Dagboek Bobo: een doorsneedinsdag in augustus

Aangezien mijn nieuwsbrief er binnen een week of twee aankomt, maar ik sinds augustus amper nog geschreven heb, doe ik even een inhaalmanoeuvre. Het leven is hier alweer veel veranderd, maar hieronder even een voorbeeld van een doorsneedinsdag in augustus:

Het Bobolese leventje van Irene:

6u45

Ik word wakker in m’n kamertje in Maison Refuge: tijd om aan de dag te beginnen. Snel een koude douche, een kort wandelingetje om broers, ouders en God goeie morgen te zeggen en dan een omeletje met tomaat bakken, om toch wat vitaminen binnen te krijgen. Ik krijg als ontbijt meestal een droog stokbrood met warme (poeder)melk, of gierstpap. Als ik geen tijd heb om omelet te maken, dop ik m’n droog brood in de melk om er toch wat smaak aan te geven.

7u45

Ik wens iedereen één voor één een fijne dag en vertrek achterop de moto naar m’n werk: soms met tonton C., soms met J. (ik rij, hij ‘stuurt’) of soms neem ik een taxi.
We rijden de poort van Maison Esperançe binnen, waar er toch al een 15tal garibous klaarstaan om me één voor één goeie morgen te zeggen. Hier in West-Afrika schud je dagelijks honderden handen en dus ook de heerlijk vuile handjes van nooitgewassen straatjongens. Ik vind het heerlijk.

8u

Samen met het personeel bidden we kort voor de dag, nadat we mekaar ook uitgebreid gegroet hebben en vervolgens vul ik een enorme emmer met water voor de garibous om te drinken.



Met de reeds aanwezige jongens speel ik dammen, de bom, of kleuren we kleurplaten,… De kinderen die willen leren lezen zitten in de klas bij ‘Madame Paleis’. Gewonde of zieke kinderen melden zich aan in de ziekenkamer van tonton (tevens mijn tonton in Maison Refuge). Tenslotte is er nog kapster Bertine, die de jongens een gratis knipbeurt geeft. Er is een geïmproviseerde pingpongtafel en nog veel ander speelgoed en boekjes. Sommige jongens profiteren van de veilige omgeving om eindelijk is in alle rust een dutje te kunnen doen op de mat.



9u30

Plots wordt er heel luid ‘EN RANG !’ geroepen. Alle jongens (ondertussen een 100tal) schuiven aan in twee lange rijen: de kleintjes (5j!) vanvoor en de groten (tot 20j) vanachter. Eén voor één krijgen ze een half stokbrood en een beker warme gesuikerde poedermelk. Jammergenoeg geen feestelijk ontbijt dus, maar goed, mijn eigen ontbijt is niet rijker… Er zijn geen tafels of stoelen dus de kinderen zitten op de grond of gebruiken hun tomatenblik als stoeltje.
Ik loop wat rond, bijt hier en daar van een aangereikt broodje en vraag in het Dioula of het smaakt. Sommige jongens verstoppen hun brood en melk en schuiven een tweede keer aan ‘ik heb nog niet gekregen!’ Ik grijns en antwoord in het Dioula dat ik ook niets heb gekregen… Het personeel eet namelijk niet mee. Om 10u heeft iedereen zijn ontbijt gekregen en roepen de jongens ‘an be sini !’, tot morgen!

10u

Met het personeel wassen we alle bekers en dienbladen en even later staat mijn leraar Dioula daar voor anderhalf uur les. We overlopen wat ik vorige keer geleerd heb of hij stelt wat andere vragen waar ik in het Dioula op antwoord. Daarna neem ik één van mijn Franse kinderboekjes, die ik dan aan hem vertel in Dioula. Al proberend leert hij me nieuwe woorden of zinsconstructies. Het gaat steeds vlotter.

12u

Rond 12u ben ik alweer thuis en zoek ik uit waar m’n broers rondhangen: J en I zijn banken aan het timmeren, de jongsten spelen UNO met alle kinderen uit de wijk, Y staat bij zijn ‘tafelwinkel’ en verkoopt snoepjes en zeep. B en J zijn waarschijnlijk nergens te vinden en A en H liggen zonder twijfel te slapen, omdat ze wachten tot ik thuiskom. Eventueel ga ik wat vrienden in de wijk dag zeggen en om…

13u30

zit iedereen klaar voor de tv voor een dramatische huil-soap. Eigenlijk echt iets voor meisjes maar alle jongens vinden het boeiend! Daarna is het etenstijd. Meestal (altijd) eten we rijst of to (mais-puree-bol…) met een beetje saus en soms een klein stukje vlees of vis. Gisteren was het gewoon een groot bord met rijst, beetje roodgemaakt met saus of olie. Geen saus, geen groenten, geen vlees noch vis. Ik heb zelf zout en een tomaat toegevoegd… Ik eet samen aan tafel met alle jongens. Altijd boeiend te zien hoe ze met begerende blikken naar mekaars stukje vlees zitten te kijken.

15u

Dinsdag heb ik een therapiemoment met A., ofwel een educatie-les met tonton en tantie. We nemen dan uitgebreid de tijd tot 17u. A. vertelt me over de dag van zijn plots vertrek naar de marabout en de nachtenlang dat hij huilde en naar z’n moeder riep in zijn slaap. Met tonton en tantie hebben we het over de autoritatieve opvoedingsstijl : corrigeren met veel liefde.
Achteraf schrijf ik kort neer wat we gedaan en gezegd hebben en dan zet ik me buiten bij de jongens die thee aan het drinken zijn, dikwijls met allerlei vrienden erbij. Als er niks te doen is schrijf ik een beetje dagboek of leer ik mijn les Dioula.

18u

Ik neem een douche en daarna zet ik me buiten om van de wind, de rust en het uitzicht te genieten. Het afval op het stort naast ons huis is door de regen door planten begroeid en dus mooier geworden. Je kunt echt ver zien en ‘s avonds zijn er erg weinig lichtjes en een heerlijke wind. Misschien wel het zaligste moment van de dag, wanneer m’n ogen rust hebben en alles plots kalm is. Soms zit ik er zelfs alleen, maar meestal met m’n broers of bezoek. Dikwijls komt m’n “rastavriend” Diamand langs om te babbelen of op zijn zelfgemaakte gitaar te spelen. Ik moedig kleine A. en I. aan om zich te gaan wassen en daarna vertel ik hen een bijbelverhaal. Ze vinden het zo heerlijk dat ze telkens triest zijn als het gedaan is.

20u

Avondeten: we eten de (koude) rest van het middagmaal op en daarna is er nog tijd om rustig te babbelen met de jongens. Ze laten me niet graag gaan ‘s avonds, maar rond 23 uur probeer ik toch te gaan slapen…

Ik tel samen met God de zegeningen en verrassingen van de dag en zeg Hem dankje. Voor middernacht ben ik al lang in dromenland beland.