Nu ik hier in Burkina even vakantie neem, wil ik ervan profiteren mijn dagboek-achterstand in te halen... Hier nog enkele fragmenten voor de maand maart.
Op straat heb ik vooral de plagerijen altijd heel bijzonder gevonden. Een volkomen onbekende kan me plots naroepen om me te vragen of ik niks voor hem meegebracht van de markt, en daarna doen alsof hij boos is omdat ik niet aan hem heb gedacht.
Slaaf
Er is ook het 'slaaf-spelletje', waarbij personen uit bepaalde families het 'recht' hebben andere families als slaaf in te schakelen omdat hun voorouders net iets belangrijker waren. Je hoeft mekaar anbsoluut niet te kennen voor dit spelletje, het volstaat mekaars achternaam gehoord te hebben. « Ik ben van die... familie, dus kleintje, jij bent m'n slaaf » « Niet waar, wij zijn van de smeden-familie en jullie zijn slechts boeren! » « Ja maar, zonder de boeren waren de smeden niks want.... » enzovoort.
Maitresse
Dan is er nog het 'jaloerse-vrouw-spelletje' (deze is hilarisch), meestal gespeeld door oude vrouwen uit de wijk of de familie. Zien ze een jongen en een meisje samen door de straat wandelen, roepen ze naar de jongen « Haa, dus ge bedriegt mij ! Wie had dat gedacht. Wacht maar tot ik mijn rivaal onder handen neem.»
Verlegen én lomp
Na een hele dag opgesloten te zitten op m’n kamer, kwam ik ‘s avonds dan toch eindelijk buiten. Zoals altijd zat iedereen samen op straat bij mekaar. Ik was beschaamd omdat ik heel de dag (ziek) in bed had gelegen en nog niemand me gezien had, dus probeerde zo onopvallend mogelijk ergens te gaan zitten. Mamadou (één van de Kaba-broers) merkte het toch op en vestigde iedereen z’n aandacht erop. Hij vroeg waarom ik hem geen goeiendag kwam zeggen, waarop ik antwoorde ‘omdat ik beschaamd ben’. Iedereen begon natuurlijk veel te hard te lachten. Ik vond het nog best oké (ik overwin m’n verlegenheid door ze uit te spreken) tot ik struikelde en midden in de groep mensen op de schoot van een andere broer terechtkwam… Beschamend grappig.
Gekke Papus
Papus is de oudste zoon van z’n moeder (z’n vader had al een zoon van zijn eerste vrouw). Hij is te gek, zit soms op zijn stilstaande moto broembroem-geluiden te maken, of niest plots kei hard en vraagt me dan : «Nu heb ik u wel bang gemaakt hé!»
Matras
In een winkeltje in Banfora (terug in Burkina Faso) raakte ik aan de praat met een jongeman die blijkbaar een matrassenwinkel had. Hij probeerde me te versieren door me een matras te beloven. Daar kon ik niks mee doen, zei ik, want ik had niet eens een bed. Dus kreeg ik ook een bed kado, maar ik zei dat ik niet eens een huis had dus niet wist waar ik dat bed zou zetten. Hij zei dat ik dan maar bij hem moest komen wonen… Ik lachtte kei hard en verzekerde hem dat ik op een dag zou langskomen om m’n matras en bed op te eisen… « M’n man zal er vast ook blij mee zijn » Waarop hij – :oals(ze gewoonlijk doen - begon te gillen en zich excuseren.
2 opmerkingen:
gelezen =) en fijn.. Jemimah? =)
ik lees dit ook hoor Irene!! :)
Een reactie posten