fototjes bij de laatste nieuwsbrief

Ik hou van het leven hier. Zelfs twee maanden zonder elektriciteit of stromend water heb ik enkel als positief ervaren. Dikwijls hadden we enkel een klein kamertje voor onze bagage en drie lage muurtjes die een douche moesten voorstellen. Geen kookvuur, geen winkels, geen bedden, geen toilet, geen stoelen… Alles delen, het allerkleinste appreciëren. Dansen met pastoor Ely (christen), uitgenodigd worden om Too te eten bij mama Mariatou (animist), UNO spelen met Alu en Isa (moslims)… en dat allemaal in het Bambara, een taal waar ik steeds meer van ga houden. Een leven naar mijn smaak… maar daarom niet zonder uitdagingen. Elke dag heeft ook z’n moeilijkheden. Wie wil eten moet een kip kunnen vangen, wie zijn hoofd niet wil stoten moet de mango’s kunnen ontwijken. Wie niet wil dat de geit in het huisje binnengaat, moet weten dat je heel luid “tjeee” moet roepen om hem weg te jagen.