geven.
Onder de mannen is handjes geven en schootzitten doodnormaal. Roze broeken, teenslippers of hemden: geen probleem (tenzij het ‘echt’ is, dan riskeer je gestenigd te worden)…
Voor ouderen wordt ontzettend veel respect getoond, maar voor de grap mag je wel een oude vrouw provoceren. Ze hebben allemaal gevoel voor humor en zullen meestal terugroepen ‘kom hier dat ik u slaag geef!’