Dagboek Koudougou (april)

In april bracht ik m’n laatste twee weekjes Afrika door met Théodore in Koudougou. Hier’n aantal dagboekfragmentjes. Leren jullie gelijk Théo wat kennen…



gulzig

Théodore en ik fantaseerden samen over ons toekomstig gariboucentrum. “Jij mag het slechte personeel ontslaan, en ik beloon de brave garibous” zei ik. “Ahum!” antwoordde Théodore. “Ik zal voorál de melk steeds voorproeven, want jij weet niet of die goed genoeg gesuikerd is!” Terwijl Théodore dat uitlegde nam hij er ter illustratie een enorme (lege) kan bij, die hij gulzig achterover kiepte en in één teug ‘leegdronk’. Het heerlijkste was niet de (imaginaire) melk, maar dat hij zich tijdens z’n theaterstukje verschrikkelijk verslikte. Ik lachte tranen met tuiten, en telkens als ik er weer aan denk opnieuw… Zelfs imaginaire gulzigheid wordt bestraft!

monologen

Tot m’n 19de heb ik nooit veel met m’n ouders gedeeld, maar nu doe ik niets liever. Zelfs als ik nu een jaar lang in Afrika zit, probeer ik wekelijks met m’n lieve mama en papa te telefoneren. Ik rinkel hen op, waarna ze mij bellen met Voip-stunt (via internet). Dikwijls is de verbinding erg slecht en één keer heb ik wéékenlang monologen moeten houden. M’n ouders konden al die tijd niets zeggen, alleen naar mij luisteren. Ze belden me op, en ik begon dan gewoon te vertellen hoe alles gaat… Soms babbelde ik meer dan een uur aan de telefoon en om af te sluiten vroeg ik hen dan af te leggen als ze alles gehoord hadden. Hoorde ik dan een klik, wist ik dat ik niet voor niks had gepraat.
Helaas gebeurde het ook wel is dat ik geen klik hoorde… en dus pas na een uur vertellen besefte dat ik zo een hele tijd in de leegte had gepraat!
Eigenlijk echt wel zielig...

blootje

Théodore kent al redelijk wat Nederlands, dus vul ik m’n Franse zinnetjes hier en daar aan met een woordje Nederlands. Toch moet ik blijkbaar oppassen als ik Frans en Nederlands door mekaar meng. Je kunt namelijk erg beschaamtelijke foutjes maken, zoals die keer toen ik in het Frans riep “kom, we gaan uit eten” en in het Nederlands aanvulde dat ik “NU!” meteen bedoelde. Begrijpe wie begrijpen kan…



neuslicht

Meestal vergeet hij dat ik blank ben, en beseft hij het pas wanneer op straat iedereen naar ‘ons’ kijkt… Op andere momenten is hij zich heel bewust van m’n blanke huid, en fascineert het hem zo, dat het in hem de vreemdste ideeën bovenbrengt. Zoals die woensdagavond toen hij met het zaklampje van z’n gsm was aan het spelen. Hij kwam met het lampje naar m’n gezicht toe en vroeg ‘of hij mijn neus van binnenuit mocht belichten’. Hij wilde zien welke kleur dat zou geven doorheen m’n blanke huid.
Hij smeekte in alle talen en riep daarna bijna in paniek uit: “Alsjeblieft! Als jij het niet toelaat, met wie zal ik het dan ooit nog kunnen proberen!”