nog twee fototjes

frietjes en voetbal!!

Eventjes om te melden dat ik hier niets tekort heb! Vandaag heb ik zelfs FRIETJES gemaakt, met twee kippen en veeeeeeell salade en tomaatjes.
EN zout dat ik onlangs kado gekregen heb. Hmmm. Noodgedwongen heb ik mn Afrikaanse vrienden het woordje 'zalig' moeten leren. Want ik vind geen woord in het Frans of Bambara of Garma of Mori. Dus nu begrijpen we elkaar weer beter hier...

Ohja en dexe week kijk ik elke dag voetbal. Op groot scherm in een droge wijde naast ons centrum. Met heeeel veel zwarte enthousiastelingen die netniet beginnen te vechten. Angola Ghana Ivoorkust Mali... boeiend.

enkele fototjes

FOTO 1: deze schitterende foto spreekt voorzich... let op de tshirts
FOTO 2: markt in buurdorpje van Ngolobougou
FOTO 3: waarom je in afrika zin hebt om de afwas te doen... hmm mooie kleuren
FOTO 4: in Ngolobougou
FOTO 5: Ooit vroeg ik aan de sint een zwarte pop... hij heeft er nooit een gevonden, blijkbaar zijn de poppen zelfs in Afrika blank

nog enkele fototjes

FOTO 1: Koutiala: mijn Bambaravriendinnetje hier, Eliseba
FOTO 2: Koutiala: spelletjes met de kindjes
FOTO 3: Een van de feestmaaltijden hier, ik heb ook geen idee wat het allemaal is
FOTO 4: De douche in Ngolobougou!
FOTO 5: Onze gastheer in Ngolobougou: Luka Coulibaly op zijn bed tijdens siesta

irene's kerst en nieuwjaarsplannen

Dag vrienden en benieuwelingen van Irene! Irene laat vriendelijk melden dat zij tijdens de feesten (24 dec tot 2 jan) in het animistisch dorpje Ngolobougou zal zijn om feest te vieren. Wat zij ook hoopt is nooitgewassen kindjes te wassen, naart schijnt zijn er daar veel. Tgaat daar allicht alleszins een leven zijn zonder electriciteit enzo, om maar te zeggen dat jullie misschien een tijdje niets van haar zullen horen.
Zij hoopt anderzijds wel (nieuwjaars)berichtjes te kunnen ontvangen :-)

Zalige kerst en gelukkig nieuwjaar aan jullie allemaal!
(vanwege) irene

over(het)leven in Koutiala

Hoj allemaal

Het gaat hier elke dag een beetje beter... Tot nu toe heb ik het niet willen zeggen, maar tis toch niet altijd gemakkelijk hier. Ik begin onder andere te voelen dat de maaltijden niet veelzijdig genoeg zijn. Dat wilt zeggen: veeel rijst met weinig tomatensaus en een brok varkensvet, bijna elke dag. Ook het onderwijs is soms als een brok varkensvet. Er hangt echt wel heerlijk vlees aan soms, maar je moet goed zoeken en je niet laten ontmoedigen door het vet dat eerst opvalt. Sommige zaken die ik hier leer zijn onverzoenbaar met wat ik in Belgie geleerd heb. Het is niet gemakkelijk om een evenwicht te vinden. Ik kreeg de volgende raad: soms moet je vergeten dat je Engelstalig bent om Frans te kunnen leren... (tussen haakjes, ik begin echt woorden in het Nederlands te vergeten!)

