aprilse grillen
Sarfalao. Daar woon ik. In Sarfalao, een wijk met onberijdbare wegen vol putten en stenen. Tijdens het regenseizoen ben je beter thuis dan elders. Vlak voor onze voordeur heeft de regen doorheen de jaren namelijk een enorme gracht gevormd en als het (stort)regent dan kun je door de hevige stroming absoluut niet meer passeren. Zo waadde ik op 12 april een nieuw gevormde rivier door, met m’n hoofd boven waten en m’n schoentjes boven het hoofd gehouden. (Bijna) thuis aangekomen kon ik de voordeur zien, maar de watervallen voor de deur keken me niet vriendelijk aan. De stroming was te hevig en de putten te onvoorstelbaar. Pas na een uur was het water gezakt en kon ik, aan de hand van Théo’s papa, het water trotseren. Eindelijk thuis rond middernacht was ik zo smerig dat ik absoluut nog een douche moest nemen. Ik had het wel even gehad met water en helaas was er enkel koud water, maar daarna wel proper lekker m’n bedje in.
ontevreden dorpshoofd
Eind april vergezelde ik een team naar Bolé, om daar een speeltuin te bouwen voor de kinderen in het dorp. We hingen kleurrijke banden in de bomen om te schommelen, en plaatsten zelfs een glijbaan en een wipplank. Het dorpshoofd beweerde niet helemaal tevreden te zijn. De kinderen zouden nu altijd willen spelen, en weigeren hun ouders te helpen op het land. We waren eventjes ontmoedigd door zijn reactie, maar dat was snel weer over toen we het dorpshoofd even later zelf grijnzend in de boom zagen hangen en zelfs van de glijbaan zagen gaan!
Plots kreeg ik dat kleine jongetje in de gaten. Liep heel de dag in z’n blootje rond, deed wat hij wilde en ging waar hij wilde. Hij kon het heel goed vinden met de straathonden, waar hij dikwijls bovenop lag uit te rusten. Hij kon het zich zelfs veroorloven aan hun geslachtsdelen te trekken. De volgende dag zagen we het jongetje, met een zwaar verwond, gescheurd en opgezwollen plassertje. Ik vroeg me af of de honden wraak hadden genomen. Schattig ventje, dat wel, maar vooral bandietje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten