Dagboek Bobo (december)

Koekje

Tijdens het ajuinenuurtje stopte ik één van A’s koekjes in zijn mond en onmiddellijk bood ook S. mij zijn koekjes aan. Ik was stomverbaasd dat net S. mij zijn koekjes wilde afstaan (ja diezelfde S. die zo van eten en drinken houdt) en stond op het punt ‘nee danku’ te zeggen , toen ik S. met zijn mond wijd open zag zitten. Met zijn vrije hand gebaarde hij dat ik ook hem moest voeden zoals ik bij A had gedaan!

Vergeving

Vergeving is in de seculiere wereld niet zo bekend en populair, maar ik weet uit ervaring hoe bevrijdend en genezend het is. Dikwijls sta ik er opnieuw van versteld hoe Jezus zonder enige wrok of haat zijn moordenaars in de ogen kon kijken en God vervolgens vroeg hen te vergeven, voordat hij z’n laatste adem uitblies.Dit in tegenstelling tot veel bekende ‘helden, profeten of andere idolen’ die vlak voor hun dood het hoofd van hun vijand op een schaal vragen, of nog op een andere manier wraak proberen nemen.
Uiteraard zeer menselijk, maar een gebrek aan vergeving doet vooral het slachtoffer zelf kwaad. Ook dit onderwerp komt aan bod tijdens de therapielessen met de kinderen, die allen slachtoffer zijn geweest van zware mishandeling, verwaarlozing, intimidatie, uitbuiting, enzovoort. Het lijkt menselijk gesproken onmogelijk en eigenlijk bijna sadistisch deze kinderen te vragen hun vijanden te vergeven. Aan de hand van verhalen, tekeningen en andere illustraties hebben we het echter toch aangedurfd dit onderwerp te behandelen. J. (18) die al jaren wordt achtervolgd door verterende haatgevoelens,heeft vandaag de tiran vergeven die J. als een slaafje voor hem op straat liet bedelen en hem na een vluchtpoging zo afgeranseld heeft dat J. er jaren later nog gezondheidsproblemen aan overhoudt. De dag van vergeving hadden we allebei zin om te huilen, maar vandaag zegt J. dat hij echt bevrijd is van zijn innerlijke pijn en wrok en nooit gedacht had dat hij van dit afschuwelijke trauma zou kunnen genezen. Ik dank Diegene die ons het perfecte voorbeeld gaf.

Weer ‘n teenslipper

Teenslipper lijkt echt een terugkomend thema te zijn doorheen mijn verhalen. Ik zou is moeten uitzoeken hoe ik er en rubriek van kan maken. Allesinds hier weer een teenslipper verhaal, voor de trouwe nieuwsbrieflezers echter al bekend. Deze keer was het na het grote gariboufeest op 15 december… Zo’n 800 jongens hadden de voormiddag al duplospelend en theaterkijkend met ons doorgebracht… Bij het naar huis gaan vergat zowat iedereen zijn teenslippers, en droeg Leo een hele hoop schoenen naar buiten op straat. Ook ik was tijdens het feestelijk gebeuren m’n teenslippers ergens kwijtgeraakt, en zocht nu in de hoop schoenen naar dat paar dat ik het mijne noem. Tijdens m’n zoektocht kwam ik tot de ongelukkige conclusie dat één van de garibous zich vergist had en er met één van m’n teenslippers vandoor was. Zelfde kleur en vorm maar toch zichtbaar verschillend. Tot op vandaag loop ik rond op twee verschillende teenslippers. Eigenlijk hilarisch en best fijn te weten op die manier met één van m’n bandietenvriendjes verbonden te zijn.

GrOOt kerstkado

Al weken voor kerst zei Mariam dat ze een GROOT kado wou voor kerst. Ik vond niets heerlijker dan blijven herhalen dat ik stiekem haar naam getrokken had en haar een GROOOTE maar lege doos beloofde. Op kerstdag stond er inderdaad een groot kado klaar, ingepakt in zwarte vuilniszakken, beplakt met kleurrijke bloemen, om een beetje te ‘verbloemen’ hoe lelijk het kado was. De kinderen hoopten natuurlijk allemaal dat dit enorme kado voor hen zou zijn! Maar het was voor Mariam, die enkel een lege doos uit de verpakking haalde en een plaagbriefje. Uiteraard had ik een leuk tweede kadootje achter de hand en was ze echt blij. Als opvoedster vond ik het echter een heerlijke illustratie voor haar en vooral voor onze jongens.
Is't niet in deze context dat men wel is spreekt over wat blinkt maar geen goud is...
Tis niet al goud wat blinkt ofzo… (verbeter mij als het spreekwoord niet correct is, mijn Nederlands gaat wat achteruit hier).