dagboek – Koudougou (mei)

Koudougou samengevat in enkele woorden…

verstikkender

De hele maand mei vergezel ik Théodore voor zijn studies in Koudougou: 400 km heter en verstikkender dan Banfora, maar een maand zonder m’n man is nog ondraaglijker dus we gaan ervoor…

droger

“Zullen we samen met m’n kameraden eens een biertje gaan drinken aan het meer van Koudougou?” stelt Théodore voor. M’n fijne herinneringen aan het meer in Banfora nog vers in het achterhoofd, reageer ik direct enthousiast. Even later zitten we onder een paar bomen (niet ongezellig) naar een droge, lege plek vol plastiekzakjes te kijken (minder gezellig). ‘Het meer’ bleek een overlevende term te zijn die verwijst naar een plek waar ooit water was…
Ik mis Banfora.

heter

Onze ventilator heeft – ironisch genoeg – de hitte van Koudougou niet overleefd. Het begon met een alarmerende geur, toen we even later een kapot gebrandde ventilator herkenden. Ik zeg al lang dat het in Théo’s huisje overdag zeker 50 graden is. Dat heb je met zo'n minikamertjes zonder ramen, die recht naar het zuiden zijn gebouwd. Misschien dat mensen me nu eindelijk gaan geloven.

vuiler

Vannacht lag ik uren wakker. Ik had enorm veel dorst, maar kon nergens fris water vinden. We hadden overdag zakjes water gekocht, maar die waren nu opgewarmd tot de kamertemperatuur; dat betekent hier dat ze zowat klaar zijn om koffie mee te zetten. Uit de gezamelijke buitenkraan kwam water dat iets frisser was, maar qua kleur ook met koffie kon vergeleken worden. Niet alleen de kleur, maar ook de geur en de smaak waren weinig aantrekkelijk. Wat was ik verwend in Banfora…

kikker

Er zit een kikker naast het toiletgat op de grond, en hij verzet geen stap. De buurvrouwen durven niet meer naar de wc, want – zegt één van hen – “als hij plots springt wanneer je poep bloot is!” Dat probleem heb je zelden met echte toiletten natuurlijk...

Banfora

(foto toont hoe relatief feest is... bv. vreugde bij het zien van deze regenwolken)

De terugkeer naar Banfora was een feest. Niet omdat het na al die maanden hitte eindelijk regende, en we voor meer dan 5 uur in een bus met kapotte ramen zaten (verfrissend met die regen, dat wel), maar omdat je zoooo snel weer aan luxe gewend raakt. Geen ijsblokjes meer kopen om de drie uur, want in Banfora hebben we een ijskast. Proper water komt recht uit de kraan, al moet je het zelf opwarmen als je koffie wilt maken (toch’n voordeel in Koudougou). Geen zwart kot meer, maar een huis mét ramen en zuurstof, geen vuile, slappe matras meer, maar een echt bed mét lakens en kussens. Geen grote leegte vol afval, maar een meer mét water (en nijlpaarden). Kleren niet in een zak, maar geordend in een kast. Een ingebouwde lavabo mét afvoergat, een gasvuur met meer dan één pitje, een werkende ventilator, een propere betegelde vloer zonder gaten, een échte wc zonder kikkers (al had die kikker z'n charme zeker)…

luxe

... en m’n vreugde kan niet op! Ben ik te verwend geworden? Leven we wel sober genoeg? Waarom vond ik het vier jaar lang zaaaalig om zo goed als niets te hebben, en ben ik nu zo snel weer gehecht geraakt aan luxe? Wat is eigenlijk luxe en wie heeft het recht hier een definitie van te geven? Hoe relatief is luxe? En hoe gemakkelijk verval ik weer in klagen. Over hoe klein ons keukentje is (2x2m), terwijl ik vijf jaar lang geen keuken had. Over hoe gemakkelijk dat gasvuur vuil wordt, terwijl we jaren geen gasvuur hadden. Over dat we echt zetels nodig hebben omdat die stoelen zo hard zijn, terwijl we steeds zonder klagen op de grond zaten! Waar ligt de grens tussen 'zorg dragen voor jezelf' en 'jezelf onverantwoord verwennen'. Hebben we al die dingen nodig die we vroeger gemakkelijk konden missen. Mag ik 70 euro huur betalen, terwijl de meerderheid van de Burkinabè zoveel niet eens verdient per maand. Moet ik luisteren naar de Westerlingen die dat allemaal lachwekkend sober vinden en zelfs niet snappen waar ik me druk om maak, of naar de Burkinabè die het al 'luxe' vinden om meer dan 2 tomaten te gebruiken voor één maaltijd. Wat is 'gezond en verantwoord leven', aangepast aan je omgeving. En wie heeft het recht hier antwoorden op te geven?

dankbaar

Een deel van het antwoord ligt vermoedelijk in de woorden dankbaarheid en vrijgevigheid. Het doet me goed om er weer even aan herinnerd te worden hoeveel mensen leven zonder ijskast, proper water, bed, kasten en zelfs ramen in huis. Ik mag weer opnieuw van nul te beginnen qua dankbaarheid. Wat we hebben hebben we ook maar gekregen, en we krijgen om te delen. Misschien moet ik wat meer over deze woorden gaan mediteren...