Om jullie een beetje een idee te geven van de sfeer en het leven hier, enkele observaties:
- Maandagavond heeft Martiale een kip gevonden die ziek was en even later dood. Ze heeft hem klaargemaakt, veel pikpik toegevoegd en gedeeld met iiieeedereen. Hier kun je echt niets klaarmaken voor jezelf alleen. Het was FEEST, echt waar. Kip eten was het hoogtepunt van mijn week. Enkele Nigerianen wilden niet van de kip eten omdat er geen bloed had gevloeid (de kip was niet geslacht, maar gestorven). De rest van de avond hebben ze als kippen rondgedanst. Ze beweerden dat we de kippenziekte zouden krijgen... Ik heb niets gevoeld, alleen een brandende mond de rest van de avond, want de kip was echt wel pikkant. Dat zal de ziektekiemen gedood hebben...
- Enkele minuten geleden heb ik mogen meemaken hoe een kip een kat achtervolgde. De kat rende voor zijn leven, de kip gaf niet op. Hij kakelde `ik ga uw ogen uitpikken als ik u nog in de buurt zie`. Ja het leven is boeiend hier.
- Als ik naar de markt wil, maar niet veel tijd heb, dan neemt Paul me mee achterop de moto (te voet is 30 minuten). Veel zon, veel wind en veel zwaaiende kindjes die `Tubab` roepen, heerlijk. We kopen een kokosnoot, smeerkaas, tomaatjes, sla en bananen om uit te delen. De rest van de dag is het feest want deze zaken eet je niet elke dag.
- Zaterdag was het trouwfeest van Etienne en Lamissi. De dag ervoor hebben we alles versierd. Papieren bloemen werden met geconcentreerde zoete melk (!!!) aan de muren en op de auto geplakt, hilarisch. Ik begrijp nu waarom iedereen mijn prit zo interessant vindt. Verschillende mensen hebben al met grote ogen mijn prit bestudeerd, ze hadden geen idee wat ze ermee konden doen. Ik heb uitgelegd dat het zalf was...
- Zondag stapten we te voet naar de kerk. Buiten aan de poort hielt iedereen stil en allemaal begonnen ze tegelijk hun schoenen te poetsen. Ik was stomverbaasd. Alsof ze het afgesproken hadden. Ik heb gelachen gelachen gelachen. Nette schoenen zijn hier erg belangrijk zondag. En niet alleen de schoenen, zondag is iedereen op zijn mooist. De kerkdienst zondag duurde drie uur! De kinderen blijven al die tijd stil (als er niet gedanst wordt). De twee kindjes op de bank voor mij hebben ter plaatse geplast. Achteraf legde de mama haar bijbel in de plas. Karen voelde het lekken op haar voet. Pampers kennen ze hier niet.
- Als het eten hier opgeschept wordt, gaat iedereen nadenken wie er niet is, en dan wordt voor die persoon een bord aan de kant gezet... In mij heerst de (Westerse?) gedachte: 'ze moeten maar op tijd zijn, dat iedereen voor zichzelf zorgt, dan heeft niemand tekort.' Individualisme. Hier is het anders, ik schaam me. Hier eten we van mekaars bord... zelfs als we met de handen eten. Martiale eet altijd het stuk varkensvet op waar ik (als ik geluk heb) een stukje vlees heb afgeknabbeld. Zo zijn we alletwee blij...
Hmmm ik ben echt wel blij hier, maak jullie geen zorgen. Zelf de moeilijke dingen zijn hier boeiend.

PS: om terug te komen op de temperatuur hier, smorgens is het maar 18 graden, :-). Brrrr. Mutsen en sjaals en dikke truien! Maar het gaat nog kouder worden. Iemand zei tot 8 a 9 graden... ik ben benieuwd. Geniet van de koude en (hopelijk veel) sneeuw ginder!

ook koud in Koutiala

Stilaan raak ik hier wat geinstalleerd in Koutiala. Ik heb het winkeltje van de Arabier gevonden waar wcpapier te vinden is, het winkeltje van de Ghanees waar smeerkaas is, de markt waar kokosnoten zijn, en zelfs een apotheker die shampoo verkoopt. Veel meer heb je niet nodig. Ik leef tot nu toe op zonne-energie. Maar vandaag is het december, en dat wilt zeggen dat het hier "echt" koud gaat worden. 's Morgens draag ik een trui, stel u voor! Om maar te zeggen dat ik met jullie meeleef :-)

terug in Koutiala

... nog even twee fototjes van Koutiala, naast de basis waar Irene verblijft! En dat kindje is niet van haar, maar wel van daar!

