Adjara’s moslim-geest
Ze zijn er al sinds ze jong was, al jaaaren dus. Op een gegeven moment maakten ze haar het leven erg moeilijk: op de daken kloppen en trommelen om haar wakker te houden of bang te maken. Ze wilden een offer… “Niets groot”, zei m’n buurvrouw, “gewoon enkele kola-noten en wat suiker”. Daarna lieten ze haar met rust of deden ze alleen goede dingen voor haar.
Haar persoonlijke geest (‘djina’ zeggen ze hier) heet Tidiane. Hij’s blijkbaar moslim (interessant idee dat geesten ook godsdienstig zijn) maar hij moedigt Adjara telkens aan naar de katholieke kerk te gaan. Ze kan hem niet zien maar wel met’m praten. “Hij praat wel enkel Dioula” zegt m’n vriendin “Maar jij kunt Dioula dus je mag altijd is komen babbelen als hij er is”. ….
Hmm, een andere keer misschien.
Irene’s glijdende muis
En toen was’r die muis, die doodsbenauwd de keuken in vluchtte. Ik ben natuurlijk niet bang van muizen…. behalve dan als ik geen kousen draag. Op ’n stepje dus, want kousen heb ik niet in Afrika, met de bezem in de hand. Hij rende zo snel hij kon, sneller dan z’n kleine pootjes hem konden dragen, waardoor ik voor het eerst in m’n leven kon gadeslaan hoe een muis letterlijk uit de bocht gleed, tot enkele meters verder. Een glijdende muis. Impressionant.
(foto: ons minikeukentje)
Buurvrouw Rahissa is door haar man het ziekenhuis in geslagen. Ze had hem stiekem gevolgd naar een dorpje waar hij dikwijls ‘werkt’ en hem daar betrapt met een andere vrouw. Ze had zich daar volgens haar man “niet mee moeten bemoeien” dus had hij haar ‘gecorrigeerd’. Ik heb sindsdien Rahissa nooit meer gezien.
Papa’s kleine broer
“Iréna?” hoor ik plots aan de poort. Het was m’n schoonvader, chauffeur van beroep, met z’n baas en collega’s in een auto. Wie vanuit Bobo naar Ivoorkust moet rijden, moet Banfora dwars door, en passeert op 50m van ons huisje. Er was geen tijd om van m’n spinaziesaus te proeven, zei papa, maar wel had hij handenvol cadeaus voor me meegbracht: een ananas, enkele appelsienen en een paar kilo attiéké (vgl. couscous). Lief! Bij een vorig bezoekje had hij me 1000fCFA (1,5 euro) toegestoken, om voor mezelf iets te gaan kopen, zei hij. Zaliglief.
“Wat is hij jong” zei de buurvrouw toen papa weer weg was. “Zeker dat Théo geen kleine broer is in plaats van een zoon?”.
(foto: papa met nichtje Anne)
Mme Peuls woordje Frans
Wat’n leuk gesprekje met de Peul buurvrouw (nomaden-ethnie in West-Afrika). Haar Dioula is erg duidelijk omdat het ook haar moedertaal niet is. Ik moest af en toe wel naar m’n woorden zoeken en zuchtte dan dat “ik echt niet goed genoeg Dioula kan” waarop de buurvrouw verontwaardigd antwoordde, dat zij GEEN WOORD Frans kon, en als we nu al meer dan een uur aan het babbelen zijn, ik dus duidelijk wél Dioula kan. Lief.
Zelf begreep ze trouwens wel één woordje Frans: “Madame Peul”.
En ik kende toevallig net hetzelfde in het Peul “Pullo debbo” :-)
Théo’s gevoelige kip
Op bezoek bij tonton Ernest in Tengrela. Allerliefste hartelijkste man. We keren nooit met lege handen naar huis terug. Deze keer kregen we gedroogde visjes en een (levende) kip mee naar huis. Ik dacht al aan een lekkere vol-au-vent, terwijl Théodore plots meer voelde voor wat sentimentele veeteelt. Telkens wanneer ik vroeg wanneer die kip in de pot mag, fluistert hij: “Ssssst ze hoort je! Zeg lieve dingen tegen mijn kip!!”
Op bezoek bij tonton Ernest in Tengrela. Allerliefste hartelijkste man. We keren nooit met lege handen naar huis terug. Deze keer kregen we gedroogde visjes en een (levende) kip mee naar huis. Ik dacht al aan een lekkere vol-au-vent, terwijl Théodore plots meer voelde voor wat sentimentele veeteelt. Telkens wanneer ik vroeg wanneer die kip in de pot mag, fluistert hij: “Ssssst ze hoort je! Zeg lieve dingen tegen mijn kip!!”
(foto's: omgeving Tengrela)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten