dagboek - Mijn man is Afrikaan

hardgebakken brood

Hoewel we als gemengd koppel amper te maken krijgen met directe racistische uitspraken van mensen uit onze omgeving (in Burkina of in België), zijn vooroordelen, clichés, veralgemeningen of onbegrip over de verschillende rassen nog lang de wereld niet uit. Ik denk aan die vééééle keren dat mensen me hier in Burkina vertelden over ‘een andere blanke’ die ze kennen, uit Canada bijvoorbeeld… en vroegen of ik die ook ken. Of mensen die denken me te kennen, puur en alleen op basis van mijn huidskleur. Zoals toen ik daarjuist brood ging kopen hier in Banfora en de verkoopster vroeg of ik graag hardgebakken brood had, of liever wat slapper. Ik koos het slappe broodje, waarop een -voor mij volledig onbekende- man zei: “Nochtans jullie houden van hardgebakken!”. Ik kon amper geloven wat ik hoorde. Een man die vermoedelijk twee blanken kent die van hard brood houden… en me daarom beter denkt te kennen dan ikzelf!
Wat dom zijn die Afrikanen he =)

typisch

Net zo dom als de Europeanen trouwens, waar je net hetzelfde hoort. Wanneer Théodore een halve dag in bed doorbrengt (ziek van de voedingsaanpassing in België en doodop van de lange nachtelijke reis Burkina-België) zijn er mensen die hem nooit ontmoet hebben en niet vragen waarom Théo in bed ligt, maar zonder nuance concluderen dat het is omdat hij Afrikaan (= lui) is: “Ah, typisch”.

dé Afrikaanse man

Vrienden die het goed bedoelen vragen me soms voorzichtig of “Afrikaanse mannen niet heel jaloers zijn?” of vertellen met een bezorgd toontje dat ze hoorden “dat mannen in Afrika ontrouw en buitenechtelijke relaties geen probleem vinden” en kijken me dan vragend aan. Ik ken de vooroordelen over Afrikaanse mannen, laten we ze niet verstoppen: ze vinden echtbreuk prima, zijn ruw en dierlijk in bed (daar durfden mensen me tot nu toe niet naar vragen), extreem jaloers, onbetrouwbaar, behandelen vrouwen als slaven of voorwerpen, hebben aids (of ebola =) zijn vuil, corrupt, traag of zelfs dom, en vereren waarschijnlijk geesten. Met een blanke trouwen ze alleen voor de papieren of het geld (geld dat ze trouwens op één dag zullen opmaken), en als je de fout maakt ze mee naar Europa te nemen dan laten ze je vallen om daar een nieuw leven (zonder je) te beginnen.
En dan vergat ik nog de leukere vooroordelen,... dat ze bv. allemaal goed kunnen dansen, tamtam spelen en zingen en graag luidruchtig lachend in de belangstelling staan.

500 000 000 Afrikaanse mannen

(foto's: alle zeven uit Burkina)

Hoewel ik het soms oneerlijk vind dat ik Théodore moet verdedigen, alleen maar omdat hij ‘een Afrikaanse man’ is, begrijp ik dat mensen het meestal goed bedoelen en kan ik er best mee lachen.
Mensen die me vragen stellen hebben daarbij trouwens meer gelijk dan zij die stilzwijgend uitgaan van de correctheid van hun vooroordelen.

Toch… om voor één keer enkele misverstanden de wereld uit te helpen, enkele feiten over ‘de Afrikaanse mannen’:

In Afrika wonen een half miljard mannen, verspreid over 54 verschillende landen. Puur geografisch gezien kunnen deze mannen tot 8500 km van elkaar wonen, dat is van België tot het oostelijkste puntje van Rusland, of heel China door tot in Noord-Korea. Burkina Faso alleen is bijna 9 keer zo groot als België, er wonen 5 miljoen meer mensen en er bestaan meer dan 60 verschillende volkeren met elk hun eigen taal, religie, gewoonten, opvoeding, waarden en normen. 

Théodore



Verder ben ik niet met ‘de Afrikaanse mannen’ getrouwd, maar met Théodore Wendépagnagdé Yaméogo, zoals er maar één is. 100% Afrikaan, zoals 500 miljoen andere mannen, maar ook Burkinabé, Mossi, Yaméogo, geboren en opgegroeid in een grote stad in Ivoorkust, universiteitsstudent, broer van 5 zussen en vooral: toegewijd christen. Hij is noch lui, noch dominant, noch wild, noch ruw, noch corrupt, noch dom. Hij gebruikt 4 keer zoveel tandpasta en zeep als ik en staat 2 keer per dag 20 minuten onder de douche, heeft geen aids of ebola, is hondstrouw en absoluut ongeïnteresseerd in andere vrouwen, vrijgevig maar niet kwistig (behalve met zeep en water dan), en ietwat jaloers zoals waarschijnlijk elke man ter wereld. Leven in Europa zegt hem niets en hij heeft er nooit van gedroomd te trouwen met een blanke. Hij is niet lawaaierig en houdt niet van dansen, valt niet graag op en speelt geen tamtam. Hij spreekt trouwens geen 'Afrikaans', enkel Frans, Mooré en Dioula en heeft nog nooit een olifant gezien.

Théodore is 'zwart' tot op zijn tandvlees, maar wie hij vanbinnen is of wat hij doet of denkt kun je daar niet uit opmaken. Hij heeft echt niets gemeen met een willekeurige dorpeling uit Tanzania die 5000 km verder woont, nooit over Burkina Faso gehoord heeft, geesten vereert en 7 vrouwen heeft.
Niet meer dan een Belg met een Rus.

uniek

 



Over verschillen gesproken, dikwijls als ik mensen hoor zeggen dat "de zwarten" of "de blanken" of "de Marokkanen" of "de moslims" dit of dat zijn, dan denk ik aan mijn lieve zus Charis:
100% Vlaming en vrouw net als ik, geboren uit precies dezelfde twee ouders, opgeleid door dezelfde juffrouwen op de basisschool, wonend onder hetzelfde dak met dezelfde 4 wilde broers, enz.

Toch kunnen we (ietwat overdreven) stellen dat ik degene was die ruzie stookte terwijl zij de vrede zelf was, ik diegene die vuile op straat gevonden tomaten verorberde, en zij de hygiëne zelf, ik de wildebras die uit bomen viel, en zij de braafheid zelf, ik de grote mond en de opvliegende reacties, zij de stilte zelf, ik de opzwepende R&B nummers, zij Chopin. Ik het hart op de tong, hield van alles wat belachelijk was, zij zat met een boek in een hoek. Van mij moet het lekker zijn, van haar gezond. Ik het eeuwige kind, zij amper kind geweest. Ik kattig en tegendraads, zij altijd vriendelijk en toegeeflijk. Ik koppig buiten de lijntjes, zij (ook koppig?) erbinnen. En ga zo nog maar even door...



Gelukkig voor mij dat Jezus me nu en dan corrigeert. En gelukkig voor Charis dat ze enkele jaren tussen dé Nederlanders zat tijdens haar studies, dat maakt je wel mondiger (haha, zie je, ik doe het ook). Alles wat ik schrijf moet dan ook sowieso met een korreltje zout genomen worden; Charis is vandaag meer hippie dan ik, alles behalve 'binnen de lijntjes', en doodgraag zie ik ze. Maar als twee mensen die zoveel gemeen hebben, tegelijk zo opvallend verschillend zijn, is het toch absurd dat we denken te weten hoe iemand is door enkel naar zijn huidskleur te kijken...