twee weken oedagedadoegedoetagoe

Irene is net terug van een uitstap naar ouagadougou en geniet nu weer ten volle van haar verblijf in Koutiala! Haar eten bestaat voor 90% uit rijst en haar teenslippers zijn op... We moeten ons anderzijds geen zorgen maken, het gaat erg goed met haar en ze klinkt heel vrolijk aan de telefoon. Ze heeft wel een vogel gezien met een gele kop en een rode borst, maar die heeft haar geen huwelijksaanzoek gedaan... We hopen spoedig nog een iets uitgebreider berichtje te krijgen maar voorlopig moeten we het hiermee stellen! De fleurige femblauwe afrikaanse rok heeft ze helemaal zélf laten maken!

net een week weg

Ondertussen zijn we in Koutiala aangekomen. Een groot terrein, veel mangobomen, kippen, mieren. Het leukste tot nu toe was spelen met Gift, een jongetje van vier. We hebben bellen geblazen heel de avond. Deze morgen vroeg kwam hij heel vroeg in mijn oor fluisteren 'Auntie Iren, on va encore jouer?`
Gift is niet de enige die `Iren` zegt, blijkbaar is het erg moeilijk mijn naam uit te spreken. Verder heb ik op de markt en in het vliegtuig en in de bus ook al de namen Hawa Diarra, Kadiatou, nogwatanders,... gekregen. Ik kan het niet meer onthouden. Morgen gaan we naar de naaister om kleren voor me te maken, ik ben namelijk al door al mijn kleren heen op 1 week. Vanmorgen heb ik alles met de hand gewassen samen met de afrikaanse vrouwen, ja, wassen dat doe je nooit alleen. Alles hing te drogen aan de draad, maar door een stortbui daarjuist is alles weer nat nu. Het regent nog steeds dikke warme druppels nu, heerlijk. Verder gaan we morgen naar de kerk, ja de typische enthousiaste Afrikaanse hallelujakerk, ik heb al zin. Genoeg voor vandaag, wie mij wilt bellen of smsen, vraag mijn gsmnummer aan jemimahcocquyt(at)hotmail.com. Jullie horen snel weer wat. We hebben blijkbaar vrij gemakkelijk toegang tot internet (tot mijn ergernis een beetje)

eerste nieuwtjes van hier

Hoj allemaal, het gaat hier heel erg goed. Bamako is heerlijk, straks gaan we naar de markt enzo, en morgen vertrekken we heel vroeg naar koutiala. Gisteren heb ik mijn eerste favoriete kindje gevonden:daniel, we hebben samen ballonnen gegoocheld en daarna de rest van de avond mee gespeeld. (de grote jongens hier vonden het ook boeiend). Verder wil ik zeggen dat een van mn nieuwe vrienden Pawendtaoré heet, om maar te verklaren waarom ik nog niet toegekomen ben aan het leren van de taal hier.
Jullie horen snel weer van mij,
irene

op het puntje

okeeejj, het is zover, vandaag ben ik ervandoor. Ik vlieg naar een plekje genaamd Koutiala, dat zo’n 4300 kilometer zuidelijker, 300 procent kleurrijker en 25 graden heter is dan het vertrouwelijke Rotselaar. Zolang ik mijn moedertaal nog beheers, zullen jullie nog van me horen!

voorafje

lieve mensen,
Op 27 oktober laat ik mijn Vlaamse thuis achter en 'verhuis' ik voor een jaartje naar West-Afrika. Op deze blog zullen hopelijk nu en dan wat berichten verschijnen over mijn vrolijke en minder vrolijke ervaringen. Op deze manier wil ik jullie laten weten dat ik niet 'weg' maar gewoon 'ergens anders' ben. Hopelijk genieten jullie met mij mee van het zonnige (maar ook natte) West-Afrika, de bijzondere mensen, de prachtige kinderen, de schitterende kleuren en de boeiende cultuur.

een minder vrolijke maar belangrijke noot: Tot eind januari ben ik in Koutiala, Mali. Daarna laat ik Mali achter, en begint mijn periode als vrijwilligster. Omdat er een groeiende markt is in het verhandelen van kinderen voor de seksindustrie, zullen jullie op deze blog geen informatie of foto's vinden van de kinderen waarmee ik zal werken. Ook voor informatie over de huidige situatie in 'het' land, kunnen jullie beter naar het nieuws kijken. Noem in jullie reacties aub ook niet het land en de stad waar ik na januari zal verblijven. Dankje...