Dagboek Bobo (november)

1 november

Jemimah is aangekomen in Bobo! Heerlijk om haar van de bus te zien stappen en in haar armen te vliegen. Ik begon spontaan in het Frans tegen haar. De taalmengeling was wel even wennen voor me. En voor haar ook.
De eerste dag al meteen naar Maison Esperançe en daarna naar Maison Refuge. De eerste weken gaan we gewoon mijn werkprogramma volgen. Tijdens de therapie zit Jemimah niet bij mij maar de andere broers zorgen goed voor haar. Y., die mij al maanden wilt verkopen, probeerde Jemimah gelijk in zijn kamp te krijgen. Ze zouden de winst delen…

Slim

(Voor de trouwe nieuwsbrieflezers niets nieuws)
Tijdens onze ajuinen-namiddag leerden we over dienstbaarheid (dienen) en liefde (de ander geven wat je zelf wilt hebben) als een antwoord op egoïsme en haat.
S. zou zich een hele week op ‘dienen’ concentreren en I. had ‘geven’ gekozen. Onze stiekemerd S., een jongen van 13 die vooral veel van eten en drinken houdt, had gelijk en schitterend plan. Hij nam de fles fruitsap in zijn hand en grinnikte tegen I.: “Moi je te sers, et puis toi tu me donne!"
(Ik zal je bedienen, daarna kun jij me alles geven!)

Tabasci

6 november, Tabasci-feest voor de moslims. Jemimah en ik waren uitgenodigd bij m’n fijne vriend Diamand (je schrijft Diama, maar dat wist ik in het begin niet). Zijn familie is super: lieve mama(‘s), schattige broertjes en zusjes en een heerlijke papa (zie foto groene papa met rood zoontje). Die man is zo zalig spontaan lief grappig. Soms nodigt hij me persoonlijk uit en dan wilt hij dat ik uren met hem praat en niet met zijn zoon.

Vliegje

(Opnieuw al gekend door m’n trouwe lezers)
Tijdens het tabasci-feest wilde ik me neerzetten om te eten van de feestmaaltijd die net voor mij was klaargezet. S. (13) verliet zijn plek en kwam plots heel ongerust maar wel discreet in m’n oor fluisteren: “Tantie, er is een vliegje in je bord gaan zitten!”
Ik keek naar m’n bord en zag absoluut niets. “Is hij weer vertrokken?” fluisterde ik terug. En ja hoor, de vlieg was al lang verdwenen, maar S. vond het toch onrustwekkend. Misschien hoopte hij dat ik m’n bord zou afstaan?

Sammy

Sammy, een jongeman (moslim) uit de wijk die ik amper ken maar die altijd met me wilt babbelen en telkens opnieuw mijn telefoonnummer vraagt. Op Tabasci-avond tijdens een kerkdienst (waar ik niet aanwezig was!) komt hij doodleuk af. Als hij mij niet direct ziet, loopt hij vol vertrouwen op de pastoor af. “Ja, ik heb een rendez-vous met Irene, maar ik vind haar niet. Ik heb haar proberen bellen maar de verbinding is slecht!” Zo liegen tegen een pastoor, en daarbij nog doen alsof hij christen is... “Ja het feest... tchoh, da’s voor de moslims hé.”

Banfora

Fijn klein stadje in Dioulagebied van Burkina Faso (met echter héél veel garibous). Weekendje rust met Jemimah en twee vrienden. Heerlijk ontspannen! Kleine watervalletjes en vijvertjes en rotsen en verstopplekjes en picknick en vrienden en ALLES ! Drie dagen lekker onnozel mezelf zijn met Jemimah.



Bedankt God, maar de saus moogt ge houden

Samen op restaurant met Jemimah en twee vrienden. Na de maaltijd zei Leo dankbaar « Que Dieu bénisse la source » (wat ongeveer wilt zeggen ‘God, zegen de voorziener van deze maaltijd’). Jemimah begreep niet wat Leo precies zei en vroeg me in het Nederlands: “God beware de saus???” Ze had inderdaad wat saus op haar bord laten liggen en begreep niet waarom Leo dat zei. Hilarisch.
‘Bedankt God voor de maaltijd, maar de saus moogt ge houden’. Vandaag lachen Leo en ik er nog mee.

Versiertruc

Omstandigheden kunnen je soms op de hilarischte versierzinnetjes brengen. Zoals die avond toen ik met Jemimah, A. en Y. op restaurant zat en het vlees niet tussen m’n tanden uitkreeg. A. bood heel lief aan me te helpen met z’n tandenstokertje…
"Juffrouw, je hebt wat vlees tussen je tanden. Sluit je ogen even, ik zal je helpen met m’n tandenstokertje”

Hutje

‘s Avonds kwamen we aan op het project van Pan Bila in Ouagadougou, en sliepen Jemimah en ik in een… hutje! Na al die hutjes die ik al gezien en bezocht heb, werd het wel is tijd in ééntje te slapen. ‘s Ochtends zagen we de jongens van het straatkinderen-project. Ze zijn nog altijd even zalig! S. schreeuwde het uit toen hij me zag. Hij herinnerde zich nog zo goed de goocheltrucjes die ik ooit had opgevoerd voor hen.



Beste poep

Met Pagnagdé en Jemimah naar de spaghettiavond van Pan Bila. Lekkere avond maar zonder kaas… De meisjes van het project deden allerlei spastische dansen voor ons. Echt… één van de dansen is volgens mij echt omter spastischt ! X-benen, voeten scheef op de grond, poep naar achter en dan als een gans rondsloffen. In een andere dans moest je steeds met de poepen tegen elkaar springen. Wie het minst pijn heeft, heeft de beste poep!