10 bandieten...

lieve allemaal

Ik ben ondertussen op m’n bestemming aangekomen (Bobo Dioulasso) en ik woon bij een mama en papa met hun zoontje Filip en tien ex-bandieten als broers. Ze zijn heerlijk humoristisch en zorgen allemaal goed voor me (en laten graag voor zich zorgen!). De jongste is 9 à 10 jaar en valt 's avonds in slaap op m'n schoot. De oudste is geboren op dezelfde dag als ik en is zeer gedreven in het Nederlands leren. Ik hoorde al verschillende verscheurende verhalen, maar tegelijk wonderlijk bemoedigend. Ze hebben allemaal veel te veel meegemaakt voor hun jonge leeftijd, maar zijn ontzettend dankbaar met de minste aandacht.

Meestal is het leven zeer plezierig, wordt er geplaagd gelachen geknuffeld en bemoedigd... Andere momenten zijn moeilijk en pijnlijk, zoals wanneer J (16!!) me smeekt niet weg te gaan (zelfs niet voor een uurtje) of wanneer hij urenlang weigert te spreken omdat hij denkt aan alles wat pijnlijk was in zijn leven.
Toch voel ik me heel erg thuis. Ik leer veel van de kinderen en merk dat ik ook voor hen een bemoediging ben. Het doet me ook deugd terug in Afrika te zijn en ik geniet mateloos van het trage leventje, het eten, de zon, de kleuren en de lachende monden overal op straat. En vooral de bandietjes natuurlijk...

Verder is er ook Aida, een Burkinabees meisje van 27 dat ook bij ons woont sinds vorige week. We komen goed overeen en trekken veel op met haar (toekomstige) schoonfamilie. Ze laten me Bobo zien en zijn stuk voor stuk gedreven (jazz!)muzikanten. Zalig...

Bedankt voor jullie mails en jullie reacties op deze blog. Dat doet me ontzettend deugd, helaas is de verbinding hier nu slecht en kan ik geen mails beantwoorden.

... voor zij die meer smakelijke verhalen willen horen, voorlopig heb ik nog weinig bizarre dingen gegeten maar het seizoen van de rupsen begint deze maand! Jullie horen gauw meer!