Fructosemietje - november 2014 (oeps)

...omdat ik dat deeltje van mezelf na al die jaren eindelijk begrijp.


“Mag ik eens zien wat je in je handen hebt?” klonk het streng. Ik herinner me hoe ik er zoveel mogelijk met hun rode kant naar boven had gedraaid voordat ik m’n handen opende, zodat papa niet door zou hebben dat ik weer onrijpe bosaardbeitjes had geplukt. Volgens hem was het niet eerlijk dat de “normale” familieleden steeds op hun honger bleven zitten omdat er nooit wat rijps te vinden was. Hij vond dat ik een pak op m’n broek verdiende (want ik deed het telkens opnieuw), terwijl ik m’n grote jeugdzonde dan weer verantwoordbaar vond. De rest van de familie mocht al het andere fruit ter wereld hebben, rijp of onrijp. EN alle dessertjes ter wereld. Om coca cola of fruitsap heb ik nooit gevraagd, dessertjes konden me gestolen worden. Alleen die rode kleine dingetjes, liefst niet helemaal rood, zo veeleisend was ik toch niet?

Hoewel ik het zelf jarenlang niet begrepen heb, heb ik al honderden keren mogen uitleggen waarom ik zoetigheden weiger. En waarom dat niet zielig is en geen medelijden moet opwekken. Ik ben niet jaloers op andermans sinterklaaschocolaatjes en verjaardagstaarten. Dat ik van moemoe met Pasen steeds zoutkoekjes kreeg vond ik attent en prima, maar niet nodig. Het zoeken naar eieren vond ik meer dan plezierig genoeg, zelfs al at ik er geen.

Andere mensen lijken meer tijd nodig te hebben dan moemoe om mijn afkeer van zoet een plaats te geven. Hoe vaak heb ik gezegd dat ik géén suikerziekte heb en ook geen diabetes? En dat ik niet op regime zit, maar ‘gewoon zomaar’ van de dessertjes blijf. Dan zeg ik duidelijk “ik hou niet van zoet” (alleen van mijn zoetje), en proberen ze me vervolgens coca-cola zéro aan te praten of zoetigheden met nepsuikers!? En ik hou niet van fruit, ook niet van bananen en peren. Fruit is zoet. Nee ook niet van meloenen of appelsienen. En ook geen sapjes of confituur van die zaken gemaakt. Dat heeft niets te maken met rebels weigeren gezonde dingen te eten, al zou ik in staat zijn iets dergelijks af en toe te overwegen. Maar als mensen nu eens eindelijk konden geloven dat het niet tussen m’n oren zit, en dat fruit – sorry, laat de wereld niet instorten - niet goed is voor iedereen.*

Ik herinner me ooit gesponsord te zijn per mandarijnenbilletje dat ik binnenkreeg. Ik werd niet goed na 4 billetjes en kreeg uit medelijden toch al het geld :). Niet dat het te maken heeft met mijn aangeboren drang te willen overdrijven of aandacht te trekken! Daar heeft het net zo weinig mee te maken als met mijn gespleten huig…die trouwens nergens iets mee te maken heeft. Maar waarmee wel dan?

Voor een zeer lange tijd was het voor ons allemaal in realiteit één groot vraagteken... vooral omwille van enkele vreemde constataties:

* Snoepkettingen, druivensuiker of (super)kleine hoeveelheden pure suiker vind ik écht lekker
* Rode kleine vruchtjes als rode bessen, frambozen en halfrijpe aardbeitjes vond ik smullen
* De eerste helft van mijn vanille-ijsje vond ik heerlijk, en de tweede helft was degoutant
* Soms vind ik tomaten of wortels heerlijk, op een andere moment zijn ze "te zoet" en krijg ik ze niet binnen

Na een verhelderende ontdekking van mijn oudste broer deze maand (die samen met mij en de jongste in hetzelfde confituurloze beschuitje zit), werd alles duidelijk:

We zijn niet raar, maar gewoon, mietjes.
Fructosemietjes.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Fructose-intolerantie


* In't kort omdat bij fructosemie fructose en de meeste andere suikers (en enkel vanaf een aantal gram, en dextrose is ok!) gewoon geblokkeerd worden in de lever en nieren, en niet omgezet naar glucose, wat zoetigheden als fruit eten levensbedreigend maakt! (Hereditaire fructose-intolerantie of Fructosemie)